Bewuste eenvoud

reizen 2

2012-02-02T09:27:00.002+01:00

Alhoewel de luxe van reizen haaks staat op mijn eenvoudige manier van leven, kan ik het toch niet laten. Het hele jaar leef ik zo "groen" mogelijk, maar ik sta mezelf af en toe een reis toe (alhoewel een groot woord voor een paar dagen in het buitenland). Zo'n ervaring geeft me genoeg inspiratie en stof tot nadenken om er weer maanden tegenaan te kunnen. Waar sommigen stress beleven aan het regelen, inpakken, je weg zoeken in een onbekende omgeving, wachten op vliegtuigen/bussen/taxi's, je staande houden in een andere omgeving, haal ik daar vooral energie uit. De reis begint bij mij al als ik op internet aan het zoeken ben naar een betaalbare deal op een interessante plek.

Wat is dat toch aan reizen wat maakt dat ik mijn batterij daar zo mee kan opladen?

Het leven uit een koffer maakt mijn leven heerlijk overzichtelijk. Het gevoel dat ik alles wat ik nodig heb in een bescheiden koffer kan meenemen vind ik een verademing. Het sterkt mij in het idee dat ik nog veel meer uit mijn huis kan elimineren om tot de "bare necessities" terug te gaan.

Andere omgevingen laten me doorlopend nadenken over waarom ik doe wat ik doe en waarom dingen in ons land op een bepaalde manier geregeld zijn. Een nieuwe omgeving is een spiegel. Daarom loop ik ook niet braaf alle toeristische attracties af, maar zijn het vooral de eenvoudige, dagelijkse dingen die me aanspreken: een rondje hardlopen door Central Park op zondagochtend, boodschappen doen in de supermarkt, met de metro reizen, een kopje koffie drinken in de bibliotheek, een praatje maken op straat.

Reizen helpt me van vooroordelen af. Of ik het leuk vind of niet, ik heb - soms onbewuste - vooroordelen over bevolkingsgroepen, andere gewoontes of culturen. Het is confronterend om wakker geschud te worden en te zien dat ik het al die tijd bij het verkeerde eind heb gehad of dat de werkelijkheid een stuk genuanceerder ligt dan ik dacht. Maar het maakt me een toleranter en geduldiger mens.

De schoonheid, maar ook de lelijkheid, van een andere omgeving kan me ontzettend ontroeren.

Ervaren dat ook op andere plekken op deze aardbol mensen vreugde, verdriet, liefde en dagelijkse ergernissen ervaren maakt dat ik een sterk gevoel van eenheid ervaar. Tegelijkertijd relativeert het mijn eigen beslommeringen. Het doet me beseffen dat ik op deze aarde maar een heel klein radartje ben in een gigantisch systeem. Het maakt me bescheiden; tot op zekere hoogte zelfs nederig.

En last but not least: het allermooiste van reizen is het terugkeren naar de plek die ik "thuis" noem. Die fijne plek die ik heb gecreëerd met de mensen die ik het meest lief heb van deze hele mooie, grote wereld. Terwijl ik daar eigenlijk de deur niet helemaal voor uit hoef.

weekmenu

2012-01-30T08:44:00.001+01:00

Nu ik wat verder moet reizen voor mijn werk heb ik een oude gewoonte weer opgepakt: het opstellen van een weekmenu. Voorheen gebeurde dat op (mijn vrije) woensdag, maar vanwege het veranderde weekritme is het opstellen van het weekmenu verschoven naar het weekend. Inderdaad, het is niet ideaal om in het weekend de boodschappen te verzamelen. Maar als je vroeg gaat is het niet druk en zijn de voorraden nog op orde. Maar ik kan niet wachten op het nieuwe tuinseizoen, als ik mijn verse proviand weer uit de tuin kan plukken!

Casserole met tomaat, bleekselderij, kidneybonen en een korst van maismeel
*
Gember-miso-quinoa roerbak met shii take
*
Volkorenspaghetti met tomatenbasilicumsaus á la Wessel (mijn zoon kookt!)
*
Kikkererwten taco's met salade
*
Cajun gumbo met pittige stukjes vega-worst

reizen

2012-01-28T10:20:00.000+01:00

Alhoewel ik nog steeds in een andere tijdzone lijk te leven ben ik fysiek weer terug uit New York City. Een prachtige, bruisende, energieke stad die zich heel goed leent om mijn kersvers afgeronde kennis uit de fotografiecursus uit te proberen. Normaal neig ik naar het opzoeken van groen en rust, maar voor de verandering was de levendigheid en rauwheid van Manhattan helemaal geweldig. Vandaag dus nog even weinig woorden, maar soms zeggen foto's genoeg.

even weg

2012-01-23T01:46:00.001+01:00

Het is hier tijdelijk wat rustig, maar dat zegt niet dat mijn dagelijks leven rustig is op dit moment. Ik bevind me namelijk een paar dagen in de city that never sleeps. En ik vind het hier fantastisch!

Ik zal wat plaatjes delen die ik met mijn gsm heb geschoten; een uitgebreid fotoverslag volgt later.

Published with Blogger-droid v2.0.3

klein geluk

2012-01-13T12:40:00.000+01:00

...is een rustig thuiswerkochtendje met een kakelvers sapje in het zonnetje aan mijn keukentafel.

minimalisme - intro

2012-01-10T11:09:00.000+01:00

Stiekem ben ik mijn hele leven al een wannabe-minimalist. Ik kan me vergapen aan mooie, lichte ruimtes met een enkel meubel of kunstwerk. Helaas ben ik ook een onverbeterlijke rommelkont. Net als mijn gezinsleden.

De klik dat minimalisme meer is dan een net huis maakte ik eigenlijk pas een paar jaar geleden. Het kwam ongeveer tegelijk met het besef dat er nooit een eind kwam aan het ritje in onze hamstermolen: we werkten hard, beloonden onszelf daarvoor met mooie dingen, etentjes en het gebruik van gemaksdiensten en vervolgens moesten we weer hard werken om dat te betalen. We hadden in de loop der jaren een huis vol spullen verzameld, maar we hadden tegelijk weinig tijd om er van te genieten. Bovendien nam alles wat we bezaten plek in, het moest onderhouden worden en het kon gestolen worden, kwijt raken en stuk gaan. We bleken die spullen helemaal niet te bezitten; de spullen bezaten ons.

Dat besef leidde in 2009 tot de 10-dingen-uitdaging. Een tijd lang heb ik consequent steeds tien dingen uit mijn huis verwijderd. Weggegeven, verkocht via Marktplaats, ingeleverd bij de Kringloop of weggegooid. Aanvankelijk was tien dingen per week geen enkel probleem, maar later werden de intervals steeds langer. Een mooi moment was toen we na een aantal maanden een hele ladenkast konden verkopen die voorheen bomvol had gezeten. Alle speelgoed, tijdschriften, knutselspullen en losse prullaria die er in hadden gelegen waren weg, zodat de kast geen enkele functie meer had.

Met het verdwijnen van spullen uit ons huis werd onze omgeving netter en ons leven lichter. Niet alleen werden we kritischer op wat we binnen haalden ("hebben we dit écht nodig?"), maar ook de zorg werd minder. Ik beeld me weleens in hoe een inbreker zich na het binnengaan van ons huis in opperste verwarring achter de oren krabt bij het aantreffen van een woning zonder enig - voor buitenstaanders - waardevol attribuut.

Toch blijft het voortdurend opletten. Ook in huize Bewuste Eenvoud sijpelt er soms nieuwe, overbodige, ballast binnen. Weliswaar van rommelmarkten of Kringloopwinkels, maar onder de streep is het effect hetzelfde: het is franje waar we goed zonder kunnen en die ruimte inneemt, onderhoud vergt en verantwoordelijkheid met zich meebrengt.

Minimalisme gaat om het proces, niet om het resultaat. Het helpt ruimte te creëren in je huis, je leven en - niet onbelangrijk - in je budget. Het maakt je bewust van het verschil tussen "need to have" en "nice to have". En het maakt dat je zorgvuldiger omgaat met de spullen die je wél doelbewust en liefdevol in je leven toelaat. Met het aanbreken van dit nieuwe jaar en het begin van mijn leven als ZZP'er heb ik me voorgenomen me weer wat bewuster aan het minimalisme te wijden. Voor iedereen die zich ook heeft voorgenomen dit jaar zijn huis weer tot een nest te maken: in de komende tijd zal ik hier regelmatig aandacht besteden aan dit onderwerp.

verandering

2012-01-06T16:03:00.001+01:00

"In ons leven is verandering onvermijdelijk, is verlies onvermijdelijk. In het aanpassingsvermogen en het gemak waarmee we verandering ondergaan liggen ons geluk en onze vrijheid." [Boeddha]

Vandaag was ik voor het laatst bij het bedrijf waar ik de afgelopen jaren met veel liefde en toewijding voor heb gewerkt. Waar ik me ingezet heb voor een doelgroep waar ik me betrokken bij voel en waar ik trots op ben. Ik sla na vandaag een nieuw pad in, waarin ik mezelf verder wil ontplooien, waar ik geen baas meer boven me heb, de vrijheid tegemoet treed. Mijn opwinding over deze verandering wordt afgewisseld met melancholie.

