afscheidsritueel

Gisterenavond is onze Hummer overleden. Hij heeft de (voor hamsters) astronomische leeftijd van twee jaar en negen maanden bereikt. Gisterenochtend viel het ons op dat hij opeens erg moeilijk liep en dezelfde avond was hij dood. Ook al waren de kinderen er al maanden op voorbereid dat dit zou gebeuren - in het hamsterboekje uit de bieb stond dat hamsters twee jaar oud worden en dat werd erg letterlijk opgevat - toch kwam het onverwacht.

Hoe laat je je kinderen goed afscheid nemen van een hamstervriendje? Al bij het ontbijt komen zware thema's op tafel terwijl de levenloze Hummer vlak naast ons ligt. Wat blijft er van je over als je dood gaat? Als na de dood alleen je "schilletje" overblijft, waar gaat je ziel dan naartoe? Werkt dat hetzelfde bij mensen? En als je binnenkant bepaalt hoe je bent, waarom worden mensen dan vaak gediscrimineerd om hun buitenkant?

We hebben een piepklein doosje gezocht om onze bejaarde Hummer knus in te leggen. De kinderen hebben allebei een lief afscheidsbriefje geschreven. En nu gaan we hem in de tuin op een eigen plekje begraven. Het regenachtige weer helpt voor het vleugje dramatiek. Al met al is het een mooi en waardig afscheid.

televisie

In mijn queeste naar een eenvoudig leven speelt de televisie een dubieuze rol. Ik zou hier graag verkondigen dat ik mijn avonden al lezend of, beter nog, mediterend doorbreng. De waarheid is echter dat er hier behoorlijk wat tv gekeken wordt.

Nu de kinderen groter worden is ook het stempel dat zij op het kijkgedrag in ons huishouden drukken fors gegroeid. En daar heb ik nog weleens moeite mee. Zo staat op dit moment Ik hou van Holland op. Ongetwijfeld erg geestig, maar al binnen vijf minuten bekruipt me het gevoel dat ik mijn zaterdagavond beter kan besteden. En datzelfde heb ik met alle Popstars, X-Factors en K3's.

Het liefst kijk ik naar documentaires op de publieke omroep of op de BBC. Het zou verstandig zijn per week uit te zoeken wat ik wil kijken en de tv alleen op die tijden aan te zetten, maar daar lijk ik de discipline niet voor te hebben.
Na het spitsuur waarin we allemaal thuis komen, er gekookt, gegeten, afgeruimd en overhoord moet worden gaat eigenlijk automatisch de kijkdoos aan. Ongeacht of er iets op is wat de moeite van het kijken waard is. En zo zie je ongemerkt een hoop dingen die niet op je verlanglijstje stonden. Sterker nog, als je niet uitkijkt kan je de volgende dag op je werk meepraten over welke BN'er met wie gaat of weet je opeens alles over perverse hobby's van Engelse jongeren op vakantie.

Als ik ben blijven hangen bij zo'n programma heb ik daarna steevast een ranzig gevoel. Alsof ik, ondanks een gezonde voorraad groenten op mijn bord, toch maar uit de muur heb gegeten.

En toch...ik ben er niet klaar voor om de tv de deur uit te doen. Want ondanks de enorme hoeveelheid trash tv die je moet zien te omzeilen, bestaan er ook pareltjes van series, films en documentaires. Mooie verhalen, leerzame series of prachtige beelden waar je daarna nog een goed gesprek over kunt hebben. En vaak kom ik die - als ik eerlijk ben - al zappend tegen; ik zou ze niet uit een tvgids hebben gehaald.

Ik ben er niet trots op, maar het tv-gedrag in dit huishouden staat regelmatig op gespannen voet met de wens tot meer bewust leven. En ik weet niet zo goed hoe ik kan beginnen om dat écht te veranderen.

vrekkentips

Ik ben een verwoed verzamelaar van vrekkige tips. Niet persé om ze allemaal klakkeloos over te nemen, maar van sommige tips word ik gewoon erg vrolijk. De kracht blijkt 'm vaak in de eenvoud te zitten.

