controle en loslaten

Vanuit mijn werk ben ik gewend touwtjes in handen te houden en te bewaken of iedereen doet wat hij zou moeten doen. Aan het begin van een project breng ik in kaart waar onzekerheden of risico's liggen en bedenk ik maatregelen om te voorkomen dat deze zich voor gaan doen. Loopt een proces niet zoals het zou moeten, dan weet ik meestal aan welke touwtjes ik moet trekken om de boel los te rammelen zodat het weer door kan gaan. Dat is de belangrijkste opdracht van een projectmanager en stiekem ben ik blij dat ik dit ietwat obstinate trekje heb kunnen omzetten in iets waar ik mijn boterham mee verdien.

Ik vind mezelf niet echt een controlfreak (alhoewel sommigen in mijn omgeving daar redelijkerwijs anders over zullen denken), maar loslaten in mijn privéleven blijkt, voorzichtig uitgedrukt, niet mijn sterkste kant. En laat nou het zoeken naar de balans tussen controle en loslaten de rode draad zijn in deze periode, waarin (onder andere) onze oudste zonder ons op vakantie gaat en we gaan verhuizen.

Heeft het in mijn werk nog enig nut om controle te houden en vooraf risico's te reduceren, in het echte leven werkt dat toch anders. Proberen controle te houden in het echte leven betekent dat je steeds rekening houdt met wat er allemaal mis kan gaan. En dat vervolgens probeert voor te zijn. Zo mis je spontane momenten, nieuwe ervaringen en contacten. In de praktijk betekent het eigenlijk: leven vanuit angst in plaats van vanuit vertrouwen en jezelf daarmee dingen ontzeggen in de - ijdele - hoop dat er nooit iets mis zal gaan. Geen to-do lijstje, plan of planning die alle verrassingen die het leven biedt kan beïnvloeden. Controle geeft dus een gevoel van schijnzekerheid.

Het bewustwordingsproces waar ik nu midden in zit is verhelderend en op momenten licht pijnlijk. Ik mag mezelf graag zien als redelijk onthecht, maar eigenlijk is controle ook een vorm van hechten: het hechten aan een bepaalde uitkomst. Maar wie besluit welke uitkomst de beste is? Wie ben ik om dat te bepalen?

Het leven is geen project. Ik probeer er dus niet langer als een projectmanager mee om te gaan, maar in plaats daarvan meer mee te deinen met het leven. Er op te vertrouwen dat dingen gebeuren, in plaats van een bepaalde weg af te dwingen. En dat is best even oefenen. Drie dingen die mij daarbij helpen:

- Bewust zijn van het feit dat dat er geen echte controle bestaat; ik ben als individu niet in staat alle omstandigheden buiten mijzelf te beïnvloeden
- Handelen vanuit vertrouwen in plaats van angst. Het universum is van nature vriendelijk en de kans dat dingen ook zonder mijn interventie goed aflopen is aanzienlijk :-)
- Uit de denk-modus stappen en in de voel-modus. Piekeren, over-analyseren en scenario's uitwerken kosten veel energie en werken verkrampend. In plaats daarvan voelen, loslaten en toestaan dat dingen zich ontvouwen geven meteen zuurstof, ruimte en vrijheid

Herkennen jullie die innerlijke projectmanager? En hoe gaan jullie daarmee om?

Monet's Etang aux nymphéas in Giverny, ofwel: waar je terecht kunt komen als je de planning durft los te laten

vakantie

De zomervakantie is aangebroken voor de kinderen en sinds eergisteren ook voor ons. En ook zonder tropische reizen genieten we met volle teugen van de vrijheid en de heerlijke temperaturen. Het valt niet altijd mee om vanuit een situatie van hard werken opeens je tijd in te kunnen delen zoals je dat zelf wilt. De eerste dagen was het ook best even zoeken wat we ook alweer deden als we niet door de agenda gestuurd worden. Maar, al zeg ik het zelf, we hebben de Franse slag snel te pakken. En dat in Den Haag. Een impressie in plaatjes.

Een zomeravond picknick aan het strand

Dochter maakt een custom made dekbedovertrek in het thema van haar toekomstige kamer

Abrikozenchutney uit de moestuin naar eigen recept: een theezakje met geplette pitten meekoken zorgt voor een nog diepere abrikozensmaak

...en mijn geheime finishing touch: een scheutje chilisaus voor een extra 'bite'

Geniet van de zomer allemaal!

zuurstof en vuur

De combinatie van frisse Terschellingse zeewind en een lang weekend yoga hebben zoveel ruimte in mijn hoofd gebracht dat ik voor het eerst sinds tijden weer borrel en bruis. Schrijven, (textiel)schilderen, fotograferen, ik voel me een overkokend melkpannetje in de meest positieve zin van het woord.