Ik vind het bijzondere aan verandering dat het zoveel dimensies heeft. Het hele spectrum van verdriet over dat-wat-verdwijnt tot angst of het allemaal wel goed komt en vreugde over alle nieuwe mogelijkheden komen langs. Ik laat me vandaag mee dobberen op deze golven, bestrijd ze niet maar aanvaard ze zoals ze komen. Ik koester me in de mooie woorden die me zijn meegegeven bij mijn afscheid en houd mezelf voor dat het goed is zoals het is, wat de toekomst ook mag brengen. Het is niet goed of slecht. Het is.

puber

2011-12-30T13:23:00.000+01:00

Sinds een paar maanden heb ik een puber in huis. Het is hetzelfde meisje als die schattige baby van bijna veertien jaar geleden, als het peutertje dat zo hard zong op de fiets en als dat eigenwijze grietje dat zo aan mij hing. Alleen is ze heftiger en onvoorspelbaarder dan voorheen; ik kan haar niet meer lezen zoals ik tot nu toe altijd kon. Met schommelingen van bijna hysterisch gelukkig tot lethargisch of opstandig is de energie in huis in korte tijd ontzettend veranderd. En dat betekent ook iets voor mij, als opvoeder.

Zoals de meeste ouders moeder ik weliswaar vol overgave, maar ben ik in de praktijk niet veel meer dan een welwillende amateur die opeens met nieuwe dilemma's wordt geconfronteerd. Gelukkig heb ik ruim dertien jaar de tijd gehad om te oefenen, want de dilemma's lopen opeens stevig op in moeilijkheidsgraad. Het gaat niet meer om dingen als wel of geen snoepje of middagslaapje, maar over Grote Thema's: opleiding, relaties, vriendschappen, huisregels. Het is zoeken naar de balans tussen goede verbinding houden en duidelijke regels stellen. En dat is topsport.

Ik probeer deze (voor mij nog vrij nieuwe en uitdagende) fase te gebruiken als actieve beoefening van het Boeddhisme. Als training in het volledig bewust in het hier en nu leven. En in onthechten, het ontwikkelen van mededogen en wijsheid. Dat klinkt allemaal erg verheven, maar ik geef er een praktische invulling aan. Zo helpt het me als toetssteen om mijn handelen te bepalen.

Ik realiseer me dat de functie van deze fase het bereiken van zelfstandigheid is. Dat gaat gepaard met horten en stoten. Discussie en soms conflicten horen daarbij. Onthechten is een hoofdthema in het Boeddhisme: vanuit mededogen en begrip reageren, maar je niet vereenzelvigen met het probleem. Dat klinkt makkelijker gezegd dan gedaan, maar momenten van reflectie inbouwen om niet te primair te reageren of letterlijk even afstand nemen kunnen hier heel nuttig zijn.
Ik probeer een duidelijke voorbeeldrol te vervullen. Daarmee bedoel ik: ethisch handelen, respect hebben voor mijn omgeving, geen spelletjes spelen en niet veroordelen. Dat maakt me geen heilige (geloof me, de kinderen ervaren regelmatig dat niets menselijks mij vreemd is) maar slaat wel piketpaaltjes voor hoe een volwassene zich volgens mij hoort te gedragen in het maatschappelijk verkeer.
Voorspelbaarheid is pubers vreemd, dus ik handel naar bevinden op het moment dat een probleem zich voordoet. Vooraf piekeren over wat er eventueel nog staat te gebeuren of achteraf gefrustreerd zijn over mijn niet al te diplomatieke reactie zijn niet constructief en vreten energie. Het hier en nu is wat telt.
Ik probeer situaties zoveel mogelijk met tolerantie en wijsheid te beoordelen; beschuldigen of bestraffen creëert vooral spanning en conflict. Tolerantie is overigens iets anders dan alles maar goed vinden. Ik kies de belangrijke zaken en stel daar heldere grenzen (drank, drugs, mensen onrecht aandoen zijn voor mij belangrijker thema's dan zwarte nagellak of een keer te laat thuis zijn).
Ik houd deuren open en probeer zoveel mogelijk in verbinding te blijven. Mijn puber ís nog steeds die baby, dat peutertje en dat basisschoolmeisje dat zo graag met mij op stap ging. Weliswaar is mijn plek in de pikorde opgeschoven (eerst zij zelf, dan haar vrienden, dan een hele tijd niets en dan pas haar ouders) maar dat neemt niet weg dat liefdevolle aandacht ook (of juist!) in deze fase heel belangrijk is. Niet op een bemoeizuchtige manier, maar uit oprechte interesse voor wie zij is en wie zij aan het worden is.
Last but not least: geniet van deze fase. Hoe ingewikkeld en lastig soms ook, pubers zijn geweldige ruwe diamanten. En het slijpen om ze te laten glanzen is niet alleen aan de ouders, maar vooral ook aan het leven zelf. Geef ruimte om te oefenen met nieuwe situaties, heb vertrouwen, accepteer dat hun wereld groter en ingewikkelder wordt en zuig alle humor, schoonheid, wijsheid en verwondering op. Daar kun je als volwassene ex-puber veel van leren.

fotocursus

2011-12-18T16:40:00.003+01:00

De opdracht voor mijn fotocursus was deze week om stillevens te fotograferen. Nu is het in deze tijd van het jaar erg verleidelijk om alleen maar glimmende kersttaferelen vast te leggen, maar ik probeerde tijdens mijn tripje aan het tuincentrum die verleiding te weerstaan.

Om mezelf vervolgens thuis te oefenen in goede belichting van "dood materiaal" heb ik me vergrepen aan de knopendoos van mijn moeder (en voelde ik me weer vier jaar oud!). Een hoeslaken, wat spotjes en een geïmproviseerd statief deden de rest.

even druk

2011-12-08T07:54:00.001+01:00

Beste allemaal,

zoals ik eerder aankondigde is het tijdelijk behoorlijk druk in huize Bewuste Eenvoud. Ik werk momenteel nog drie dagen bij mijn oude werk (opzegtermijn), twee dagen op mijn nieuwe klus en een dag voor een extra opdracht. Dat, in combinatie met de feestdagen die ik niet ongemerkt voorbij wil laten gaan, is veel. Daarom is het hier tijdelijk wat minder druk. De komende weken zal ik wel af en toe iets kleins posten of wat "huiswerk" van mijn fotocursus plaatsen, want het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Dank voor jullie berichtjes en succeswensen, dat doet me erg goed. En in 2012 ziet de agenda er opeens heel anders uit.

Ik kan niet wachten!

klein geluk

2011-11-27T18:08:00.000+01:00

...is zondagmiddag met de camera op pad om de - soms rauwe - schoonheid van een stad vast te leggen....

doe het zelf

2011-11-26T14:09:00.007+01:00

Als ik door de stad loop of reclames op tv zie dan valt het me op dat er ongelofelijk veel te koop is wat het dagelijks leven makkelijker en comfortabeler moet maken: stoomdrogers om de was kreukvrij uit de trommel te krijgen. Luxe koffieapparaten met ingebouwde tijdschakelaar zodat je na het ontwaken direct een dampende kop kunt nemen; met of zonder vers cappuccinoschuim. Robotmaaiers voor het gazon. Stoomreinigers om tijd te besparen op lastig schoonmaakwerk. Schoonmaakmiddelen voor wastafel, spiegel, vloer, toilet tegeltjes, hout en steen.

Ondanks al deze ondersteunende middelen hebben we het nog altijd drukker dan ooit en raken we steeds verder verwijderd van de praktische vaardigheden die voor onze oma's vanzelfsprekend waren. Dat geeft me een ongemakkelijk gevoel van afhankelijkheid; ik wil voor eenvoudige klusjes niet moeten leunen op dure en/of ingewikkelde apparaten of op betaalde diensten door anderen. Ik wil onafhankelijk zijn.

Tegelijkertijd ben ik ook zo'n werkende moeder die probeert de bordjes gezin, huishouden, werk en sociaal leven in de lucht te houden. Als ik hier zou beweren dat ik geen enkel beroep doe op ondersteunende apparaten of de inhuur van derden, dan zou ik liegen. Ik probeer alleen een gezonde balans te bewaren tussen mezelf handige vaardigheden aan leren en mijn toewijding zoeken tot techniek.

Zo heb ik gewoon, net als de meeste normale gezinnen, een wasmachine en een droger. De wasmachine draait alleen als de trommel helemaal vol zit en kleding niet meer door het te luchten fris te maken is. De droger probeer ik alleen maar te gebruiken als het niet anders kan; in de winter gebruiken we hem vaker dan in de zomermaanden. Ook een vaatwasser is een onontbeerlijk apparaat in ons huishouden en sinds ik gelezen heb dat dat qua energieverbruik niet veel scheelt met een handwasje voel ik me daar een stuk minder schuldig om. We hebben een doodnormale stofzuiger die naar tevredenheid werkt, een prima werkend strijkijzer (gewoon de was als het nog een tikje vochtig is strijken en het is zo gepiept). Ik heb geen ingewikkeld espresso of cappuccino-apparaat, maar een koffieautomaat de we voor 50 cent op de rommelmarkt hebben gekocht. Gewoon met zakjes, niet met cupjes of pads. Deze apparaten maken mijn leven comfortabel; ik heb geen behoefte aan duurder, luxer, glimmender of hipper.

