Eind september nog zo'n prachtige dag; wat een kadootje. Lekker met de voeten in het zand gestaan, misschien wel voor de laatste keer dit jaar.
27 september 2009
indian summer
Eind september nog zo'n prachtige dag; wat een kadootje. Lekker met de voeten in het zand gestaan, misschien wel voor de laatste keer dit jaar.
23 september 2009
oppepper
Het genezen gaat te langzaam naar mijn zin. Ik slaap te weinig door de pijn en vergeet dat deze lastige periode ook zijn mooie en nuttige kanten heeft. Tijd voor een stukje mindfulness. Daarom weinig tekst dit keer, maar een paar plaatjes die ik de laatste weken heb kunnen schieten. Om mezelf er aan te herinneren dat er wel degelijk mooie en goede dingen gebeuren.
08 augustus 2009
minimalisme
Nu ik zoveel thuis ben, valt het me op hoe vol het huis staat. Ondanks de enorme hoeveelheden spullen die al via Marktplaats het huis hebben verlaten, presteren we het nog steeds om het huis binnen de kortste keren te transformeren tot een rommelig hol als we met z'n vieren thuis zijn.
Jarenlang ben ik een onverbeterlijke rommelkont geweest. Mijn troeptolerantie was relatief hoog en ik was ook gewoon niet goed in opruimen. Dat ben ik overigens nog steeds niet, maar ik heb wel ontdekt dat een ordelijk huis een zeer prettig bij-effect heeft: het geeft rust in het hoofd. En bij gebrek aan opruimtalent probeer ik nu dus te streven naar zo min mogelijk spullen, zodat de troep binnen de perken blijft.
Zelfs met één functionerende arm red ik het om rücksichtslos door het huis te gaan met een vuilniszak en alles zonder directe praktische of decoratieve waarde te verwijderen. En dat werkt louterend.
Boeken verlaten het huis via Bol.com en nieuwe komen hooguit binnen via de bibliotheek. DVD's lenen we ook bij de bibliotheek en de rest wordt verkocht via Marktplaats. Losse rommeltjes worden weggegooid, oude kleding gaat naar de kringloop en spullen die nog als kado kunnen dienen worden weggegeven in een originele kadoverpakking met een mooi lint erom met een leuk kaartje.
En zo hoop ik dankzij mijn nimmer aflatende weggooiwoede ooit te eindigen met een minimalistisch huis. Dat is nu nog toekomstmuziek, maar de aanhouder schijnt altijd te winnen.
Jarenlang ben ik een onverbeterlijke rommelkont geweest. Mijn troeptolerantie was relatief hoog en ik was ook gewoon niet goed in opruimen. Dat ben ik overigens nog steeds niet, maar ik heb wel ontdekt dat een ordelijk huis een zeer prettig bij-effect heeft: het geeft rust in het hoofd. En bij gebrek aan opruimtalent probeer ik nu dus te streven naar zo min mogelijk spullen, zodat de troep binnen de perken blijft.
Zelfs met één functionerende arm red ik het om rücksichtslos door het huis te gaan met een vuilniszak en alles zonder directe praktische of decoratieve waarde te verwijderen. En dat werkt louterend.
Boeken verlaten het huis via Bol.com en nieuwe komen hooguit binnen via de bibliotheek. DVD's lenen we ook bij de bibliotheek en de rest wordt verkocht via Marktplaats. Losse rommeltjes worden weggegooid, oude kleding gaat naar de kringloop en spullen die nog als kado kunnen dienen worden weggegeven in een originele kadoverpakking met een mooi lint erom met een leuk kaartje.
En zo hoop ik dankzij mijn nimmer aflatende weggooiwoede ooit te eindigen met een minimalistisch huis. Dat is nu nog toekomstmuziek, maar de aanhouder schijnt altijd te winnen.