- Mijn kinderen waren nog wel eens geneigd een flinke ruk aan de wc rol te geven, waardoor er een enorme hoeveelheid papier afrolde. Door elke verse wc rol meteen grondig in te deuken is dit euvel eenvoudig verholpen. We besparen op die manier waarschijnlijk een halve kilometer wc-papier per jaar.

- Smelt restjes waskrijt op een laag vuurtje en laat stollen in een muffinvormpje. Zo krijg je een (niet eetbare!) meerkleurige tekenmuffin.

- Gebruik de kleine naam-etiketjes die vaak bij geadresseerde reclame of bij tijdschriftabonnementen zitten als visitekaartje.

- Gebruik retourenveloppen die vaak bij junkmail zitten. Maak met een scherp voorwerp de randjes los, vouw de envelop binnenstebuiten en lijm de randjes andersom weer vast. Om dicht te plakken: lik de plakrand en vouw naar binnen. Goed aandrukken et voilá.

- Koop in plaats van goedkope boterhamzakjes de iets duurdere ziploc-zakjes en draai ze voor hergebruik even mee in de vaatwasser. Gewoon ondersteboven over de pennen zetten waar je normaal de borden tussen klemt.

- Aluminiumfolie is de pest voor het milieu en vrijwel niet afbreekbaar. Als je het toch nodig hebt, wees er dan zuinig mee en hergebruik het. Eventueel met een zacht doekje voorzichtig afnemen na gebruik en dan weer netjes opbergen.

- Ken je het verschijnsel dat je opeens alleen maar linker huishoudhandschoenen blijkt te hebben terwijl je ze toch echt als stel had aangeschaft? Draai er eentje binnenstebuiten en je hebt weer een rechter-exemplaar.

- Knip een keukenrol doormidden. Bij de meeste knoeipartijen volstaat een half stuk keukenrol en zo gaat de rol twee keer zo lang mee.

- Voor mensen die veel bakken: bewaar het lege wikkel van de margarine in de koelkast om later cakevormen en dergelijke mee in te vetten.

- Als je kinderen graag frisdrank of (dure!) yoghurtdrankjes drinken, verdun deze dan met respectievelijk water of melk. Merk je niks van, het reduceert het suikerpercentage en het gaat ook nog langer mee.

- Knip tandpastatubes open om hem tot het laatste restje leeg te krijgen.

- Een lege vriezer draait minder efficiënt dan een volle. Vul lege plekken in met melk- of sappakken gevuld met water. In de zomer zijn deze erg geschikt als koelelement.

- Als je melk uit van die 2-liter cans drinkt, kun je de lege can zwart schilderen, in de zomer vullen met water en op een zonnige plek leggen. Het water wordt lekker warm en de can is herbruikbaar als tuin- of campingdouche.

- Knoop van een (groot) aantal plastic binders van sixpacks (in de zomer in het park of bij festivals volop te vinden) een volleybalnet.

Deze is schandalig. Niet doen, want het is je reinste diefstal, maar op zich wel creatief verzonnen:
- neem een envelop, schrijf op de voorkant je eigen adres. Streep dit door en schrijf er naast: geweigerd, retour afzonder. Zet op de achterkant het adres aan wie je de brief wilt sturen. Plak geen postzegel en doe hem op de bus.

Wat is jullie ultieme vrekkentip?

klantenservice

Een tijdje geleden opende ik een pak Alpro Soyamelk dat helemaal bedorven bleek te zijn. Er zaten harde klonten in en het rook bijzonder onaangenaam. En dat terwijl de uiterste houdbaarheidsdatum nog maanden weg was en het pak gewoon in de voorraadkast had gestaan.

Niet alleen kwam daarmee mijn dagelijkse bordje cornflakes te vervallen, maar ik begon me ook af te vragen of er naast mij niet vele andere consumenten moesten zijn met dezelfde ervaring. Mijn pak was namelijk hoogstwaarschijnlijk geen enig kind, maar was met grote hoeveelheden broertjes en zusjes op hetzelfde moment van de band gekomen. Ik besloot dus een mailtje te sturen.