Verder heb ik mezelf in de afgelopen jaren de nodige vaardigheden aangeleerd en is mijn lief gelukkig ontzettend handig als het op techniek aan komt. Niet alleen heeft ons dat in de loop der jaren veel geld bespaard, ook heeft het - zonder overdrijven - mijn leven verrijkt. Het heeft iets zinnelijks om zelf je brood te bakken, een meubel op te knappen of met de hand de badkamervloer te schrobben. Het gevoel van zelfstandigheid als iets uit je eigen handen is ontstaan is onbetaalbaar. Maar ook hier geldt dat onze tijd relatief schaars is en dat we dus iedere keer de afweging maken of we iets zelf doen, er een apparaat voor aanschaffen of het uitbesteden:

Het zelf repareren van fietsen, de auto en huishoudelijke apparaten is vrijwel altijd goedkoper dan het laten repareren of vervangen. Dat doen we dus meestal zelf.
Naaien van kleding is tijdsintensief, ik ben er niet goed in en stof is tamelijk duur, dus daar begin ik niet aan.
Breien en haken van mutsen, sjaals en leuke accessoires is een hobby en ik heb een tamelijk goedkope leverancier van materiaal, dus dat doe ik zelf.
Schilderen van de buitenboel kunnen we in principe zelf, maar omdat we het allebei eng vinden, zo op een wiebelige ladder, besteden we het uit.
Koken vanaf de basis zonder pakjes, zakjes of blikjes is gezonder - alhoewel niet altijd goedkoper - dus maak ik mijn sauzen en kruidenmixen zelf.
Haren knippen heb ik mezelf aangeleerd omdat dat al snel een paar tientjes per maand scheelt bij mijn mannen.
Ik heb mezelf in de loop der jaren een paar apparaten gegund die als luxe kunnen worden bestempeld, maar waar ik toch wel erg blij mee ben: mijn sojamelkmaker, een droger voor onder andere kruiden, groenten en fruit en een slowjuicer, waarmee ik gezonde sappen kan maken.
Behangen, de binnenboel schilderen, tegelen en plamuren nemen we zelf ter hand.
Een hogedrukreiniger lenen we ongeveer één keer per jaar van een buurman. Dat is veel te weinig om er zelf één aan te schaffen, maar voor het reinigen van ons terras vind ik het soms wel handig.
Sparen en beleggen zijn dingen waarbij we vooral op ons eigen gezonde verstand willen vertrouwen. Adviseurs en tussenpersonen hebben er een belang bij je producten aan te praten of bepaalde keuzes te laten maken. Er is veel informatie beschikbaar en aangezien we geen al te wilde beslissingen nemen kunnen we het heft op financieel vlak gewoon in eigen hand houden.
Wel heb ik het ongelofelijke geluk dat mijn vader deskundig is op het gebied van belastingen en daarom mijn aangiftes invult.
Er ligt in dit seizoen behoorlijk wat blad in de tuin, maar een bladblazer is volgens mij een volledig overbodig apparaat. Niets wat ik met een bezem, stoffer en blik niet voor elkaar krijg.
Zeep maken is leuk om te doen, maar ook tijdsintensief en een mooie natuurlijke zeep is in de winkel absoluut niet duur. Ik wissel het zelf maken en kopen dus af.

Hoe gaat dat bij jou? Heb jij apparaten die anderen als "luxe" zouden beschouwen, maar die voor jou je leven leuker of gemakkelijker maken? En doe je dingen zelf die "normale" mensen zouden uitbesteden?

plannen

2011-11-19T11:58:00.002+01:00

Het hoge woord is eruit; ik heb mijn ontslagverzoek ingediend en ik ben officieel begonnen op mijn nieuwe klus. Daarmee barst niet in één keer de rust los. Sterker nog: om mijn eigen bedrijfje op gang te helpen moet er van alles geregeld worden (denk: administratie, de nodige verzekeringen, mijn vervoer, het contract) én ik heb een opzegtermijn van een aantal weken bij mijn huidige werkgever.

De komende weken werk ik dus tijdelijk meer dan fulltime. En dat is niet erg, want mijn gezin steunt me hier meer dan 100% in. Maar het vraagt wel wat offers: een paar keer per week ben ik al weg voor de rest van het gezin opstaat. Voor huishoudelijke klussen doe ik een groter beroep op partner en kinderen. Jongste moet zelfstandig naar zijn sportclub op de (normaal vrije) woensdagmiddag. Het eten moet voorbereid worden, zodat ik het alleen nog maar hoef af te maken zodra ik binnen kom. En de boodschappen moeten stevig vooruit gepland worden om er niet halverwege de week achter te komen dat we door de voorraden heen zijn.

Uit ervaring weet ik dat drukke tijden vaak gelijk staan aan prijzige tijden. Te moe om te koken? Dan gaan we met ons vermoeide hoofd uit eten of laten iets bezorgen. Het huis een troep? We huren wel iemand in om het weer toonbaar te maken. Relatief weinig tijd voor de kinderen? We compenseren met kadootjes of prijzige uitstapjes. Geen tijd of energie om de feestdagen goed voor te bereiden? We gooien er wat extra geld tegenaan om te "ontzorgen". Dit keer ben ik me bewust van de valkuil. Mijn oplossing? Vooruit plannen.

Om dit in goede banen de leiden zit ik dus op zaterdagochtend alvast een menulijst te maken voor de komende werkweek. En mijn nieuwste ontdekking om iets meer structuur aan te brengen in de taakjes van de kinderen is My Jobchart, waar ze dagelijks op bij kunnen houden welke klusjes ze al gedaan hebben en wat ze nog moeten doen (en er nog punten mee kunnen verdienen ook...). Dit is geen tijd voor perfectionisme. Ik laat mijn eeuwige - en vruchteloze - streven om de perfecte moeder, partner en vriendin tegelijk te zijn los. Dan ziet het er maar een tijdje wat rommeliger uit in huis en dan draag ik maar een tijdje kleren die niet perse gestreken hoeven te worden (combinatie van meteen uit de wasmachine netjes ophangen en camoufleren met een colbert en een mooie sjaal doen wonderen!).

Ja, het wordt hectisch en ja, ik zal blij zijn als deze dubbele job tot een goed einde is gebracht, maar het verschil met de vorige keer toen ik in de ratrace zat is: ik weet nu zeker dat het tijdelijk is.

plons!

2011-11-17T07:01:00.001+01:00

Het is zover. Na een hectische week met weinig slaap, veel lange goede gesprekken, nadenken en veel geregel gaat het gebeuren: ik neem ontslag. Het keurslijf van vier-en-een-halve dag werken in een vast ritme, de veiligheid van de vaste rituelen en de bureaucratische tradities begonnen me al een tijd te benauwen. Jullie hebben me een aantal keer subtiel - en soms stevig - op mijn terugkerende gezeur, gepieker en gezoek gewezen. Het duurde even, maar de spiegel heeft geholpen: ik stop met mijn vaste baan. Al een tijdje klus ik naast mijn werk in loondienst bij als ZZP'er, maar dat heeft tot nu toe meer het karakter van een hobby gehad.

Maar vanaf morgen ga ik mijn huidige werk afronden en begin ik op een hele mooie klus als zelfstandig ondernemer. Een nieuwe branche, een zelfde uitdaging, maar helemaal voor mezelf. En met véél minder uren. De tijd die ik over houd ga ik besteden aan het schrijven van een boek. Dat is een droom die ik al heel lang heb en waar ik nu eindelijk vol mee aan de slag kan. Of er een uitgever geïnteresseerd zal zijn is nog even afwachten, maar dat er een boek gaat komen - en een lang gekoesterde ambitie kan worden gerealiseerd - staat vast.

Vandaag breekt het moeilijke gedeelte aan. Ik moet het gaan vertellen aan mijn collega's. Ik voel me een beetje een verrader om er in deze lastige tijd van bezuinigingen, aangekondigde personeelsreductie en fusie uit te stappen. De doelgroep ligt me na aan het hart en ik ben emotioneel nog niet helemaal los van het bedrijf. Maar zoals zo mooi verwoord staat op het plaatje onder mijn vorige blog: om iets te krijgen wat je nooit hebt gehad, moet je iets doen wat je nog nooit hebt gedaan. En dat is in mijn geval: helemaal terugvallen op mezelf, zonder de veiligheid van een dienstverband achter de hand en dan mijn droom gaan realiseren.

lef

2011-11-09T15:33:00.000+01:00

Is "lef" echt het enkelvoud van "leven"? Het wordt weleens quasi-lollig beweerd en taalkundig klopt het natuurlijk van geen kant, maar op een bepaald niveau heeft het zeker met elkaar te maken. Als je binnen je comfortzone blijft hangen, dan is je leven weliswaar comfortabel, maar ook wat voorspelbaar of zelfs saai.

Door lef te tonen en over je angst voor het onbekende heen te stappen loop je het risico onderuit te gaan of spijt te krijgen. Maar op het moment dat je uit je bekende cirkeltje stapt opent zich een wereld die nieuwe kansen en opwindende ervaringen met zich meebrengt. En ja, die wereld kan soms ook tegen vallen. En het kan zijn dat de stap niet blijkt te werken. Of dat je het niet tot een succes weet te maken. Maar wat nou als je verwachtingen over de uitkomst loslaat en gaat voor het avontuur? Als je gewoon besluit een stap te nemen. En dan nog één. En dan nog één. Wees vriendelijk voor jezelf en heb vertrouwen in je eigen kracht. Wat is het allerergste wat je kan overkomen?

Sta open voor verandering, zie het als een kans iets te leren en nieuwe dingen te ervaren. Accepteer dat de werkelijkheid altijd onvoorspelbaarder is dan elk scenario dat je kunt bedenken; of je nu in je vertrouwde leventje blijft hangen of dat je met een groots gebaar het onbekende in stapt. Morgen kan alles anders zijn. En dat is niet goed of slecht; dat is. Zoek mentoren of mensen die in je geloven en die je steunen. En zodra je anderen kunt helpen die in het diepe gaan springen: aarzel niet hen ook te helpen. Pay it forward!

(Jullie hadden natuurlijk al lang door dat ik mezelf hier moed aan het inspreken ben. Ik sta op het punt een grote sprong te wagen en er komt een energie vrij die ik al jaren niet meer gevoeld heb. Ik vind het opwindend, uitdagend en doodeng. In mijn hart weet ik dat ik nu lef moet tonen omdat ik anders spijt krijg dat ik het moment voorbij heb laten gaan. Mijn hart en ik zijn nog in discussie met mijn hoofd, maar ik heb er vertrouwen in dat we het gaan winnen. Volgende week moet de knoop worden doorgehakt en horen jullie - als het goed is - een flinke plons.)