06 augustus 2009
hulp aanvaarden
Gisteren was de eerste dag dat ik alleen thuis was. R aan het werk, de kinderen naar de bso en ik had een hele dag voor mezelf. Van slapen kwam dit keer weinig omdat ik veel telefoontjes kreeg, maar eigenlijk ook omdat 't gewoon niet wilde lukken. Voor 'n eerste dag viel het eigenlijk niet tegen: ik heb veel dingen uitgezocht op internet over conserveren van groenten en fruit uit de tuin, wat ik al een tijd wilde. Ook heb ik gelezen over het herstel na een operatie en voeding die daaraan ondersteunend kan zijn. Gelukkig bleek ik het intuïtief al aardig te doen: goed hydrateren (ik drink veel kruidenthee), veel proteïnen (heb gister voor het eerst sinds tijden vis voor mezelf klaargemaakt), verstopping voorkomen door voldoende groenten en fruit (was inderdaad 'n probleem toen ik net uit 't ziekenhuis kwam, maar met grote hoeveelheden mooi zomerfruit en groenten uit eigen tuin niet meer).
Ook vandaag is het weer prachtig weer buiten. De kinderen zijn vandaag thuis, mijn moeder komt vanmiddag langs om de was die ze voor me heeft gedaan terug te brengen. Mijn vader duikt dan meteen nog even de moestuin in om wat te wieden (vechten tegen de bierkaai) en te oogsten (idem). Ik hoop vandaag mijn bestelde weckpotten binnen te krijgen, zodat ik kan beginnen met het maken van chutneys en pickles van de overvloedige groentenvoorraad.
Het is fijn om te merken hoe behulpzaam en betrokken mensen uit de omgeving zijn. Al op de camping kreeg R alle hulp die hij nodig had bij de opvang van de kinderen en kwamen er telkens mensen langs om te informeren hoe het ging. Mme Brosse, mijn kamergenoot in het ziekenhuis, die ons haar Parijse huis aanbood als overnachtingsplaats voor de terugweg, terwijl ze ons net twee dagen kende. De lieve smsjes, telefoontjes en de mooie bos bloemen van collega's. En natuurlijk de niet-aflatende inzet van R en de kinderen om het zo comfortabel mogelijk voor me te maken.
In mijn kraamtijd, jaren geleden, was ik niet in staat om zorg te ontvangen of – zo voelde het meer – te ondergaan. Maar nu, deels door de omstandigheden gedwongen, maar deels ook door het inzicht dat acceptatie van hulp van anderen niet altijd belastend is of verwachtingen schept, gaat het beter. Ook dat blijkt een leerproces.
Ook vandaag is het weer prachtig weer buiten. De kinderen zijn vandaag thuis, mijn moeder komt vanmiddag langs om de was die ze voor me heeft gedaan terug te brengen. Mijn vader duikt dan meteen nog even de moestuin in om wat te wieden (vechten tegen de bierkaai) en te oogsten (idem). Ik hoop vandaag mijn bestelde weckpotten binnen te krijgen, zodat ik kan beginnen met het maken van chutneys en pickles van de overvloedige groentenvoorraad.
Het is fijn om te merken hoe behulpzaam en betrokken mensen uit de omgeving zijn. Al op de camping kreeg R alle hulp die hij nodig had bij de opvang van de kinderen en kwamen er telkens mensen langs om te informeren hoe het ging. Mme Brosse, mijn kamergenoot in het ziekenhuis, die ons haar Parijse huis aanbood als overnachtingsplaats voor de terugweg, terwijl ze ons net twee dagen kende. De lieve smsjes, telefoontjes en de mooie bos bloemen van collega's. En natuurlijk de niet-aflatende inzet van R en de kinderen om het zo comfortabel mogelijk voor me te maken.
In mijn kraamtijd, jaren geleden, was ik niet in staat om zorg te ontvangen of – zo voelde het meer – te ondergaan. Maar nu, deels door de omstandigheden gedwongen, maar deels ook door het inzicht dat acceptatie van hulp van anderen niet altijd belastend is of verwachtingen schept, gaat het beter. Ook dat blijkt een leerproces.
05 augustus 2009
revalideren
Drie hele weken rust houden en zes maanden revalideren. Mijn linkerarm staat buiten spel, mijn energieniveau is laag, ik heb pijn. En dat gooit veel van mijn plannen in de war. Mijn geplande yoga-opleiding zal met 6 maanden revalidatie in 't vooruitzicht niet gaan lukken en ook de opleiding gebarentaal, waar ik me erg op verheug, zal misschien komen te vervallen. Hoe haal ik uit deze weken de kracht en bezinning die ik nodig heb? Hoe buig ik het om tot iets positiefs, een leerproces?
Een paar voornemens:
Ik ontwikkel mijn rechterzijde zo goed mogelijk door wat mogelijk is toch nog zelfstandig op te pakken.
