materialistisch minimalisme

Zuinig leven en minimalisme gaan niet persé hand in hand. Ik herinner me de serie Miami Vice uit de jaren '80, waarin kasten van huizen met grote ramen indrukwekkend leeg zijn ingericht. Met een strakke bank, een enkel kunstwerk en kunstige belichting als belangrijkste "meubelstuk". De eigenaren verdienen op dubieuze wijze bakken vol geld, dragen dure maatpakken, rijden Ferrari's en hebben een extravagante lifestyle. Materialistisch minimalisme, is dat in feite.

Ik ben verzot op woonbladen en ook daarin zie je deze vorm van minimalisme vaak terugkomen. Sla een Eigen Huis en Interieur of een Elle Wonen open en de strak ingerichte villa's met gietvloeren, op afstand bedienbare jaloezieen en ingebouwde stoomovens spatten van de pagina's. De advertenties gaan over ultraplatte tv's die lijken op schilderijen en geluidsinstallaties niet groter dan een cd-hoesje. Ik verlekker me aan die leegte en schoonheid, maar niet met de gedachte dat ik ook zo'n groot huis met dure spullen wil.

Minimalisme kan namelijk wel degelijk samen gaan met zuinig leven. Sterker nog, het komt wat dubbel over om meer te betalen voor het gevoel van "minder". Liever denk ik voor ik iets koop (meestal tweedehands)  na of ik het de moeite waard vind om het mijn leven binnen te laten. Is het voor mij waardevol genoeg om er voor te zorgen en het iedere dag opnieuw te zien? Is het het geld waard dat ik er aan uitgeef (en dat ik ook zou kunnen gebruiken voor andere nuttige, leuke of mooie dingen) en is het de ruimte waard die het inneemt?

Uiteraard maakt iedereen in dit gezin zijn eigen afwegingen daarin en daarom zal een buitenstaander mijn huis ook niet direct als minimalistisch herkennen. Een lege woonruimte is alleen te realiseren als alle huisgenoten daar op dezelfde manier en met dezelfde inzet naar streven. Dat vind ik niet jammer. Althans, niet meer. Mijn huis is een stuk ruimtelijker (lees: leger) dan vroeger en wat er over is, is een verzameling van spullen waar één van de gezinsleden bewust voor heeft gekozen. Regelmatig hebben we de discussie of de dingen die ons omringen nog steeds de spullen zijn waar we blij van worden, die we regelmatig gebruiken of waar we een bijzondere herinnering aan hebben. Dat gevoel evolueert vaak, waardoor het dieper wordt of juist verdwijnt. Als het antwoord nee is, dan verlaat het alsnog het huis, liefst op dezelfde manier als hoe het is binnengekomen: via Marktplaats, rommelmarkt of Kringloopwinkel. Regelmatig brengt het hetzelfde op (of meer!) als waar we het voor hebben gekocht. En het is ook geen probleem als er af en toe een "nieuwe" schat bij komt.

In die zin is de vorm van minimalisme die ik bedrijf zich net zo goed materialistisch als het minimalisme uit Miami Vice. Niet omdat ik een poenig leeg huis heb, altijd uit ben op de nieuwste gadgets of status ontleen aan auto's of keukenapparatuur. Wel omdat ik de weinige spullen die ik bezit bewust en met zorg bij elkaar heb gezocht, er goed voor zorg en er optimaal van geniet.

reizen 2

Alhoewel de luxe van reizen haaks staat op mijn eenvoudige manier van leven, kan ik het toch niet laten. Het hele jaar leef ik zo "groen" mogelijk, maar ik sta mezelf af en toe een reis toe (alhoewel een groot woord voor een paar dagen in het buitenland). Zo'n ervaring geeft me genoeg inspiratie en stof tot nadenken om er weer maanden tegenaan te kunnen. Waar sommigen stress beleven aan het regelen, inpakken, je weg zoeken in een onbekende omgeving, wachten op vliegtuigen/bussen/taxi's, je staande houden in een andere omgeving, haal ik daar vooral energie uit. De reis begint bij mij al als ik op internet aan het zoeken ben naar een betaalbare deal op een interessante plek.