Source:http://speakinloud.tumblr.com

lessen

2011-11-04T20:27:00.001+01:00

Inmiddels doe ik een kleine tien jaar aan yoga en hoe langer ik het beoefen, hoe intensiever ik het toepas op allerlei andere terreinen van mijn leven. Alleen besef ik dat vaak niet. Als ik er eens bewust bij stil sta dan merk ik pas hoe die - op het oog soms simpele - bewegingen een hoop wijsheid in zich mee dragen.

Ongemak verdwijnt uiteindelijk, als ik het maar niet met weerstand benader. Hoe harder ik me verweer tegen een vervelend gevoel, hoe heftiger het zich manifesteert. Terwijl het in de praktijk veel effectiever blijkt als ik onderzoek waar het ongemak vandaan komt en het vervolgens probeer te accepteren. Dat geldt zowel voor ingewikkelde fysieke houdingen als voor moeilijke situaties buiten mijn yogamat.
Pushen werkt niet; door met beleid los te laten kom ik veel verder. Of het nou gaat om een spreidstand, een zakelijke deal of het opvoeden van mijn puberdochter.
Ego en ijdelheid kunnen behoorlijk in de weg zitten. Als ik mijn ego de ruimte te geef bij mijn oefeningen of bijvoorbeeld bij een presentatie raak ik de focus op de eigenlijke bedoeling kwijt. Dat gaat ten koste van de kwaliteit.
Blijven hangen in dingen die je makkelijk af gaan staat groei in de weg. Vaak moet je uit je comfortzone breken om te groeien.
Met liefde bereik je meer dan met wrok of drammerigheid. Beoefen liefde en liefdevolle vriendelijkheid actief; naar anderen én naar jezelf.
Alle antwoorden die je zoekt liggen al in jezelf besloten. De kunst is om er, dwars door alle ruis heen, bij te komen.
Open werkt beter dan gesloten. Dat geldt zowel voor een open mind als voor een open hart of een open beweging.
Adem is levenskracht. Je ademhaling is er altijd, het is een anker waar je altijd op terug kunt grijpen, of je nu verdrietig, angstig of gestressed bent. Volledig ademen helpt je kalm, helder en alert te maken. Adem is wat alle levende wezens aan elkaar verbindt.
Je oogst wat je gezaaid hebt. Oefening, doorzettingsvermogen, liefdevolle aandacht en onbaatzuchtigheid verdien je altijd in veelvoud terug.
Mislukking bestaat niet. Dingen die niet lukken zijn een kans om te leren over jezelf. Hoe reageer je daar op? Hoe voelt het van binnen? Kun je jezelf vergeven als iets niet gaat zoals je het gepland had?

sapvasten - hoe "break" je een "fast"?

2011-10-28T06:56:00.003+02:00

Vandaag is een transitiedag na drie dagen sapvasten. Voor ik begon met vasten heb ik behoorlijk wat over het onderwerp gelezen om zeker te weten dat ik niet onverantwoord met mijn gezondheid om sprong. Ik raad iedereen aan die van plan is een paar dagen te vasten dit ook te doen. Ik heb het vasten zelf als prettig en positief ervaren, maar ik had dan ook, afgezien van wat moeite met concentreren en een licht hoofd in het begin, geen enorme afkick-verschijnselen. Afhankelijk van je normale eetpatroon kun je deze wel in meer of mindere mate gaan ervaren.

Nog even iets wat ik misschien niet duidelijk heb gemeld in mijn vorige posts over dit thema: gedurende een dag vasten drink je tamelijk grote hoeveelheden! Ik heb per dag ongeveer 3 tot 4 liter sap gedronken en daarnaast nog water en (detox) kruidenthee. Op die manier krijg je, afgezien van vitamine B12, in principe alles binnen wat je lichaam nodig heeft, aangezien groenten
wel degelijk proteïnen bevatten. Voor gezond vet, wat niet in groenten voorkomt, kun je af en toe een handje gebroken lijnzaad of wat kokos toevoegen aan je cocktail.

Wat deskundigen steeds benadrukken is dat het erg belangrijk is om na het vasten weer heel langzaam op te bouwen tot je normale menu, anders raakt je spijsvertering nogal van slag. Sommigen beweren zelfs dat dit belangrijker is voor je gezondheid dan het vasten zelf. Een stelregel is om ongeveer de helft van je vasttijd te gebruiken om weer op te bouwen; in mijn geval dus anderhalve dag.

In mijn geval ziet mijn transitiedag er als volgt uit:

Ontbijt:
smoothie van bananen, appel, dadel en spinazie met kaneel

Tussendoor:
wortel-gember-selderijsap

Lunch:
lichte soep met wat linzen, zoete aardappel, wortel en masala

Tussendoor:
bakje sojayoghurt met frambozen

Diner:
Kopje kruidenbouillon met een lichte maaltijdsalade

Als ik terugkijk op de afgelopen dagen dan heeft het vasten voor mij toch behoorlijk wat inzichten opgeleverd.

Ik heb gemerkt dat ik niet meteen toe hoef te geven aan elke prikkel om te eten. Het is oké om even trek te hebben of een lege maag te voelen. Niet iedere behoefte hoeft accuut bevredigd te worden.
Ik heb geleerd dat ik heel goed zonder koffie kan. Koffie drink ik om twee redenen: 1. gezelligheid en 2. als energie-boost. Voor de gezelligheid kan ik net zo goed thee drinken en als energie-boost helpt het ook om even een frisse neus te halen of een favoriet saprecept te maken (de cocktail met gember, knoflook, wortel, selderij en citroen met cayennepeper bleek een geweldig alternatief!).
Ook andere minder goede eetgewoontes blijken prima los te laten, als je het doet vanuit een concrete motivatie. Mijn motivatie was om mijn me energieker voelen en mijn weerstand opkrikken. Als je het met aandacht doet is het niet lastig om 'nee' te zeggen tegen muffins, friet of een glas wijn.
Er is onderscheid tussen voedend eten en vullend eten. Iedere cocktail zit zo bomvol met vitaminen, mineralen en sporenelementen dat je na het drinken ervan verzadigd bent, zonder "zwaar" te voelen. Dat is een heel ander gevoel dan na het nuttigen van een copieus maal met veel zetmeel, suikers of vetten.
Vasten is een prima ondersteuning van een paar dagen bezinning. Door te vasten raak je in een verstilde, serene toestand (iets wat veel religieuzen al lang hebben ondervonden) waardoor je dichterbij je gevoel komt. Ik heb me een aantal belangrijke dingen gerealiseerd deze dagen die ik vast wil houden na mijn vastenperiode.
Ook na deze periode wil ik sappen regelmatig op het menu houden. Het is een smakelijke en snelle manier om heel veel extra micronutritiënten binnen te krijgen.

Daarnaast ben ik twee kilo afgevallen, wat absoluut niet de insteek was, maar toch leuk meegenomen is met de feestdagen in het vooruitzicht. Dit is de afronding van mijn vierdaagse serie over sapvasten, maar niet het einde van een goede gewoonte. Ik zal aan het begin van het nieuwe jaar zeker weer een paar dagen vasten inlassen.

één van mijn laatste sapjes voor deze ronde

mijn eerste hapje warme soep!

sapvasten dag 3

2011-10-27T08:16:00.001+02:00

Mijn derde dag verloopt heerlijk. Ik ben energiek, voel me schoon van binnen en licht. Heb zonder enige moeite de restjes wortel uit mijn juicer verwerkt tot gezonde muffins voor de kinderen en had niet eens de verleiding te snoepen. Vanmiddag betrapte ik mezelf erop dat ik zomaar aan een opzet voor mijn scriptie ben begonnen en dat de woorden gewoon uit mijn handen vloeiden. Ik heb, kortom, een aangename flow.

Wat verder opvalt:

ik moet veel (véél!) plassen
mijn behoefte aan zoet, die ik normaal na iedere maaltijd heel sterk heb, is momenteel helemaal afwezig
ik mis voor het eerst in mijn volwassen leven mijn koffie absoluut niet
de smaken van de groentencocktails (zoals ik ze maar ben gaan noemen om het aantrekkelijk te houden) zijn heel intens; die ervaring heb ik veel minder als ik groenten kook of als ik salade eet
ik val 's avonds ongelofelijk makkelijk in slaap. Op het moment dat ik mijn kussen raak ben ik weg
ik heb het gevoel dat ik heel helder kan denken op dit moment

Nadelen van het vasten tot nu toe:

je gaat er echt een beetje raar van ruiken (ik ruik het zelf niet, maar ik neem het aan van mijn lief en mijn kinderen; het is overigens voor iemand die je niet direct knuffelt niet te ruiken heb ik me laten verzekeren)
je mist iets om je tanden in te zetten; ik heb inmiddels wel weer zin in iets met een "bite"
je kunt de sappen niet lang bewaren; dat vereist dus iedere keer opnieuw het apparaat schoonmaken en thuis zijn om je nieuwe voorraad te bereiden
als je wat langer achter elkaar weg bent loop je het risico licht te worden in je hoofd; dat maakt dat tripjes met een auto of iets dergelijks niet veilig zijn. Ik zal dan ook niemand aanraden te vasten en gewoon alles te blijven doen wat hij/zij al deed, dat lukt eigenlijk alleen als je een juicer en een flinke voorraad groenten bij je hebt

Wat heb ik "gegeten" op dag 3?

ontbijt:
een smoothie van bananen, appel, dadels en spinazie (die houd ik er zeker in!)

lunch:
sap van 2 handen boerenkool, 1 hand spinazie, een paar takjes peterselie, 3 wortels en een halve citroen

vijf uur:
sap van 1 venkelknol, 3 wortelen en 2 appels (heeeeeeerlijk!)

diner:
sap van 1 cm gember, 1 teentje knoflook, 1 gepelde citroen, 1 volle hand spinazie, 3 stengels bleekselderij, 3 flinke wortelen en een snufje cayennepeper

sapvasten dag 2

2011-10-26T08:09:00.000+02:00

In de ochtend zonder problemen opgestaan na een heerlijke nacht slaap. Volgens mijn lief ruik ik anders, een beeje naar bladgroenten. Ik vrees dat dat geen compliment is, maar het is wel begrijpelijk als ik bedenk welke hoeveelheden spinazie en boerenkool ik sinds zondag heb verorberd. Ik had mijn voorraadje van de biologische winkel al gisterenochtend helemaal opgebruikt en heb nu zowel de gezinszak boerenkool als de gezinszak spinazie (toevallig beide in de aanbieding) voor meer dan de helft op.