Ik lees boeken over mindfulness en meditatie om weer een goede start te maken met mijn meditatie-oefeningen.
Ik leef zo gezond mogelijk om mijn herstel te bevorderen: geen koffie of alcohol, veel groenten en fruit uit eigen tuin, af en toe vis voor extra bouwstoffen. Elke dag een wandeling in de frisse lucht en mijn gewicht op peil houden.
Ik doe elke dag iets wat ik al langer wilde doen (bijvoorbeeld:groenten inmaken of jam maken, een boek lezen dat al lang ligt).
Ik geef me over aan wat er komt en probeer niets te forceren. Moeten schrap ik uit mijn woordenboek. Ik luister naar mijn gevoel. Genoeg is genoeg.
Ik schrijf over de inzichten die dit proces mij brengt.
09 mei 2009
verleidingen
Bewust eenvoudig leven geeft af en toe het vechten-tegen-windmolens-gevoel. In de buurt waar ik woon tel je niet mee zonder enorme SUV, meerdere tropische vliegvakanties per jaar en grote brede tv-schermen. Ons gezin steekt in die zin wat schril af met een oude auto, een bescheiden kampeervakantie en een tv met een ouderwetse beeldbuis.
Toch ben ik niet altijd bestand tegen verleidingen. Als modeliefhebber mag ik me graag af en toe te buiten gaan aan dure modetijdschriften, nieuwe laarzen of een - zoveelste - hippe spijkerbroek. Ik kan mijn koopimpulsen nog steeds niet helemaal onderdrukken, maar ik heb na aanschaf van een niet noodzakelijk hebbeding steevast een zeurend schuldgevoel. De groeistuipen richting een eenvoudiger leven, noem ik dat relativerend.
Verder zit ik aardig op de goede weg: we zitten met de boodschappen onder de 100 euro per week. Al het organisch afval wordt in de bokashibak geworpen, waardoor ons huishoudafval aanmerkelijk is teruggelopen. De moestuin kan elk moment zijn eerste oogst opleveren. Nieuwe spullen die nodig zijn worden eerst op Markplaats of op een rommelmarkt gezocht. Maar vooral: het wordt steeds makkelijker om met weinig genoegen te nemen en te genieten van het hier en nu. Een avondje lezen, een middagje spitten in de tuin, tijdens een uitstapje picknicken in plaats van voluit lunchen in een fastfoodrestaurant, het geeft een goed gevoel.
Waar ik nog wel naar op zoek ben is een gezond evenwicht tussen een fijn en eenvoudig leven of een saai en gezapig leven. Want eenvoudig leven draagt het risico in zich om je te onttrekken aan gezelligheid omdat het te duur zou zijn (denk: met vrienden een avond in de kroeg of een weekend weg met alles erop en eraan). En dan schiet het een beetje zijn doel voorbij.
Toch ben ik niet altijd bestand tegen verleidingen. Als modeliefhebber mag ik me graag af en toe te buiten gaan aan dure modetijdschriften, nieuwe laarzen of een - zoveelste - hippe spijkerbroek. Ik kan mijn koopimpulsen nog steeds niet helemaal onderdrukken, maar ik heb na aanschaf van een niet noodzakelijk hebbeding steevast een zeurend schuldgevoel. De groeistuipen richting een eenvoudiger leven, noem ik dat relativerend.
Verder zit ik aardig op de goede weg: we zitten met de boodschappen onder de 100 euro per week. Al het organisch afval wordt in de bokashibak geworpen, waardoor ons huishoudafval aanmerkelijk is teruggelopen. De moestuin kan elk moment zijn eerste oogst opleveren. Nieuwe spullen die nodig zijn worden eerst op Markplaats of op een rommelmarkt gezocht. Maar vooral: het wordt steeds makkelijker om met weinig genoegen te nemen en te genieten van het hier en nu. Een avondje lezen, een middagje spitten in de tuin, tijdens een uitstapje picknicken in plaats van voluit lunchen in een fastfoodrestaurant, het geeft een goed gevoel.
Waar ik nog wel naar op zoek ben is een gezond evenwicht tussen een fijn en eenvoudig leven of een saai en gezapig leven. Want eenvoudig leven draagt het risico in zich om je te onttrekken aan gezelligheid omdat het te duur zou zijn (denk: met vrienden een avond in de kroeg of een weekend weg met alles erop en eraan). En dan schiet het een beetje zijn doel voorbij.
