verandering

Tot mijn schrik heb ik al bijna twee maanden niets geschreven. Het laatste postje vanaf mijn ziekbed zou de indruk kunnen wekken dat ik nog steeds gevloerd ben, maar niets is minder waar: er zijn grote veranderingen op komst in huize Bewuste Eenvoud.

Kennelijk gebeuren dingen met een reden en zo kwam, na de teleurstelling in februari, een aantal weken geleden alsnog Het Huis op ons pad. Niet een inpakken-verhuizen-uitpakken-klaar huis, maar een huis waar nog stevig aan geklust moet worden om het van ons te maken. Maar ook op een groene plek met een heerlijke tuin en een heuse eigen werkkamer. Na een onderhandelingsproces dat nog het meest leek op een stevige rit in een achtbaan mogen we sinds een dikke week zeggen dat het echt gaat gebeuren. En nu zitten we midden in hypotheekgesprekken, het (opnieuw) verkoop-klaar maken van onze huidige woning en het uitdenken van het masterplan voor het "nieuwe" huis, dat nog de nodige liefdevolle aandacht nodig zal hebben om het eigen te maken.

Zoals dat gaat bij het nemen van belangrijke beslissingen absorbeert dit proces veel aandacht. Maar zet het ook aan het denken: we nemen een volgende stap naar een ander huis in een andere woonplaats waar we over een paar jaar (sneller dan we ons misschien willen voorstellen) zonder de kinderen zullen wonen. Het betekent het herijken van onze dromen: hoe zien we ons leven in de komende jaren voor ons? Hoe verdelen we onze tijd tussen werk en vrije tijd? Wat zijn onze wensen en ambities? Wat vinden we belangrijk?

En stiekem voel ik ook de nodige nostalgie al boven drijven, nog voor we dit huis daadwerkelijk verlaten: dit is de plek waar onze kinderen zijn geworden van prille peuters tot de mooie jong volwassenen die ze nu zijn, waar we heerlijke avonden hebben gehad met elkaar of met vrienden en familie, waar we belangrijke beslissingen hebben genomen aan de eettafel met uitzicht op onze bescheiden maar geliefde postzegeltuin.

Half september krijgen we de sleutel van het nieuwe huis maar in plaats van al mijn energie alleen maar daar op te richten wil ik deze tijd bewust meemaken. Genieten van alle zomerse momenten maar zeker ook van die melancholieke zweem die er nu al omheen hangt, elke keer dat ik me realiseer dat we hier over een paar maanden weg zullen zijn.

Straatfeest

De helm van grote zus gepikt in de eetkamer-in-wording

Nostalgie: toen ons huis nog een hoop zand was (en onze Wes in een draagzak paste)

lifehacks

Vanaf mijn ziekbed (ik ben helaas al een paar dagen geveld door een hardnekkige griep) een kort, maar daarom niet minder waardevol postje. Vijfenveertig praktische voorbeelden - ik geeft toe: de één wat bruikbaarder dan de ander - om je leven wat eenvoudiger te maken. Op een simpele en vaak ook nog zuinige manier; precies zoals we dat hier graag zien.

Verwonder je hier. En als je ook zulke praktische voorbeelden hebt: deel het hier alsjeblieft!

expeditie Limburg

Een heerlijk weekend met z´n tweetjes weg om verjaardagen, lente en het leven te vieren. Met het oude, trouwe cabriootje, een zonnetje erbij en alle tijd om te genieten van het prachtigs dat Nederland biedt. Dit keer was de bestemming Zuid-Limburg; een plek die me blijft trekken omdat ik er een paar jaar gewoond en gestudeerd heb. Alhoewel het nooit als "thuis" is gaan voelen heb ik er een bijzondere band mee en keer ik er ieder jaar wel een keer terug. En zeg nou zelf, waarom zou je de halve wereld over willen vliegen als je al dit moois min of meer onder handbereik hebt?

generatieleren

Als je je begint te verdiepen in eenvoudiger en meer zelfvoorzienend leven dan is een voor de hand liggende bron van inspiratie je ouders of opa's en oma's. Ik verwonderde me er vandaag nog met mijn moeder over hoe snel en ingewikkeld het leven in slechts twee generaties is geworden. Mijn opa en oma leefden eenvoudig - want in armoede - en hadden lange tijd geen 'luxe' als stromend water, centrale verwarming, een tv of een auto. We spreken over de naoorlogse periode in hartje randstad en met twaalf kinderen was enige creativiteit en heel hard werken geboden. Ja, het leven was eenvoudiger, maar ook een stuk harder. Ze verbouwden zelf groenten, ze hielden wat kleinvee (ik herinner me een varken en konijnen) en daarnaast werkte mijn opa in verschillende banen bij boeren en in fabrieken om het hoofd boven water te houden. Beide opa's hadden tot op zeer hoge leeftijd veel enthousiasme voor planten, het buitenleven en de prijzen van pootaardappelen. Als ze op visite waren konden exotische happen als macaroni ze niet bekoren, maar snijbonen, witlof of grauwe erwtenbonen werden erg gewaardeerd.