Maar het kan er ook op wijzen dat mijn lichaam de ketogene toestand in is gegaan. Ons lichaam kent drie vormen energie:
- koolhydraten
- vetten
- proteïnen
De koolhydraten vormen de dagelijkse brandstof, de vetten en proteïnen de reserves. Op het moment dat je gaat vasten, komt van alle energievormen een stuk minder binnen en schiet het lichaam op de spaarstand. Dat betekent simpel gezegd dat de voorraad vetten en proteïnen wordt aangesproken. In dit proces komen zogenaamde "ketonlichamen" vrij in de bloedbaan en die zorgen voor een typische geur van de adem en de urine. Dat gebeurt volgens deskundigen meestal na 24 tot 48 uur vasten.

Ik merk dat ik nog steeds weinig behoefte heb aan gezelschap. Ik ben benieuwd of dat te maken heeft met vasten of met het feit dat ik me vooraf al had voorgenomen me deze week te onttrekken aan alle sociale en professionele verplichtingen. Heeft iemand daar ervaring mee? Ik voel me rustig van binnen, ik zou van alles kunnen ondernemen, maar ik heb vrede met thuis zijn, lezen, de kat op schoot. Als je niet beter wist zou je me bijna sereen noemen.

Verder komt er niet veel uit mijn handen. Dat was op zich ook niet de bedoeling van mijn vrije dagen, maar ik merk dat behalve het voorbereiden van de sapjes, een boodschap doen en een paar kleine huishoudelijke klusjes alles snel te veel is. Ik ben een beetje zweverig, maar niet op een onprettige manier. Als dit de ergste dag is qua detox dan plak ik er zo nog een paar aan vast! (geen zorgen hoor, donderdag begin ik gewoon weer voorzichtig aan met "normaal" eten).

Hoe zag het menu er uit op dag 2?

Ontbijt:
smoothie van 1 groene appel, 2 bananen, 2 dadels en 2 handen vol spinazie met wat kaneel

Lunch:
sap van 1 cm gember, 1 teentje knoflook, 1 gepelde citroen, 1 volle hand spinazie, 3 stengels bleekselderij, 3 flinke wortelen en een snufje cayennepeper (aanrader als je, net als ik op dit moment, een koukleum bent!)

Tussendoor:
klein kopje bouillon

Half vier:
sap van 1 handje spinazie, 1 teentje knoflook, 1/2 rode biet, 3 stengels bleekselderij en 3 flinke wortelen.

Diner:
sap van 7 tomaten, 3 stengels bleekselderij, 2 tenen knoflook, 1 hele komkommer, flink wat koriander

sapvasten dag 1

2011-10-25T08:10:00.002+02:00

Ik had deze dag weinig verplichtingen; de ochtend heb ik heerlijk lezend doorgebracht in het zonnetje in de eetkamer. Wat boodschapjes gedaan (er gaan enorme hoeveelheden groenten doorheen!) en een middagdutje gedaan. Ik heb geen noemenswaardige honger, wel merk ik dat ik veel behoefte heb om op mezelf te zijn, om stilte te ervaren. Gezelschap of televisie trekken me vandaag helemaal niet; ik wil vooral rust.

Vroeg in de avond werd ik in het kader van mijn fotografiecursus in Scheveningen verwacht. We zouden met de groep op pad gaan om te fotograferen bij avondlicht en vervolgens met statief. Ik zag er aanvankelijk wat tegenop, want ik had niet zoveel zin om sociaal te doen. Het viel echter alles mee; na de eerste uitleg kreeg ieder gelegenheid om op zichzelf op pad te gaan en dat was precies wat ik nodig had: frisse zeewind en een wandeling in mijn eentje langs de vloedlijn. Om half 7 was de zon echt onder en verzamelden we met de groep bij de Burger King, zodat daar gegeten kon worden en we uitleg zouden krijgen over nachtfotografie. Dat was een lastig momentje. Ik kan niet zeggen dat ik echt honger had - ik had zelf twee schoolbekers sap meegenomen - maar iedereen te zien knagen op friet en verwarmen aan hete koffie maakte wel dat ik even afleiding nodig had.

Het laatste uur was ik, ondanks meerdere lagen kleding, zo door en door koud geworden dat ik de knoppen van mijn camera niet meer kon bedienen. Om kwart over acht was ik diep verkleumd en erg moe dus ik besloot de tram terug te nemen. Het heeft tot diep in de nacht geduurd voor ik weer op temperatuur was, terwijl mijn innerlijke thermostaat normaal erg effectief werkt. Verder geen fysieke ongemakken; geen honger, geen hoofdpijn, geen schommelingen in mijn bloedsuiker, dus ik ga vol goede moed dag twee in.

Wat heb ik "gegeten" op dag 1?

Ontbijt:
Smoothie van twee bananen, twee appels, twee dadels en een forse hoeveelheid spinazie, besprenkeld met kaneel.

Lunch:
Sap van 2 appels, een stengel bleekselderij, drie flinke wortelen en een paar grote stronken boerenkool met wat vers citroensap erdoor tegen het bittere van de boerenkool.

Tussendoor:
1 klein kopje bouillon

Half vier:
Sap van 1 granny, drie stengels bleekselderij, drie wortelen, een handje spinazie en 10 takjes peterselie

Diner:
Sap van 7 tomaten, 1 komkommer, een flinke bos koriander en twee teentjes knoflook (lekker!!)

En tot slot een impressie van mijn strandwandeling...

vasten

2011-10-23T19:09:00.001+02:00

Deze week heb ik mezelf getrakteerd op een een paar dagen verlof. Ik hoef niet te werken, de kinderen zijn naar school en ik heb alle tijd om na te denken, te schrijven en gewoon te zijn. Al een tijdje was ik van plan een keer een sapvastenkuur te houden, maar na het bekijken van Fat, Sick and Nearly Dead besloot ik dat het tijd was om het eindelijk maar eens echt te gaan doen. Zodra de blaadjes gaan vallen voel ik me vermoeider en neerslachtiger dan in de lichtere maanden en ik wil weleens ervaren wat een paar dagen vasten doet met mijn energiepeil.

De afgelopen dagen heb ik mijn vastenperiode voorbereid door koffie af te bouwen naar nul en zwaar vast voedsel te laten staan. Met een soepje en wat rijst heb ik mijn pre-dieetfase afgesloten en nu ben ik klaar voor de komende drie dagen. Gisteren heb ik bij de bio-supermarkt grote hoeveelheden spinazie, wortelen, boerenkool en appels ingeslagen, zodat ik een vliegende start kan maken. Morgen wordt mijn eerste volledige sapvastendag, ik ben er fysiek en emotioneel klaar voor en vooral heel nieuwsgierig naar wat het met mij gaat doen.

Er zijn voor- en tegenstanders van vasten. Ik sta er neutraal in en wil vooral weten hoe het voelt om daarna vanuit ervaring te kunnen spreken. Volgens de adepten helpt vasten bij het reinigen van het lichaam en de geest. Door alleen vitaminerijke sappen te drinken worden niet alleen suiker en vet maar na enige tijd ook afvalstoffen in het lichaam verbrand. Dit kan gepaard gaan met vermoeidheid, hoofdpijn, honger en wisselende emoties. Door daarnaast veel water te drinken versnel je het reinigingsproces en zal de energie zo rond de derde dag gaan pieken; dat schijnt een verslavend goed gevoel te zijn. De energie vanaf de derde dag is de reden waarom veel ervaren vasters zich toch iedere keer weer door die eerste twee dagen heen worstelen.

Zoals gezegd, ik stap er zonder verwachting in en zal vooral voelen wat een paar vastendagen met me doen. Ik houd jullie op de hoogte!

NS perikelen

2011-10-19T06:11:00.001+02:00

Afgelopen zondag moest ik onmenselijk vroeg de trein hebben naar Amsterdam. Dat viel niet mee na een erg gezellige avond en een buitengewoon kort nachtje. Omdat ik wat moeilijk op gang kwam besloot ik thuis alvast een e-ticket voor de trein uit te printen, zodat ik - eenmaal op Holland Spoor - in één rechte streep de trein in zou kunnen rennen. Dat zou tijd en stress schelen. Nu heb ik een redelijke top-of-the-bill printer, maar de enorme omvang van het e-ticket van de NS, daar bleek toch wel wat tijd in te gaan zitten. Na een kwartier stond mijn printer het ticket nog te digesteren en begon de tijd te dringen. Gelukkig was mijn lief bereid me naar het station te brengen (het was inmiddels te laat om op de fiets te springen) en had ik nét genoeg tijd om alsnog een kaartje uit de automaat op het station te halen. Daarmee had ik voor 8 uur 's ochtends al twee keer 18 euro 20 afgerekend met de NS. Geen geringe bedragen, als je het mij vraagt.