08 februari 2009
eenvoudig leven
Ik probeer voor mezelf op een rijtje te krijgen wat ik nu bedoel met eenvoudig leven. Gaat het alleen om minder consumeren? Of zitten er meer aspecten aan?
Om mijn motivatie achter het voornemen tot eenvoudiger leven goed te kunnen schetsen, is het goed om terug te gaan naar punt waarop de wens zich bij ons aandiende. Het begon met het boek Je geld of je leven van Hanneke van Veen en Rob van Eeden. Een klassieker wat mij betreft, gebaseerd op het Amerikaanse Your money or your life. In de zomer van 2008 lazen R. en ik beiden het boek en voelden ons meteen aangesproken.
Het vreemde is, dat ik het boek al eens eerder had gelezen, heel wat jaren geleden. Toen kwam de boodschap niet zo binnen; ik was nog volop bezig met Groeien. Ik was net klaar met studeren en voor het eerst aan het werk, voor het eerst had ik geld om te reizen, mooie kleren te kopen, zoveel mogelijk te beleven, kortom, ik was niet rijp voor de boodschap die, vrij vertaald, luidt: als je leert te leven met een (voor jou) minimaal bedrag, dan ben je hard op weg naar financiële vrijheid. Niet alleen spaar je op die manier voor een leuke buffer (die op zichzelf weer inkomen oplevert), maar door minder uit te geven ga je weer terug naar de roots. En merk je dat het leven goed is met minder afhankelijkheid van spullen en actie.
De echte eyeopener was voor mij de stelling dat je elke aanschaf die je doet, hoe impulsief of banaal ook, eerst bij elkaar hebt verdiend door werk. En werk is niet alleen de acht uur per dag op kantoor, maar ook de reistijd, de zorg voor representatieve kleding, de stress buiten kantooruren om de kinderen op tijd van de opvang op te halen, voor kinderbedtijd een goede maaltijd op tafel te toveren, etcetera. Als je dat in je netto uurloon verdisconteert, ziet het plaatje er heel wat minder rooskleurig uit. Bovendien was ik geneigd mezelf royaal te belonen voor het harde werken, met kuurdagjes, kleding, uitjes en andere dingen die (véél) geld kosten, waardoor ik vervolgens weer hard moest werken om uit de rode cijfers te blijven. Ik had mezelf, kortom, aardig in de tang.
De boodschap kwam precies in een tijd waarin we een ander huis op het oog hadden. Een prachtig huis, in het oosten van Brabant, in een mooi bos. R. had een aanbod voor een nieuwe baan liggen waarvoor hij door het hele land zou moeten reizen. Ikzelf werkte op dat moment als consultant en reed zo'n 1000 kilometer per week voor de opdrachten waarvoor ik was ingehuurd. Dat betekende veel filerijden, lange dagen en veel stress. Het kopen van het huis zou betekenen dat niet alleen ik, maar ook R. - die tot dat moment op tien minuten van ons woonadres werkte - continu onderweg zou zijn.
Het lezen van het boek deed ons de ogen openen: stel dát we een mooi, vrijstaand huis zouden hebben, dan zouden we door de decentrale ligging nog veel meer en langer onderweg zijn dan nu al het geval was. Bovendien zouden we allebei voor langere tijd dit werk moeten blijven doen, dat welbeschouwd veel meer energie en kostbare gezinstijd kostte dan het aan geld opleverde. Het leven stond al teveel in het teken van het werk, het voorbereiden van de nieuwe werkweek of het bijkomen van de afgelopen werkweek.
Een lang verhaal kort: R. accepteerde de baan niet, het droomhuis bliezen we af en ik nam ontslag om óók op tien minuten afstand van ons huis te gaan werken. Daarmee gingen we in salaris weliswaar iets achteruit, maar omgerekend naar beschikbare vrije tijd voor elkaar is het een geweldige beslissing geweest. Mijn achtjarige zoon W. merkte een keer tussen neus en lippen op dat het zo fijn was "dat mama weer thuis was komen wonen". Ik bedoel maar.