De generatie van mijn ouders, typische babyboomers, maakte qua welvaart een enorme sprong voorwaarts: er kwam een auto, er werden reisjes gemaakt naar België of Duitsland en het huis werd in de loop der jaren van allerlei gemakken voorzien: van stofzuiger en wasmachine tot later een kleuren tv en een magnetron. Toch heeft mijn moeder nog behoorlijk wat 'oude' vaardigheden meegekregen die nu niet meer vanzelfsprekend zijn. Sokken stoppen, gaten in broeken repareren, borduren, breien en kleding verstellen; dat waarvan we nu geneigd zijn het te vervangen door iets nieuws krijgt bij mijn moeder vaak nog een tweede leven. Ook wordt een restje eten zelden weggegooid en ingevroren of gebruikt als basis voor de maaltijd van de volgende dag. Dingen die ik dus ook - letterlijk - met de paplepel ingegoten heb gekregen.

Groenten kweken, zeep maken, fermenteren, inmaken; het zijn vaardigheden die voor onze ouders en opa's en oma's heel gewoon waren, maar die verloren dreigen te gaan. Behalve voor degenen die, zoals jij en ik, er plezier in scheppen om met de kennis van vorige generaties actief ons moderne leven te versimpelen en meer zelfvoorzienend te worden.

Maar het zou zonde zijn om het leren van andere generaties alleen te beperken tot de voorgaande. De generaties na ons worden regelmatig afgeschilderd als consumerende, materialistische en oppervlakkige individualisten. Maar als kind van de generatie X, ook wel generatie Nix of Patatgeneratie genoemd, weet ik dat dit soort labels een eenzijdig beeld neerzet. Zijn wij niet een generatie die als eerste is opgegroeid met diversiteit, duurzaamheid en vrijere samenlevingsvormen dan het recht-toe-recht-aan heterohuwelijk?

Kijk ik zelf naar de generaties na mij dan leer ik veel van hun manier van in het leven staan. En ook daar haal ik inspiratie uit voor mijn continue streven naar een eenvoudiger en groener leven:

• Gebruiken is het nieuwe hebben; van lampen tot spijkerbroeken; veel is te leasen en daarmee betaal je voor gebruik in plaats van voor bezit
• Wereldburgerschap in plaats van je alleen maar interesseren in je eigen directe omgeving; de wereld houdt niet op bij de taalgrens. Door na te denken over waar je katoenen t-shirt of chocola vandaan komt en wat voor prijs je voor je koffie betaalt kan je helpen de wereld een stukje eerlijker te maken
• Het opereren in netwerken in plaats van in hiërarchische structuren. Een goed idee met crowdfunding financieren, in plaats van je afhankelijk te maken van een bank
• Het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen situatie in plaats van blind vertrouwen op dat de overheid het voor je regelt
• Leren van inspirators in plaats van (alleen) van autoriteiten als leraren; denk aan Tedtalks maar bijvoorbeeld ook aan Collegetour
• Met internet is de wereld je speelplaats; het is niet meer nodig om ver(vuilend) te reizen om interessante mensen te ontmoeten en te leren over andere culturen
• Het draait niet allemaal om geld; er zijn andere ruilmiddelen om - hetzij virtueel, hetzij in natura - diensten of goederen te verwerven (ruilkringen, repaircafés, Couchsurfing, spullen delen, eten delen)

Het is heel goed dat we de vaardigheden van onze ouders en grootouders om simpel te leven in ere houden. Maar als ik kijk naar mijn jongere collega's of naar mijn kinderen dan besef ik: we missen we een hoop als we ons niet óók door volgende generaties laten inspireren.

'Het Nieuwe Werken', omdat ik vanwege de Nucleaire Top de stad niet uit kon....geen straf!

home sweet home

Mijn huis en ik zijn elkaar even kwijt geraakt. Door de teleurstelling over het nieuwe huis dat last-minute niet doorging ben ik een tijdje 'disconnected' geraakt. En dat terwijl dit huis me al twaalf jaar lang een warm en veilig thuis biedt. Maar bekijk ik mijn vertrouwde omgeving door mijn camera dan zie ik opeens haarscherp dat we het nog hebben, mijn huis en ik. Het huis is wie ik ben, wie wij zijn als gezin. En zoals met iedere relatie is investeren in tijd samen en in liefdevolle aandacht wat ons aan elkaar zal blijven binden.

terug naar de eenvoud

Om klein en eenvoudig te leven hoef je niet in een hutje op de hei te wonen. Ook met een drukke baan, een opgroeiend gezin met veel sociale verplichtingen en wonend in een stad is het mogelijk je leven simpel en bewust te maken of te houden. Het geheim is, althans voor mij, regelmatig even stoppen met doen en even te zijn. Ik snap dat dat abstract klinkt als je, zoals ik nog niet eens zo lang geleden, met een oververhit hoofd op zoek bent naar dingen die je moet doen om je overvolle leven weer te leven in plaats van het te ondergaan. Hoe stap je uit dat patroon? Hoe zorg je dat je ook zonder je leven radicaal om te gooien rust en bewustzijn voor jezelf kunt creëren?