Thuis aangekomen heeft mijn lief meteen een e-mail aan de NS klantenservice geschreven om, ook gezien het tijdstip, aan te kunnen tonen dat we door een technisch mankement tweemaal hetzelfde kaartje hadden moeten kopen; eenmaal via internet en eenmaal via de automaat. Het automatische antwoord kwam terug dat er binnen vijf werkdagen een reactie zou volgen. En inderdaad, gister ontving ik de reactie: een e-mail met een onpersoonlijk en tweeregelig antwoord dat een ongebruikt e-ticket niet vergoed wordt omdat hij meerdere keren uitgeprint kan worden, met een linkje naar de leveringsvoorwaarden.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik inmiddels toch een aardige NS-kater begin te krijgen. Ik ben een enthousiaste treinreiziger en vind het een comfortabel en milieuvriendelijk alternatief voor de fiets. Omdat ik tegenwoordig redelijk vlakbij mijn huisadres werk is het voor mijn werk zelden meer nodig, maar voor uitstapjes als een dagje Amsterdam denk ik doorgaans eerst aan de trein. Niet alleen is de reisfrequentie vanuit Den Haag prima, maar het scheelt me ook parkeerkosten ter plaatse. Ik stond zelfs op het punt om weer een kortingskaart aan te schaffen (die ik trouw jarenlang heb gehad), maar was al verbaasd over het feit dat deze voor dezelfde abonnementskosten inmiddels opeens geen korting meer geeft in de middagspits. Vervolgens wordt een voor mij wezenlijke vraag aan de klantenservice afgedaan met een droge en onpersoonlijke verwijzing naar de leveringsvoorwaarden. En gisterenavond hoor ik als klap op de vuurpijl op het nieuws dat de prijzen nog weer verder gaan stijgen.

Voor de 36 euro 40 die ik nu in totaal kwijt was aan mijn retourtje Amsterdam had ik een aantal keer met mijn auto (op gas) heen en weer kunnen rijden én kunnen parkeren. Een e-ticket kopen zou ik iedereen afraden, want het risico dat er iets mis gaat in het bestelproces is te groot en de bewijslast ligt helemaal aan de kant van de klant. In welk opzicht wordt het kiezen van de trein boven de auto nu nog gestimuleerd? Kiezen jullie nog weleens voor de trein?

suiker 2

2011-10-12T11:46:00.008+02:00

Precies een maand geleden begon ik met het schrappen van suiker uit mijn dieet. Met wisselend succes: af en toe ging het dagen achter elkaar goed en dan opeens zwichtte ik en ging helemaal los op chocola, koekjes, poffertjes of cake. En het effect was dan onmiddellijk duidelijk: aanvankelijk een energiepiek en trek in nog meer zoet, gevolgd door een hevig inzak-moment waarbij ik me lethargisch en zelfs een beetje down voelde. Compenseert die snoepbui voor die kater? Nee. Maar ik ben ook niet altijd sterk genoeg om weerstand aan de suiker te bieden.

Mijn andere zwakke plek is brood. Heerlijke, donkere broodsoorten met een knapperige korst, liefst nog een beetje warm bij de bakker vandaan. Laat me een vers brood kopen en de kans is groot dat hij de weg van de bakker naar huis niet overleeft. Er hoeft niet eens iets op; gewoon de structuur van de knapperige buitenkant en het zachte deeg van de binnenkant is voor mij genoeg. Ik begon een patroon te ontdekken: een bord pasta lepel ik namelijk ook met liefde weg, zelfs zonder saus. Zou ik niet gewoon een hardnekkige koolhydratenverslaving hebben ontwikkeld? Omdat ik toch rigoureus bezig was besloot ik ook brood een tijd van mijn dieet te schrappen om te zien of ik me door het beperken van simpele koolhydraten beter in mijn lijf zou gaan voelen.

Inmiddels zijn we een maand verder en is het tijd om de balans op te maken. Om mijn gevoel te staven met bewijsmateriaal heb ik een paar meedogenloze foto's gemaakt, voor en na. Ik heb lang geaarzeld of ik ze hier op mijn weblog zou plaatsen, maar besloten het toch te doen. Als we kunnen afspreken dat we de foto's onder ons kunnen houden dan illustreert het de fysieke effecten van een maandje met weinig simpele koolhydraten :-).

Eerst wat ervaringen uit mijn koolhydraatarme periode:

De eerste dagen heb ik suiker en brood het meest gemist. Het was echt een fysiek gemis, inclusief water door de mond bij bepaalde geuren. Ik werd er niet chagrijnig van, maar af en toe wel wat prikkelbaarder dan normaal.
Mijn behoefte aan slaap is ongewijzigd; ik heb eigenlijk 8 á 9 uur per nacht nodig en daar is geen verandering ingekomen. Wat ik overigens wel gehoopt had, want er gaat erg veel tijd in zitten, in dat slapen.
Ik ben in een maand tijd iets minder dan een kilo afgevallen. Dat is niet veel, maar het was ook niet mijn doel.
In plaats van brood heb ik me gestort op de havermout als ontbijt en salades met (o.a.) bonen en rijst voor tussen de middag. Daar wordt vooral in de bedrijfskantine wat verbaasd op gereageerd, maar het bleek een prima vervanger. Ik kon na de lunch om 12.30 uur met gemak tot 17 uur door zonder hongerklop die ik normaal wel heel duidelijk heb en die ik dan bestrijd met een Bounty, Twix of gevulde koek. Wel heb ik af en toe een handje amandelen gegeten, die ik standaard in mijn bureaulade heb liggen.
Mijn huid is niet noemenswaardig veranderd. Ik had hoop dat ik door mijn nieuwe eetgewoontes enorm zou gaan stralen en er wonderbaarlijk veel jonger uit zou gaan zien, maar dat is helaas niet het geval. Ik zie er ook niet ouder uit, overigens.
Mijn kleding zit iets anders dan voorheen. Mijn buik was tot een maand geleden behoorlijk opgeblazen. Nu is mijn buik aanzienlijk platter geworden; het lijkt alsof de spanning er uit is. Ook mijn heupen lijken op het eerste gezicht wat minder rond dan een maand geleden, maar dat heb ik niet gemeten.

En dan nu, met enige schroom, de voor- en na foto's (excuses voor de slechte kwaliteit, want de na-foto's zijn genomen met mijn gsm op een slecht verlichte plek).

Voor:

Na:

herfst

2011-10-09T17:47:00.000+02:00

hartje!

Een regenachtige zondagmiddag, een bos dat geurt en kleurt naar vochtig blad, een heerlijke wandeling met beukenootjes en tamme kastanjes als toetje. De zomer is voorbij en ik ben klaar voor de belofte van de herfst.

wonen

2011-10-05T10:13:00.001+02:00

Vorige week ben ik met een vriendin naar de Woonbeurs in Amsterdam geweest. Ik vind het ieder jaar opnieuw heerlijk om te zwijmelen bij mooie interieurs en me te verbazen over technische snufjes voor in huis. Het gaat me niet zozeer om een verlanglijstje op te doen voor mijn eigen huis, maar meer om de inspiratie over het creëren van sfeer met eenvoudige middelen.

Wat me elk jaar verbaast is hoe woontrends radicaal veranderen en het ene jaar wit-landelijk helemaal en vogue is, terwijl het volgende jaar alles donker en strak is. Vrijwel zonder uitzondering zijn de showrooms luxe, ruimtelijk en uitgebalanceerd. Mijn innerlijke minimalist staat te juichen, maar tegelijkertijd weet ik dat een echt huis, waarin mensen leven er anders uit ziet. Daarom ben ik net eens met een camera door mijn eigen woon- en eetkamer gelopen om er als buitenstaander naar te kijken. En weet je wat raar is? Dat lukt me gewoon niet.

Mijn huis is een huis waar de mensen die ik het meest lief heb in leven, met spullen die in de loop der jaren bij elkaar gegrut zijn van Marktplaats en rommelmarkten. Met knutselprojecten van mij en mijn lief en huiswerk van de kinderen. Met de geur van ons gezin, vertrouwd en herkenbaar. Als ik 's avonds thuis kom is mijn huis een warm bad en een veilige haven waar ik tot rust kan komen. Het is de plek waar ik mezelf kan zijn. Het is trendy noch minimalistisch, maar het geeft helemaal weer wie wij zijn en waar we voor staan. En daar kan geen strak, luxe, minimalistisch interieur tegenop.

arm en rijk

2011-10-03T18:27:00.000+02:00

De laatste paar dagen verdiep ik me in sparen en beleggen. Niet bepaald de materie die me van nature het meest boeit, maar ergens knaagt er iets. Het gevoel bekruipt me dat ik mijn geld op dit moment niet optimaal voor me laat werken. Ik laat het verpieteren op een spaarrekening tegen een historisch lage rente. Het levert niet eens genoeg op om tegenwicht te geven aan de inflatie (2,61% in augustus 2011). Tijd voor gerichte actie dus en door me een paar dagen goed in te graven in de materie word ik al een hoop wijzer.

Hoe banaal het ook klinkt: je moet je geld eigenlijk zien als een levend organisme. Ook voor je huisdier of een kamerplant probeer je de optimale condities te creëren om ze te laten floreren. Weinig dingen zo verdrietig als een verwaarloosd huisdier of een wegkwijnende kamerplant. Je geld in een oude sok bewaren of op een niet voldoende renderende spaarrekening parkeren is eigenlijk ook een vorm van verwaarlozing. In de praktijk is het effect dat je saldo heel langzaam verschrompelt omdat het niet voldoende tegenwicht biedt aan de huidige inflatie. Door verwaarlozing krimpt je vermogen; hoe groot of klein ook.

In de boeken en artikelen die ik er op dit moment over lees herken ik een aantal kenmerken terugkerende kenmerken van mensen die slim met geld om gaan. In het kort komt het er op neer: rijke mensen houden hun geld vast en arme mensen geven het uit. In één van de artikelen die ik las werd de volgende stelling geponeerd: als je rijke mensen opeens arm zou maken en arme mensen rijk en de tijd een jaar of tien, vijftien vooruit spoelt, dan zijn de mensen die oorspronkelijk arm waren vaak weer arm en de mensen die oorspronkelijk rijk waren meestal weer rijk. Ik denk dat daar een kern van waarheid in zit.