Wekenlang hoorde ik niks van Alpro. Totdat er gisteren een pakketje werd bezorgd met breekbare inhoud, aldus het etiket. In het pakketje zat een uitgebreide brief waarin ik bedankt werd voor mijn melding. Dat er naar aanleiding daarvan een extra kwaliteitscontrole had plaatsgevonden en dat de oorzaak waarschijnlijk heeft gelegen in microscopisch kleine scheurtjes die tijdens het transport in de verpakking kunnen ontstaan. En ik ontving ter compensatie van het ongemak twee nieuwe pakken. Hulde aan Alpro Soya voor de keurige afhandeling!

Dit was niet de eerste keer dat ik zo'n positieve ervaring had. Ik ben absoluut geen zeurderige consument, maar als er iets ernstig mis is met de kwaliteit van een product, dan waag ik daar meestal wel een briefje aan. Dat doe ik trouwens ook weleens als een artikel dat ik veel gebruik opeens uit de handel wordt genomen. Ik let er goed op dat ik zo zorgvuldig mogelijk verwoord wat er aan de hand is en ik vermijd een boze toon. Ook wil ik alle schijn vermijden dat ik een profiteur zou zijn die uit is op een gratis douceurtje.

Zo heb ik in de loop der jaren al regelmatig iets ontvangen: een vervangend pak hagelslag, een aantal lipsticks, nieuwe inlegzolen, een enorme voorraad Pastalini's (wat ooit het enige voedsel was dat mijn dreumeskinderen lustten en opeens uit alle winkels verdween).

Soms krijg ik geen antwoord of alleen een nietszeggend berichtje waarin ik bedankt word voor mijn belangstelling in hun product. Terecht of niet, gebrek aan service beïnvloedt toch het beeld dat ik van een product of bedrijf heb. En vervolgens ook mijn enthousiasme om nog iets van dit merk te kopen.

Kortom: als een product overduidelijk niet aan de verwachtingen voldoet: klim in de pen en maak het kenbaar! Aan de manier waarop er met je klacht wordt omgegaan weet je snel genoeg met wat voor bedrijf je van doen hebt.

comfortfood

Dit weer vraagt om voedsel dat je van binnenuit verwarmt. Herfstige gerechten met warme geuren. Geen subtiele smaken of verfijnde liflafjes, maar robuuste gerechten met eenvoudige, vertrouwde smaken. Bestaat er eigenlijk een goede vertaling voor het mooie Amerikaanse begrip "comfortfood"?

Op een herfstige dag als dit snakt mijn lijf naar een stevige pot. Vooral de Cajunkeuken uit het zuiden van de VS spreekt me dan erg aan. Het bestaat uit eenvoudige en goedkope ingrediënten en het pruttelt langzaam gaar, waardoor de smaken heel rijk zijn.

Mijn nieuwste favoriet is een vegetarische variant op de Louisiana Rode Bonen & Rijst, wat je daar in elke cafetaria schijnt te kunnen krijgen. Het is een bewerking van een recept van mijn culinaire heldin Susan V. Omdat het weliswaar eenvoudig klaar te maken is, maar erg lang moet koken is dit voor mij een echt woensdag (=parttimedag) recept en maak ik meteen wat extra's voor in de vriezer.

Recept Real Louisiana Red Beans & Rice:

Nodig:
- kidneybonen, 400 á 500 gram (luistert niet zo nauw)
- vier geperste knoflooktenen
- 1 grote ui (of 2 kleine) in kleine stukjes gehakt
- 4 selderijstengels
- 1 groene paprika in kleine stukjes
- 3 laurierblaadjes
- wat tijm en oregano naar smaak (Italiaanse kruidenmix kan ook)
- een beetje zwarte peper
- een eetlepel liquid smoke (in Nederland niet te koop, maar verstokte vegetariërs en veganisten laten het spul uit de VS overkomen om een fijne rokerige smaak aan gerechten te geven). Als alternatief kun je ook gerookte tofu of vegetarische worstjes nemen.
- En natuurlijk rijst.
Optioneel:
- een mespuntje rode peper
- een klein theelepeltje tabascosaus
- een gehakt gedroogd Spaans pepertje
(dit is voor de die-hard liefhebbers van heet eten. Probeer dit rustig uit, want het is al snel teveel!)