Een andere beslissing die we in dezelfde tijd hebben genomen is om bij te houden wat we precies uitgeven en waaraan, om op die manier meer grip te krijgen op ons geld. Alleen al door ons bewust te worden van ons consumeergedrag (vele keren op pad voor losse boodschappen; het bestellen van gemaksvoedsel; te makkelijk geld uitgeven aan onnodige dingen) zijn we sindsdien veel geld gaan besparen. Op dit moment is de wens dat we over een aantal jaar voor dat geld minder gaan werken en vrijer gaan wonen. Niet groter, niet luxer, maar met meer ruimte om ons heen. Een mooie drijfveer om deze lifestyle vol te houden (alhoewel de statistiekjes over de groei van ons spaargeld al motiverend zijn op zichzelf).
Als ik bovenstaande teruglees dan lijkt het alsof eenvoudig leven alleen maar met geld te maken heeft, maar dat klopt gevoelsmatig niet. Eenvoudig leven is sensueel leven; tevreden zijn met een klein leven dat niet van prikkels en hevige activiteiten aan elkaar hangt. Genieten van een zondag als deze, waarin ik lekker in het huis gerommeld heb, een beetje in de tuin bezig ben geweest, heb gelezen en gewoon een tijdje niks heb gedaan.
Eenvoudig leven is ook: minder spullen. Terug naar de basics. Waarom zou je boeken moeten kopen als je ze ook uit de bieb kan halen? Waarom wil ik elk seizoen een nieuwe garderobe? Ik heb gemerkt hoe bevrijdend het voelt als alle overtollige troep uit huis verdwijnt. Het wordt er niet alleen netter van (en geloof me: dat is hard nodig na jaren mismanagement door ondergetekende), maar het geeft ook een zuiver gevoel. Je heerst weer zelf over je spullen in plaats van je spullen over jou.
Eenvoudig leven is leven met aandacht. Het is zelf brood bakken en genieten van de geur, het is op de fiets boodschappen doen. Het is je eigen groenten verbouwen of koken met kruiden uit eigen tuin. Het is terugschakelen uit de hoogste versnelling en genoegen nemen met een tandje lager.
En ja, dat heeft veel met consuminderen te maken, maar het gaat in mijn geval toch een stuk verder dan dat. Het klinkt nu alsof ik er al ben, maar het heeft allemaal nog een hoog "mezelf moed inspreken"-gehalte. Gelukkig is het jaar waarin ik uit de ratrace stap nog jong.
Om mijn motivatie achter het voornemen tot eenvoudiger leven goed te kunnen schetsen, is het goed om terug te gaan naar punt waarop de wens zich bij ons aandiende. Het begon met het boek Je geld of je leven van Hanneke van Veen en Rob van Eeden. Een klassieker wat mij betreft, gebaseerd op het Amerikaanse Your money or your life. In de zomer van 2008 lazen R. en ik beiden het boek en voelden ons meteen aangesproken.
Het vreemde is, dat ik het boek al eens eerder had gelezen, heel wat jaren geleden. Toen kwam de boodschap niet zo binnen; ik was nog volop bezig met Groeien. Ik was net klaar met studeren en voor het eerst aan het werk, voor het eerst had ik geld om te reizen, mooie kleren te kopen, zoveel mogelijk te beleven, kortom, ik was niet rijp voor de boodschap die, vrij vertaald, luidt: als je leert te leven met een (voor jou) minimaal bedrag, dan ben je hard op weg naar financiële vrijheid. Niet alleen spaar je op die manier voor een leuke buffer (die op zichzelf weer inkomen oplevert), maar door minder uit te geven ga je weer terug naar de roots. En merk je dat het leven goed is met minder afhankelijkheid van spullen en actie.
De echte eyeopener was voor mij de stelling dat je elke aanschaf die je doet, hoe impulsief of banaal ook, eerst bij elkaar hebt verdiend door werk. En werk is niet alleen de acht uur per dag op kantoor, maar ook de reistijd, de zorg voor representatieve kleding, de stress buiten kantooruren om de kinderen op tijd van de opvang op te halen, voor kinderbedtijd een goede maaltijd op tafel te toveren, etcetera. Als je dat in je netto uurloon verdisconteert, ziet het plaatje er heel wat minder rooskleurig uit. Bovendien was ik geneigd mezelf royaal te belonen voor het harde werken, met kuurdagjes, kleding, uitjes en andere dingen die (véél) geld kosten, waardoor ik vervolgens weer hard moest werken om uit de rode cijfers te blijven. Ik had mezelf, kortom, aardig in de tang.