Wat doen die (relatief) rijke mensen om hun (relatieve) rijkdom te laten groeien en te beheren? Ik heb een aantal gemeenschappelijke kenmerken op een rijtje gezet:

de juiste "mindset" is essentieel: de wannabe-rijkaard heeft besloten dat hij rijk gaat worden en baseert zijn keuzes daar op. Dat betekent dat hij niet gaat voor de acute behoeftebevrediging, maar kiest voor uitgestelde voldoening.
de meeste miljonairs zijn dat niet geworden door de Staatsloterij te winnen. Geld vergaren is geen resultante van goed gokken, maar van werken. Vooruit kijken (zeg maar gerust: ver vooruit kijken), sparen, geld op een bewuste manier uitgeven, dingen zelf doen in plaats van uitbesteden. Gokken is vooral voor mensen die slecht zijn in kansberekening.
rijke mensen laten zich niet uit het veld slaan door een tegenslag. De markt heeft ups en downs; je hebt niet alles onder controle. Zowel een opgaande als een neergaande economie schept echter kansen dus er is geen excuus om niets te doen. Je kunt in elk economisch tij zelf het heft in handen nemen, ongeacht je startpositie. Ook als je diep in de schulden zit, kun je op elk willekeurig moment beslissen om actie te ondernemen. Minder uitgeven dan er binnen komt, schulden aflossen of geld op een slimme manier laten groeien zijn tactieken die werken ongeacht je (negatieve) startkapitaal.
rijke mensen houden zelf de controle. Advies van anderen is prima, maar het uit handen geven van de verantwoordelijkheid over je geld niet. Je bent zelf verantwoordelijk voor transacties en financiële beslissingen. Er is eenvoudigweg niemand die zonder enig belang net zo betrokken is bij jouw financiële welzijn als jij zelf.
wat je doet met je inkomen is belangrijker dan het bedrag je loonstrookje. Als je niet je geld verdient met je passie, doe dan in ieder geval iets waar je enige voldoening aan beleeft. Je leven begint niet pas zodra je een bepaald bedrag op de bank hebt staan; het leven is wat er op dit moment gebeurt. Heb dus vooral plezier in de reis richting financiële onafhankelijkheid, want die is minstens zo interessant als de bestemming.

vlinder

2011-09-30T07:35:00.003+02:00

Laatst kwam ik een stukje tekst tegen wat zo treffend verwoordde hoe ik tegenwoordig (over)consumeren ervaar, dat ik het hier graag wil delen. Om niet af te doen aan de schoonheid van de door haar gekozen woorden, houd ik de tekst in de oorspronkelijke taal.

"When we overconsume, we’re like bulls running through a china shop—leaving a destructive path of downed forests, dirty waterways, and overflowing landfills in our wake. In our quest for more goods and unfettered growth, we break the Earth’s fragile ecosystems, shatter the lives of indigenous peoples, and leave future generations to clean up the mess.

As minsumers, we want to do the opposite. Instead of being bulls, we strive to be butterflies—living as lightly, gracefully, and beautifully as possible. We want to flit through life with little baggage, unencumbered by excess stuff. We want to leave the Earth and its resources whole and intact, as if we alighted just for a moment and barely touched them.

The Earth has a finite number of resources for a growing number of people; and as more countries become industrialized, the greater the pressure on the system. When we act like bulls, we grab more than our fair share. We feel entitled to support our consumptive lifestyles at any cost, and worry little about the effects on the environment. We don’t give a second thought to what’s left over for others, or whether we’ll have enough land, food, water, and energy to go around. What’s worse: in a “growth at all costs” economy, such behavior becomes the norm. Imagine hundreds, thousands, even millions of bulls stomping through the world and stripping it bare of its bounty.

When we act like butterflies, on the other hand, we’re satisfied with the barest of essentials. We consume as little as possible, conscious of the fact that resources are limited. We celebrate the gifts of nature—a spring breeze, a clear stream, a fragrant flower—rather than trampling them. We’re aware that we’re stewards of the Earth, and have a responsibility to nourish and nurture it for future generations. We exist harmoniously with each other, and within the ecosystem."

(bron: the joy of less, Francine Jay)

zonsopkomst

2011-09-25T08:13:00.001+02:00

Dit is een veel belovend begin van een mooie dag. Iedereen een schitterende zondag toegewenst!

interview

2011-09-23T12:42:00.009+02:00

Mijn zoon is vandaag elf jaar geworden. En je elfde verjaardag is natuurlijk een gewichtig moment in een mannenleven. Het einde van de basisschool is in zicht dus er moeten Gewichtige Keuzes worden gemaakt. Bovendien gaat deze leeftijd gepaard met extra vrijheid, verantwoordelijkheden en, niet onbelangrijk, met meer zakgeld. Om dit belangrijke moment te markeren vandaag een interview met de jarige.

Hoe voelt het om 11 jaar te zijn?
Het voelt wel spannend, de wereld gaat wat verder open.

Wat bedoel je daarmee?
Ik heb meer mogelijkheden, want ik mag meer nu ik ouder word. Maar ik heb ook verantwoordelijkheden. Dat vind ik niet erg, dat hoort er bij.

Hoe bevalt je leven tot nu toe?
Geweldig. Ik vind het leuk dat we soms spontane dingen doen en dat ik fijn buiten kan spelen en dat we altijd leuke vakanties hebben met elkaar.

Wat vind je het moeilijkst aan je leven?
Het is een beetje rommelig, soms ben ik weg en soms jullie weer. Ik zou het niet anders willen, want het is ook wel weer leuk, maar soms lopen we elkaar wel steeds mis.

Wat vind je van je opvoeding?
Relaxed. Ik krijg wel klussen en verantwoordelijkheid, maar die neem ik ook graag. We zijn een beetje een hippiefamilie, maar ik geloof niet dat mijn vrienden dat gek vinden. Ze komen hier graag en dat vind ik fijn.

Wat doe je het allerliefst?
Sporten, lekker skieën of tennissen. Gezellig met z'n vieren op vakantie of tv kijken met lekkere hapjes op tafel. Mijn scoutingkamp was het allerleukste wat ik heb gedaan toen ik tien was. Maar ook mijn groep 8 kamp een paar weken geleden. Bij het ene kamp kreeg ik heel veel verantwoordelijkheid en mocht ik bijvoorbeeld zelf een keer vuur maken. Bij groep 8 kamp een paar weken later mochten we niet eens in de buurt komen en was het: "Echt vuur, woooooow, wist je dat het zo heet is?". Dat was lachen.

Wat vind je belangrijk in de wereld?
Mijn familie en Sokje. En het zorgen voor dieren en milieu. Ik ben op mijn tiende vegetariër geworden en ik mis het vlees niet. Ik ben wel trots op mezelf want ik vond vlees wel altijd erg lekker. Nu kan ik er naar kijken en heb ik er niet erg behoefte aan. Toen ik deze zomer ontdekte dat er ook gelatine in snoep zat schrok ik daar heel erg van. Deed ik zo mijn best en was ik nog dieren aan het eten. Zonder dat ik het zelf door had! Dat voelde niet fijn.

Wat is je droom voor later?
Ik wil op kantoor werken. Ik zie mezelf wel vader worden en ik wil veel reizen. Ik denk niet dat ik ooit ga trouwen, maar ik wil wel een leuke partner. Papa en jij zijn ook niet getrouwd en dat is prima. Ik denk dat ik in een woonwijk ga wonen zoals waar we nu wonen, zodat mijn kinderen veilig buiten kunnen spelen en ik lekker in de tuin kan zitten. En we zijn toch dicht bij de stad. Ik wil dan graag een kat en een hond.

En wat is je droom voor nu?
Ik wil graag lasergamen en een goed schooladvies halen, want ik zit middenin mijn drempeltoets.

dagdroom

2011-09-22T17:45:00.005+02:00

In tijden dat het heel druk is op mijn werk (en dat is het vaak) droom ik ervan om postbode te worden. Of boerin. Of vegetarische kok. Niet meer alleen in mijn hoofd ronddwalen, maar concreet en met mijn handen werken, lekker buiten en aan het eind van de dag zie je precies wat je hebt afgerond en kun je met een tevreden gevoel naar huis. Om de volgende dag gewoon weer opnieuw te beginnen. Regelmatig hoor ik - eveneens drukke - vriendinnen iets vergelijkbaars verzuchten. Maar hoe zou dat nou in zijn werk gaan? Als je zoals ik, pak 'm beet, vijftien jaar op de arbeidsmarkt meedraait in een beroep dat in hoge mate bestaat uit denken en dan van de ene op de andere dag omschakelt en alleen nog maar gaat doen? Opeens de knop om zet en taarten gaat bakken, een hondenuitlaatservice of speelgoedwinkel begint?

Ik vermoed dat ik de eerste weken in mijn dagdroomberoep de koning te rijk zal zijn. Maar mezelf een beetje kennende neem ik dat hoofd toch ook weer mee naar mijn dagdroomberoep. En na een tijdje zal ik op zoek gaan naar meer uitdaging in het concrete werk. Als vervolgens blijkt dat het helemaal niet de bedoeling is dat ik er van alles bij ga verzinnen, dan begint de eerste frustratie op te borrelen. En dat is het begin van groeiende onvrede.

Zou ik écht duurzaam het roer om willen gooien? Ik durf er niet volmondig ja op te zeggen. Maar het is wel goed om mijn dagdromen eens te analyseren en te vertalen naar iets wat op korte termijn realistischer zou zijn.