Ik zeg niet dat ik de wijsheid in pacht heb, want het overkomt me jaarlijks nog wel een paar keer dat ik teveel hooi op mijn vork heb genomen en opeens merk dat ik al een tijdje op de automaat sta. Het moment dat ik dat constateer is steevast een stevige wakeup call, want ik heb me ooit heilig voorgenomen onder alle omstandigheden zinnelijk te leven: waarnemen, voelen, proeven en voluit ademen. Zo'n ontdekking is meestal een teken dat ik al even van het pad af ben en dat zelf aanvankelijk niet eens gemerkt hebt.

In mijn dagelijkse leven heb ik een paar vaste handelingen, of rituelen als je het zo wilt noemen, die mij bewust en in het hier en nu houden:

• De ochtendpagina's. Ik schrijf (vrijwel) iedere dag in drie pagina's, soms meer, mijn hoofd leeg. Vaak gaat mijn pen vanzelf over het papier en ontdek ik al doende pas hoe ik echt tegen iets aankijk. Soms is het alleen chagrijn van mijn innerlijke zeurpiet, maar ook dan voelt het aangenaam licht als het er eenmaal uit is.
• Ik begin iedere dag met een kefirsmoothie met banaan, spinazie, dadels en havermout. De handeling van het iedere dag een nieuwe portie kefir klaarmaken (in mijn geval met plantaardige melksoorten) en dat vervolgens verwerken tot een gezond ontbijt geeft me een goed gevoel. Het is nog geen vijf minuten werk, maar de combinatie van het ritueel met het gezonde en lekkere eindresultaat maakt dat ik bewust en energiek aan mijn dag begin.
• Wandelen. Afhankelijk van waar ik moet zijn parkeer ik bewust wat verder van het werk, zodat ik aan het begin en aan het eind van de dag wat beweging heb. En op dagen dat dat niet kan, zorg ik dat ik in de avond nog even een wandeling maak of een rondje ga hardlopen.
• De kippen 'uitlaten'. Zodra de dagen weer langer worden en ik bij daglicht thuis kom ga ik even buiten klussen terwijl de kippen lekker om me heen scharrelen. Hun geluidjes, het lekker rondlopen en schrapen met hun snaveltjes om wat onkruid mee te pikken maakt me elke keer weer vrolijk. Net als het moment dat de dames het genoeg vinden en vleugel aan vleugel op stok gaan.
• Handwerken. In plaats van tv 'consumeren' vind ik meer voldoening in 'produceren'. Nu het sjaalseizoen voorbij is kan ik mijn eindeloze reeks grannysquares weer oppakken, in de hoop dat ik lange zomeravonden in de tuin onder een grote zelf gehaakt plaid kan doorbrengen. 
• Composteren. De cyclus van afval tot voeding vind ik eindeloos fascinerend en diep bevredigend. Om te zien hoe de snippers uit het kippenhok, het snoeisel en gft afval bij elkaar alleen door het de tijd te geven transformeren tot heerlijk geurende, 'bossige' aarde is elke keer weer een wonder. En werkt op een rare manier erg relativerend.
• De poes aaien. Onze Sok is een erg aanhankelijk exemplaar en als ik aan het werk ben (vaak werk ik thuis nog een paar uur aan de keukentafel door) wil hij graag bij me zitten. Op dat moment heb ik er niet zoveel geduld voor, maar zodra hij het genoeg vindt laat hij zich niet meer afschepen. Tevreden 'stampend' op mijn schoot en luidruchtig knorrend gaat hij net zo lang door tot hij zich volledig genesteld heeft. Uiteindelijk kan ik niets anders dan toegeven en genieten van zijn totale overgave.

bloesem aan mijn pruimenboompje

kip in het bakkie

groene amandelkefir smoothie

pootaardappelen liggen te spruiten op het dak van het kippenhok

Hoe zorgen jullie dat je ook in tijden van hectiek bewust en eenvoudig blijven leven?

eindelijk lente

Pas als het zover is merk je hoe je het gemist hebt: lente. De voortekenen waren er al eerder, maar vandaag met een overtuigend zonnetje en aangename temperatuur begint de tuin te exploderen. Krokussen, narcissen en allerlei ander lentespul beginnen zich van hun goede kant te laten zien en het bijenvolk begint ook alweer af en aan te vliegen. Helaas is ook de kever die vorig jaar, samen met zijn ondergrondse kinderen, mijn oogst volledig heeft geruïneerd weer gesignaleerd. Hij is er de reden van dat ik serieus overweeg om maar niet eens meer te beginnen aan groenten in mijn Vinextuin. 1-0 voor de destructieve kever.

In het kader van mijn 40 zakken in 40 dagen periode moeten vandaag de hedera en het reuzengras er flink aan geloven. Ik geef mijn snoeischaar de vrije hand en de berg met snoeiafval wordt steeds hoger. Als ik nog een paar uur zo door ga zit ik alleen vandaag al aan 10 zakken.

Wat doen jullie op deze eerste lentedag?

Als iemand een suggestie hoe dit kevertje heet en hoe ik hem zonder chemische troep voorgoed met zijn nageslacht kan laten verhuizen naar verre oorden hoor ik het graag!