alle begin is makkelijk

Mijn jaar van vrijwillige eenvoud is voorspoedig van start gegaan. Niet helemaal in lijn met mijn verse levensovertuiging, maar het begin is er. Tijdens een (al lang geleden geboekt!!) wintersportweekend hebben we ons beperkt tot zelf meegebracht eten en drinken. Voor onze avondmaaltijden zijn we niet decadent uit eten gegaan, maar hebben we zelf gekookt en in alle rust aan een keurig gedekte tafel (voor zover dat mogelijk is in een primitief wintersportappartement) gegeten.

Het schaatsweer waar we direct na thuiskomst op getrakteerd werden droeg ook aardig bij aan het voornemen om meer te focussen op genieten in plaats van consumeren: de hele dag op de schaats, een broodje mee voor onderweg en 's avonds een stevige maar erg eenvoudige stamppot om weer op kracht te komen.

Ik realiseer me dat dit de wittebroodsweken van mijn vrijwillige eenvoud zijn. Ik teer nog op oude voorraden en op activiteiten die al geregeld (en betaald!) waren voor we de omslag zouden maken. Het venijn treedt pas op in tijden van langdurige saaiheid van aan één geregen werkweken, hooguit onderbroken door lamlendige weekends. Dát is waar de behoefte aan Groots, Meer en Anders geboren wordt.

Het verschil met voorgaande jaren is, dat ik me dit jaar heb voorgenomen hier alert op te zijn en alternatieven te zoeken die beter aansluiten bij het voornemen tot minder consumeren, meer genieten van wat er al is en vooral: bewuster leven. Met de inzet van de dooi en de langdradige tijd met de -ari in de maand, begint de uitdaging dus echt.

Uitzicht

Ik kijk graag naar series waarin mensen hun leven radicaal omgooien en naar een ander land verhuizen om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Ook snuffel ik graag op funda naar huizen die, in tegenstelling van wat ik nu bewoon, aan de rand van een bos of op een andere idyllische en vooral rustige lokatie liggen.

De afgelopen jaren heb ik onafgebroken tegen een hoge berg opgerend. Met de tong op de schoenen rende ik door, niet precies wetend wat er op de bergtop te vinden zou zijn. Tot het deze zomer opeens genoeg was. Niet dat de top bereikt was, maar langzaam sijpelde het besef door dat ik tijdens mijn tocht nooit van het uitzicht heb genoten. Ik besefte dat mijn leven draaide om werken, het uitrusten van het werk en het voorbereiden van het werk van de volgende dag. Het thuisfront moest het doen met de kruimels die overbleven.

Een huis aan de rand van een bos gaat de gewenste rust niet over me uit storten. Het betekent hooguit dat ik harder moet werken om de bijbehorende hypotheek op te kunnen hoesten. Het was dit besef, in combinatie met het zeurende gevoel dat ik doorlopend iets belangrijks vergat, die maakten dat ik een paar weken geleden mijn drukke baan met glanzende carrière en dito auto inruilde voor een aanzienlijk eenvoudiger betrekking vlakbij huis. En al in mijn eerste werkweek zag ik wat ik al die tijd vergeten was: ik was vergeten te genieten.

Voor het komende jaar is mijn voornemen om bewuster, eenvoudiger en puurder te leven. Ik ben van nature geen bewust, eenvoudig en puur persoon. In deze blog doe ik verslag van mijn worstelingen, mijn verwonderpunten en mijn inspiratiebronnen. Want eenvoudig leven, dat is zo simpel nog niet.