Wat is dat toch aan reizen wat maakt dat ik mijn batterij daar zo mee kan opladen?

Het leven uit een koffer maakt mijn leven heerlijk overzichtelijk. Het gevoel dat ik alles wat ik nodig heb in een bescheiden koffer kan meenemen vind ik een verademing. Het sterkt mij in het idee dat ik nog veel meer uit mijn huis kan elimineren om tot de "bare necessities" terug te gaan.

Andere omgevingen laten me doorlopend nadenken over waarom ik doe wat ik doe en waarom dingen in ons land op een bepaalde manier geregeld zijn. Een nieuwe omgeving is een spiegel. Daarom loop ik ook niet braaf alle toeristische attracties af, maar zijn het vooral de eenvoudige, dagelijkse dingen die me aanspreken: een rondje hardlopen door Central Park op zondagochtend, boodschappen doen in de supermarkt, met de metro reizen, een kopje koffie drinken in de bibliotheek, een praatje maken op straat.

Reizen helpt me van vooroordelen af. Of ik het leuk vind of niet, ik heb - soms onbewuste - vooroordelen  over bevolkingsgroepen, andere gewoontes of culturen. Het is confronterend om wakker geschud te worden en te zien dat ik het al die tijd bij het verkeerde eind heb gehad of dat de werkelijkheid een stuk genuanceerder ligt dan ik dacht. Maar het maakt me een toleranter en geduldiger mens.

De schoonheid, maar ook de lelijkheid, van een andere omgeving kan me ontzettend ontroeren.

Ervaren dat ook op andere plekken op deze aardbol mensen vreugde, verdriet, liefde en dagelijkse ergernissen ervaren maakt dat ik een sterk gevoel van eenheid ervaar. Tegelijkertijd relativeert het mijn eigen beslommeringen. Het doet me beseffen dat ik op deze aarde maar een heel klein radertje ben in een gigantisch systeem. Het maakt me bescheiden; tot op zekere hoogte zelfs  nederig.

En last but not least: het allermooiste van reizen is het terugkeren naar de plek die ik "thuis" noem. Die fijne plek die ik heb gecreëerd met de mensen die ik het meest lief heb van deze hele mooie, grote wereld. Terwijl ik daar eigenlijk de deur niet helemaal voor uit hoef.

weekmenu

Nu ik wat verder moet reizen voor mijn werk heb ik een oude gewoonte weer opgepakt: het opstellen van een weekmenu. Voorheen gebeurde dat op (mijn vrije) woensdag, maar vanwege het veranderde weekritme is het opstellen van het weekmenu verschoven naar het weekend. Inderdaad, het is niet ideaal om in het weekend de boodschappen te verzamelen. Maar als je vroeg gaat is het niet druk en zijn de voorraden nog op orde. Maar ik kan niet wachten op het nieuwe tuinseizoen, als ik mijn verse proviand weer uit de tuin kan plukken!

Casserole met tomaat, bleekselderij, kidneybonen en een korst van maismeel
*
Gember-miso-quinoa roerbak met shii take
*
Volkorenspaghetti met tomatenbasilicumsaus á la Wessel (mijn zoon kookt!)
*
Kikkererwten taco's met salade
*
Cajun gumbo met pittige stukjes vega-worst

reizen

Alhoewel ik nog steeds in een andere tijdzone lijk te leven ben ik fysiek weer terug uit New York City. Een prachtige, bruisende, energieke stad die zich heel goed leent om mijn kersvers afgeronde kennis uit de fotografiecursus uit te proberen. Normaal neig ik naar het opzoeken van groen en rust, maar voor de verandering was de levendigheid en rauwheid van Manhattan helemaal geweldig. Vandaag dus nog even weinig woorden, maar soms zeggen foto's genoeg.

even weg

Het is hier tijdelijk wat rustig, maar dat zegt niet dat mijn dagelijks leven rustig is op dit moment. Ik bevind me namelijk een paar dagen in de city that never sleeps. En ik vind het hier fantastisch!