Note to self: na maanden volop in mijn hoofd te hebben gewoond is één weekend zuurstof en beweging genoeg om niet alleen terug in mijn lijf te landen, maar ook om het creatieve vuur weer aan te wakkeren. Dus waarom altijd wachten tot het vlammetje bijna dooft voor ik actie onderneem? Voortaan ga ik preventief aan het zuurstof!

sfeerimpressie

Ieder jaar weer leuk: de afwasserette

Terschelling zoals het hoort: fris en zonnig

Links de wolken boven het vaste land, rechts de eilanden

Aerial yoga, of: hoe ondersteboven in de buitenlucht hangen letterlijk en figuurlijk je perspectief verandert

Visite bij de tenten

Creativiteit: kleding beschilderen

verandering

Tot mijn schrik heb ik al bijna twee maanden niets geschreven. Het laatste postje vanaf mijn ziekbed zou de indruk kunnen wekken dat ik nog steeds gevloerd ben, maar niets is minder waar: er zijn grote veranderingen op komst in huize Bewuste Eenvoud.

Kennelijk gebeuren dingen met een reden en zo kwam, na de teleurstelling in februari, een aantal weken geleden alsnog Het Huis op ons pad. Niet een inpakken-verhuizen-uitpakken-klaar huis, maar een huis waar nog stevig aan geklust moet worden om het van ons te maken. Maar ook op een groene plek met een heerlijke tuin en een heuse eigen werkkamer. Na een onderhandelingsproces dat nog het meest leek op een stevige rit in een achtbaan mogen we sinds een dikke week zeggen dat het echt gaat gebeuren. En nu zitten we midden in hypotheekgesprekken, het (opnieuw) verkoop-klaar maken van onze huidige woning en het uitdenken van het masterplan voor het "nieuwe" huis, dat nog de nodige liefdevolle aandacht nodig zal hebben om het eigen te maken.

Zoals dat gaat bij het nemen van belangrijke beslissingen absorbeert dit proces veel aandacht. Maar zet het ook aan het denken: we nemen een volgende stap naar een ander huis in een andere woonplaats waar we over een paar jaar (sneller dan we ons misschien willen voorstellen) zonder de kinderen zullen wonen. Het betekent het herijken van onze dromen: hoe zien we ons leven in de komende jaren voor ons? Hoe verdelen we onze tijd tussen werk en vrije tijd? Wat zijn onze wensen en ambities? Wat vinden we belangrijk?

En stiekem voel ik ook de nodige nostalgie al boven drijven, nog voor we dit huis daadwerkelijk verlaten: dit is de plek waar onze kinderen zijn geworden van prille peuters tot de mooie jong volwassenen die ze nu zijn, waar we heerlijke avonden hebben gehad met elkaar of met vrienden en familie, waar we belangrijke beslissingen hebben genomen aan de eettafel met uitzicht op onze bescheiden maar geliefde postzegeltuin.

Half september krijgen we de sleutel van het nieuwe huis maar in plaats van al mijn energie alleen maar daar op te richten wil ik deze tijd bewust meemaken. Genieten van alle zomerse momenten maar zeker ook van die melancholieke zweem die er nu al omheen hangt, elke keer dat ik me realiseer dat we hier over een paar maanden weg zullen zijn.

Straatfeest

De helm van grote zus gepikt in de eetkamer-in-wording

Nostalgie: toen ons huis nog een hoop zand was (en onze Wes in een draagzak paste)

lifehacks

Vanaf mijn ziekbed (ik ben helaas al een paar dagen geveld door een hardnekkige griep) een kort, maar daarom niet minder waardevol postje. Vijfenveertig praktische voorbeelden - ik geeft toe: de één wat bruikbaarder dan de ander - om je leven wat eenvoudiger te maken. Op een simpele en vaak ook nog zuinige manier; precies zoals we dat hier graag zien.

Verwonder je hier. En als je ook zulke praktische voorbeelden hebt: deel het hier alsjeblieft!

expeditie Limburg

Een heerlijk weekend met z´n tweetjes weg om verjaardagen, lente en het leven te vieren. Met het oude, trouwe cabriootje, een zonnetje erbij en alle tijd om te genieten van het prachtigs dat Nederland biedt. Dit keer was de bestemming Zuid-Limburg; een plek die me blijft trekken omdat ik er een paar jaar gewoond en gestudeerd heb. Alhoewel het nooit als "thuis" is gaan voelen heb ik er een bijzondere band mee en keer ik er ieder jaar wel een keer terug. En zeg nou zelf, waarom zou je de halve wereld over willen vliegen als je al dit moois min of meer onder handbereik hebt?