Werkwijze:
Als je droge kidneybonen gebruikt: laat ze eerst een nachtje weken.

- Zet de bonen vervolgens ongeveer 3 centimeter onder water.
- Breng de bonen aan de kook terwijl je de andere ingrediënten fijnhakt. Dit gaat het snelst in een keukenmachine, maar kan natuurlijk ook ambachtelijk met de hand.
- Voeg de fijngehakte ingrediënten toe aan de bonen en zet het geheel daarna op een laag pitje.
- Roer af en toe goed door en laat het geheel koken tot de bonen uit elkaar vallen tot een soort dikke prut. Mocht de boel droog vallen, doe er dan een scheutje water bij.
- Dit hele pruttel-proces kan bij gedroogde bonen een uur of 3 duren! Mocht de boel na 3 uur nog niet uit elkaar vallen, help de bonen dan een handje met een staafmixer (dit kan gebeuren als je bonen een tikje aan de oude kant zijn).
- Kook de rijst
- Bak - als je geen liquid smoke hebt - de in stukjes gesneden worstjes of gerookte tofu en kook deze op het laatst nog even met de bonenprut mee.
- Vergeet niet de laurierblaadjes eruit te vissen!

Serveer de Red Beans als een dampende saus over de rijst en geniet van de warme geuren en smaak.

Hebben jullie ook een favoriet comfortfood voor deze donkere dagen?

arbeidsvreugd

Ik heb in de afgelopen periode een paar gouden regels ontdekt als het gaat om plezier in je werk:

1. Leef naar je inkomen. Of beter nog: leef daaronder.
2. Doe iets wat je leuk vindt en laat je er voor betalen.

Zoals Johan Cruijff ooit zei: je gaat het pas zien als je het door hebt. Je werkt hard om succesvol te zijn en veel te verdienen. Om de bijbehorende stress tegen te gaan geef je het nodige geld uit aan verwennerij, bezorgpizza's en gemaksdiensten. En niet te vergeten aan dure statussymbolen, want de buren moeten ook zien hoe succesvol je bent.

Ik vond vroeger (lees: tot voor kort) een dik salaris en veel status het ultieme streven in mijn loopbaan. Ik, en vele ambitieuze types met mij, was continu onderweg om nog belangrijker en beter betaald te worden. De spoeling aan de top werd steeds dunner en de strijd om de schaarse carrièremogelijkheden steeds grimmiger. Ik werd er niet gelukkiger van.

En wat nou als je eigenwijs bent en gewoon uit het systeem stapt? Want wat is nou helemaal succes? Is dat die poenige auto en dat dikke huis, of is succes de kunst om gelukkig te zijn met kleine dingen? En kun je financiële vrijheid niet veel beter bereiken door niet meer afhankelijk te zijn van geld?

Door jezelf een levensstijl aan te meten waarin je met weinig middelen toe kan, koop je de vrijheid om minder te werken. Of om een baan te accepteren die je geweldig vindt, in een sector waarin weinig wordt verdiend.

Ik combineer dit: ik werk parttime (vier dagen) bij een bedrijf waar ik, ook nu ik er precies een jaar werk, nog elke dag erg blij van word. Het bedrijf geeft mensen met een (fysieke, verstandelijke of psychische) beperking de kans zich te ontwikkelen. Het is een gewoon bedrijf, maar met bijzondere mensen. Het zijn deze mensen die me elke dag met mijn neus op de feiten drukken door hun onverstoorbare levenshouding - en dat zijn zo mogelijk nog waardevoller gouden regels:
laat je niet door je beperkingen uit het veld slaan, maak je met de mogelijkheden die je hebt zo nuttig mogelijk en wees daar vervolgens schaamteloos trots op. En vergeet vooral nooit te genieten!

heimelijk genoegen

...op maandagochtend luisteren naar het overzicht van alle files waar ik sinds een jaar niet meer in hoef te staan.