De boodschap kwam precies in een tijd waarin we een ander huis op het oog hadden. Een prachtig huis, in het oosten van Brabant, in een mooi bos. R. had een aanbod voor een nieuwe baan liggen waarvoor hij door het hele land zou moeten reizen. Ikzelf werkte op dat moment als consultant en reed zo'n 1000 kilometer per week voor de opdrachten waarvoor ik was ingehuurd. Dat betekende veel filerijden, lange dagen en veel stress. Het kopen van het huis zou betekenen dat niet alleen ik, maar ook R. - die tot dat moment op tien minuten van ons woonadres werkte - continu onderweg zou zijn.
Het lezen van het boek deed ons de ogen openen: stel dát we een mooi, vrijstaand huis zouden hebben, dan zouden we door de decentrale ligging nog veel meer en langer onderweg zijn dan nu al het geval was. Bovendien zouden we allebei voor langere tijd dit werk moeten blijven doen, dat welbeschouwd veel meer energie en kostbare gezinstijd kostte dan het aan geld opleverde. Het leven stond al teveel in het teken van het werk, het voorbereiden van de nieuwe werkweek of het bijkomen van de afgelopen werkweek.
Een lang verhaal kort: R. accepteerde de baan niet, het droomhuis bliezen we af en ik nam ontslag om óók op tien minuten afstand van ons huis te gaan werken. Daarmee gingen we in salaris weliswaar iets achteruit, maar omgerekend naar beschikbare vrije tijd voor elkaar is het een geweldige beslissing geweest. Mijn achtjarige zoon W. merkte een keer tussen neus en lippen op dat het zo fijn was "dat mama weer thuis was komen wonen". Ik bedoel maar.
Een andere beslissing die we in dezelfde tijd hebben genomen is om bij te houden wat we precies uitgeven en waaraan, om op die manier meer grip te krijgen op ons geld. Alleen al door ons bewust te worden van ons consumeergedrag (vele keren op pad voor losse boodschappen; het bestellen van gemaksvoedsel; te makkelijk geld uitgeven aan onnodige dingen) zijn we sindsdien veel geld gaan besparen. Op dit moment is de wens dat we over een aantal jaar voor dat geld minder gaan werken en vrijer gaan wonen. Niet groter, niet luxer, maar met meer ruimte om ons heen. Een mooie drijfveer om deze lifestyle vol te houden (alhoewel de statistiekjes over de groei van ons spaargeld al motiverend zijn op zichzelf).
Als ik bovenstaande teruglees dan lijkt het alsof eenvoudig leven alleen maar met geld te maken heeft, maar dat klopt gevoelsmatig niet. Eenvoudig leven is sensueel leven; tevreden zijn met een klein leven dat niet van prikkels en hevige activiteiten aan elkaar hangt. Genieten van een zondag als deze, waarin ik lekker in het huis gerommeld heb, een beetje in de tuin bezig ben geweest, heb gelezen en gewoon een tijdje niks heb gedaan.
Eenvoudig leven is ook: minder spullen. Terug naar de basics. Waarom zou je boeken moeten kopen als je ze ook uit de bieb kan halen? Waarom wil ik elk seizoen een nieuwe garderobe? Ik heb gemerkt hoe bevrijdend het voelt als alle overtollige troep uit huis verdwijnt. Het wordt er niet alleen netter van (en geloof me: dat is hard nodig na jaren mismanagement door ondergetekende), maar het geeft ook een zuiver gevoel. Je heerst weer zelf over je spullen in plaats van je spullen over jou.
Eenvoudig leven is leven met aandacht. Het is zelf brood bakken en genieten van de geur, het is op de fiets boodschappen doen. Het is je eigen groenten verbouwen of koken met kruiden uit eigen tuin. Het is terugschakelen uit de hoogste versnelling en genoegen nemen met een tandje lager.
En ja, dat heeft veel met consuminderen te maken, maar het gaat in mijn geval toch een stuk verder dan dat. Het klinkt nu alsof ik er al ben, maar het heeft allemaal nog een hoog "mezelf moed inspreken"-gehalte. Gelukkig is het jaar waarin ik uit de ratrace stap nog jong.
Abonneren op:
Posts (Atom)