generatieleren

Als je je begint te verdiepen in eenvoudiger en meer zelfvoorzienend leven dan is een voor de hand liggende bron van inspiratie je ouders of opa's en oma's. Ik verwonderde me er vandaag nog met mijn moeder over hoe snel en ingewikkeld het leven in slechts twee generaties is geworden. Mijn opa en oma leefden eenvoudig - want in armoede - en hadden lange tijd geen 'luxe' als stromend water, centrale verwarming, een tv of een auto. We spreken over de naoorlogse periode in hartje randstad en met twaalf kinderen was enige creativiteit en heel hard werken geboden. Ja, het leven was eenvoudiger, maar ook een stuk harder. Ze verbouwden zelf groenten, ze hielden wat kleinvee (ik herinner me een varken en konijnen) en daarnaast werkte mijn opa in verschillende banen bij boeren en in fabrieken om het hoofd boven water te houden. Beide opa's hadden tot op zeer hoge leeftijd veel enthousiasme voor planten, het buitenleven en de prijzen van pootaardappelen. Als ze op visite waren konden exotische happen als macaroni ze niet bekoren, maar snijbonen, witlof of grauwe erwtenbonen werden erg gewaardeerd.

De generatie van mijn ouders, typische babyboomers, maakte qua welvaart een enorme sprong voorwaarts: er kwam een auto, er werden reisjes gemaakt naar België of Duitsland en het huis werd in de loop der jaren van allerlei gemakken voorzien: van stofzuiger en wasmachine tot later een kleuren tv en een magnetron. Toch heeft mijn moeder nog behoorlijk wat 'oude' vaardigheden meegekregen die nu niet meer vanzelfsprekend zijn. Sokken stoppen, gaten in broeken repareren, borduren, breien en kleding verstellen; dat waarvan we nu geneigd zijn het te vervangen door iets nieuws krijgt bij mijn moeder vaak nog een tweede leven. Ook wordt een restje eten zelden weggegooid en ingevroren of gebruikt als basis voor de maaltijd van de volgende dag. Dingen die ik dus ook - letterlijk - met de paplepel ingegoten heb gekregen.

Groenten kweken, zeep maken, fermenteren, inmaken; het zijn vaardigheden die voor onze ouders en opa's en oma's heel gewoon waren, maar die verloren dreigen te gaan. Behalve voor degenen die, zoals jij en ik, er plezier in scheppen om met de kennis van vorige generaties actief ons moderne leven te versimpelen en meer zelfvoorzienend te worden.

Maar het zou zonde zijn om het leren van andere generaties alleen te beperken tot de voorgaande. De generaties na ons worden regelmatig afgeschilderd als consumerende, materialistische en oppervlakkige individualisten. Maar als kind van de generatie X, ook wel generatie Nix of Patatgeneratie genoemd, weet ik dat dit soort labels een eenzijdig beeld neerzet. Zijn wij niet een generatie die als eerste is opgegroeid met diversiteit, duurzaamheid en vrijere samenlevingsvormen dan het recht-toe-recht-aan heterohuwelijk?

Kijk ik zelf naar de generaties na mij dan leer ik veel van hun manier van in het leven staan. En ook daar haal ik inspiratie uit voor mijn continue streven naar een eenvoudiger en groener leven:

• Gebruiken is het nieuwe hebben; van lampen tot spijkerbroeken; veel is te leasen en daarmee betaal je voor gebruik in plaats van voor bezit
• Wereldburgerschap in plaats van je alleen maar interesseren in je eigen directe omgeving; de wereld houdt niet op bij de taalgrens. Door na te denken over waar je katoenen t-shirt of chocola vandaan komt en wat voor prijs je voor je koffie betaalt kan je helpen de wereld een stukje eerlijker te maken
• Het opereren in netwerken in plaats van in hiërarchische structuren. Een goed idee met crowdfunding financieren, in plaats van je afhankelijk te maken van een bank
• Het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen situatie in plaats van blind vertrouwen op dat de overheid het voor je regelt
• Leren van inspirators in plaats van (alleen) van autoriteiten als leraren; denk aan Tedtalks maar bijvoorbeeld ook aan Collegetour
• Met internet is de wereld je speelplaats; het is niet meer nodig om ver(vuilend) te reizen om interessante mensen te ontmoeten en te leren over andere culturen
• Het draait niet allemaal om geld; er zijn andere ruilmiddelen om - hetzij virtueel, hetzij in natura - diensten of goederen te verwerven (ruilkringen, repaircafés, Couchsurfing, spullen delen, eten delen)

Het is heel goed dat we de vaardigheden van onze ouders en grootouders om simpel te leven in ere houden. Maar als ik kijk naar mijn jongere collega's of naar mijn kinderen dan besef ik: we missen we een hoop als we ons niet óók door volgende generaties laten inspireren.

'Het Nieuwe Werken', omdat ik vanwege de Nucleaire Top de stad niet uit kon....geen straf!