Ik zal wat plaatjes delen die ik met mijn gsm heb geschoten; een uitgebreid fotoverslag volgt later.

Published with Blogger-droid v2.0.3

klein geluk

...is een rustig thuiswerkochtendje met een kakelvers sapje in het zonnetje aan mijn keukentafel.

minimalisme - intro

Stiekem ben ik mijn hele leven al een wannabe-minimalist. Ik kan me vergapen aan mooie, lichte ruimtes met een enkel meubel of kunstwerk. Helaas ben ik ook een onverbeterlijke rommelkont. Net als mijn gezinsleden.

De klik dat minimalisme meer is dan een net huis maakte ik eigenlijk pas een paar jaar geleden. Het kwam ongeveer tegelijk met het besef dat er nooit een eind kwam aan het ritje in onze hamstermolen: we werkten hard, beloonden onszelf daarvoor met mooie dingen, etentjes en het gebruik van gemaksdiensten en vervolgens moesten we weer hard werken om dat te betalen. We hadden in de loop der jaren een huis vol spullen verzameld, maar we hadden tegelijk weinig tijd om er van te genieten. Bovendien nam alles wat we bezaten plek in, het moest onderhouden worden en het kon gestolen worden, kwijt raken en stuk gaan. We bleken die spullen helemaal niet te bezitten; de spullen bezaten ons.

Dat besef leidde in 2009 tot de 10-dingen-uitdaging. Een tijd lang heb ik consequent steeds tien dingen uit mijn huis verwijderd. Weggegeven, verkocht via Marktplaats, ingeleverd bij de Kringloop of weggegooid. Aanvankelijk was tien dingen per week geen enkel probleem, maar later werden de intervals steeds langer. Een mooi moment was toen we na een aantal maanden een hele ladenkast konden verkopen die voorheen bomvol had gezeten. Alle speelgoed, tijdschriften, knutselspullen en losse prullaria die er in hadden gelegen waren weg, zodat de kast geen enkele functie meer had.

Met het verdwijnen van spullen uit ons huis werd onze omgeving netter en ons leven lichter. Niet alleen werden we kritischer op wat we binnen haalden ("hebben we dit écht  nodig?"), maar ook de zorg werd minder. Ik beeld me weleens in hoe een inbreker zich na het binnengaan van ons huis in opperste verwarring achter de oren krabt bij het aantreffen van een woning zonder enig - voor buitenstaanders - waardevol attribuut.

Toch blijft het voortdurend opletten. Ook in huize Bewuste Eenvoud sijpelt er soms nieuwe, overbodige, ballast binnen. Weliswaar van rommelmarkten of Kringloopwinkels, maar onder de streep is het effect hetzelfde: het is franje waar we goed zonder kunnen en die ruimte inneemt, onderhoud vergt en verantwoordelijkheid met zich meebrengt.

Minimalisme gaat om het proces, niet om het resultaat. Het helpt ruimte te creëren in je huis, je leven en - niet onbelangrijk - in je budget. Het maakt je bewust van het verschil tussen "need to have" en "nice to have". En het maakt dat je zorgvuldiger omgaat met de spullen die je wél doelbewust en liefdevol in je leven toelaat. Met het aanbreken van dit nieuwe jaar en het begin van mijn leven als ZZP'er heb ik me voorgenomen me weer wat bewuster aan het minimalisme te wijden. Voor iedereen die zich ook heeft voorgenomen dit jaar zijn huis weer tot een nest te maken: in de komende tijd zal ik hier regelmatig aandacht besteden aan dit onderwerp.