Postbode en boerin staat voor buiten en beweging. In mijn huidige werk zit ik, zeker in drukke tijden, de hele dag binnen achter een bureau. Boerin is voor mij bovendien een uiting voor in en met de natuur bezig zijn. Veel van die energie kan ik ook in mijn moestuin en gewone tuin kwijt, alhoewel het er op dit moment vanwege de drukte vaak bij inschiet. Daar ligt een belangrijk aanknopingspunt.

Vegetarische kok staat, als ik er wat dieper over nadenk, voor een combinatie van creativiteit en idealisme. Idealisme dreef me naar deze baan, maar nu ik een stap omhoog heb gemaakt naar een andere functie vind ik dat niet meer in dezelfde mate terug. En ik mis dat. Idealisme is voor mij een belangrijke drijfveer; ik besteed veel tijd aan mijn werk, dus ik wil graag dat het iets toevoegt en dat ik er trots op kan zijn. Creativiteit moet ik meer buiten mijn werk zoeken, maar ook dat schiet er de laatste tijd teveel bij in.

Wat is de conclusie van deze mijmering?

De ideale oplossing zit waarschijnlijk niet in het helemaal omgooien van mijn werkzame leven. Ik heb intellectuele uitdaging nodig. Maar zou het het liefst afwisselen met de andere elementen die ik van belang vind: idealisme, creativiteit, buiten zijn. Waarom zou je geen twee kleine banen naast elkaar kunnen hebben? Toch eens uitzoeken wat daar de mogelijkheden in zijn.
Voor ik echter rigoureuze beslissingen neem over mijn werk kan een minder ingrijpende oplossing zitten in tijd uittrekken voor de missende elementen. Als ik de discipline opbreng om me aan mijn contracturen te houden en "nee" te zeggen tegen alles wat er bovenop gestapeld wordt, dan houd ik vanzelf tijd over voor tuinieren en bewegen in de buitenlucht. En ik heb me ingeschreven voor een creatieve fotografiecursus die volgende week begint.
Het loont om je dagdromen te analyseren, omdat je op die manier de vinger achter je échte diepere wens krijgt.

Als je tot hier bent gekomen in dit wat mistige postje: bedankt voor je geduld en je "luisterend oog".

het woensdagse weekmenu

2011-09-21T10:53:00.001+02:00

Een vrije woendag en een volle boodschappenlijst, dus ik weet wat me te doen staat. Wat gaan ze de komende dagen eten in huize Bewuste Eenvoud?

Pittig-zoete stoofschotel met Franse linzen, zoete aardappel, tomaat en chilipeper
*
Bloemkool met kokos-kerry-(soja)roomsaus en bulgur met geschaafde amandelen
*
Maaltijd misosoep met gember, pakchoy, paddestoelen, wortel en boekweitnoodles
*
Courgette-fritata (met tofu in plaats van ei)
*
Risotto met pompoen en salie
*

dure kinderen

2011-09-18T13:00:00.002+02:00

Het is populair om te zeggen dat kinderen duur zijn. En inderdaad, in veel opzichten geef je mét kinderen meer geld uit dan zonder kinderen. Luiers, verzekeringen, kleding, ik kan zo wat dingen noemen die budgettechnisch veranderden toen onze kinderen zich aandienden. Maar daar stond tegenover dat kosten voor reizen, uitgaan en mooie spullen voor in huis minstens zo hard terug liepen.

Toen ik zwanger was van mijn oudste werden we bestookt met reclame voor dingen die een Goede Ouder zou moeten hebben. Een anti-wiegendood matrasje, allerlei accessoires rondom borstvoeding, minstens vier verschillende artikelen om het kind in te vervoeren en noem het allemaal maar op. Vrijwel zonder uitzondering zat er een ondertoon in dat een goede ouder het beste wil voor het welzijn en de veiligheid van de baby. En ik wilde natuurlijk een goede ouder zijn. Gelukkig liet mijn lief zich minder manipuleren en hebben we mijn hormonaal aangejaagde koopdrift redelijk goedkoop overleefd.

De basisschool tijd is een periode waarin we steeds moeten zoeken naar balans tussen zuinigheid en "erbij horen". De mobiele telefoon hebben we bijvoorbeeld redelijk lang tegen weten te houden, maar toen mijn negenjarige zoon letterlijk de laatste in de klas was die nog geen gsm had zijn we voor zijn tiende verjaardag gezwicht. Met een belachelijk goedkoop prepaid-abonnementje en zonder luxe internetfratsen. Dat dan wel weer. Gelukkig geven mijn kinderen niet bijzonder om merkkleding, maar als we op een rommelmarkt een tweedehands Nike, Abercrombie of Adidas vinden dan wordt er toch wel een gat in de lucht gesprongen. Zijn kinderen in de basisschoolleeftijd duur? Ja, natuurlijk kost het geld; niet alleen in boodschappen, energieverbruik, zakgeld, sportclubjes en de kosten van kleding, maar ook eventuele kinderopvang of het feit dat je tot de hoge tarieven tijdens schoolvakanties "veroordeeld" bent maakt dat je meer geld uitgeeft dan anders wellicht het geval was geweest. Maar de prijzen die ik op het internet zie circuleren herken ik absoluut niet. Een kwart van ons netto-inkomen voor twee kinderen? Daar komen we nooit aan!

Wat ons eigenlijk in de loop der jaren het meest "gekost" heeft is het feit dat we allebei parttime zijn gaan werken en bewust bepaalde - goed verdienende - banen hebben afgewezen om meer thuis te kunnen zijn. Ik ben een tijdje gezwicht voor het grote geld en de belangrijke baan, maar daar ben ik van teruggekomen. Een redelijk flexibele parttimebaan, niet ver van mijn huis, bleek uiteindelijk meer voldoening te geven omdat ik dan de twee dingen die ik het belangrijkst vind soepeler kon combineren: mijn gezin én mijn werk. Waren wij beiden fulltime blijven werken, dan waren we weliswaar meer geld kwijt geweest aan kinderopvang, maar dan zouden we ongetwijfeld op beter betaalde posities hebben gezeten met meer uitzicht op verdere groei. Ik kan niet zeggen dat ik er rouwig om ben dat ik nu meer vrije tijd heb maar minder geld heb dan mogelijk was geweest.

In die laatste definitie zijn kinderen dus inderdaad duur, maar voor de rest kun je de kosten voor kinderen volgens mij zo gek maken als je zelf wilt. Het is uiteindelijk aan jou als ouder om daar je norm in te bepalen en de toon te zetten voor hoe je kind in de toekomst zelf met consumeren om zal gaan.

Hoe denken jullie daarover? Zijn kinderen inderdaad zo duur en waar zitten dan bij jullie de kosten? En hoe maken jullie de afweging over welke luxe-artikelen je je kind toestaat?

suiker

2011-09-11T19:36:00.001+02:00

Ik mag graag nadenken over nieuwe recepten, over lekkere menu's en over het slim verwerken van restjes. Eigenlijk ben ik op een dag vaak bezig met eten of denken over eten. Meestal eet ik bewust en gezond. Maar in tijden van stress of drukte blijft eten mij onverminderd bezig houden en helaas in een aanzienlijk minder gezonde vorm. Met als gevolg dat ik in een vicieuze cirkel terecht kom: ik voel me uitgeput, ik ga vet en zoet eten, met als gevolg dat ik mezelf nog meer uitput door mijn eetgedrag.

Ik zit alweer een paar weken in zo'n cirkel en door een artikel in een tijdschrift besefte ik: ik ben de enige die het kan doorbreken. De sleutel ligt bij niemand anders dan bij mezelf. Ik ken mijn zwakke punt: suiker. Ik heb een sterk schommelende bloedsuikerspiegel (hypoglykemie) en suiker is een soort drug voor me. Ik kan er gerust 's nachts voor uit bed komen of er een paar kilometer voor om fietsen. Na iedere maaltijd snak ik naar iets zoets en als ik mijn ochtend begin met snelle suikers dan is de toon voor de hele dag gezet. Ik blijf trek houden in zoetigheid en ken geen verzadiging. En dat resulteert niet alleen in vermoeidheid, maar ook in extra kilo's. Ik heb ongelofelijk veel geluk dat ik niet echt aanleg heb om dik te worden, maar ook een paar kilo's boven mijn ideale gewicht maken dat ik me loom en traag voel. Tijd voor actie dus!

Ik vermijd suikers. En onder suikers wordt in dit geval ook verstaan honing, rietsuiker, stroop, enzovoorts. Dat gaat me zwaar vallen, want ik ben door mijn verslapte eetpatroon een beetje een suikerjunkie geworden...
Ik kook alles zelf vanaf de basis en maak geen gebruik van prefab potjes of pakjes die altijd bol staan van de suikers. Dat vereist een goede menu-planning.
Ik vermijd alles wat geraffneerd is, zoals witte bloem, wit brood, aardappelpuree-poeder of witte rijst.
Een goed begin is het halve werk; als mijn ontbijt goed gebalanceerd is, dan is de toon voor de dag gezet en is de kans op snoepbuien minder groot.
Ik combineer complexe koolhydraten (zilvervliesrijst, volkorenproducten e.d.) met proteïnen. Dat zorgt dat het voedsel langzamer door de maag passeert, waardoor de bloedsuikerspiegel wat langzamer piekt en daalt. Met als gevolg dat de extreme suikerbehoefte - als het goed is - binnen de perken blijft.

Waar zit jouw zwakke plek als het om eten gaat? En heb je tips hoe je die zwakke plek kunt afleren of vermijden?

schrijven

2011-09-09T10:13:00.001+02:00

Mijn eerste dagboeken begonnen toen ik in groep vier van de basisschool zat. Hoe het precies is gegaan kan ik me niet meer herinneren, maar ik zal ongetwijfeld een mooi exemplaar met een slotje voor een verjaardag hebben gekregen waarin ik met grote hanenpoten verslag deed van wat ik deed op een dag. In de loop der jaren is schrijven een activiteit gebleven die, met wisselende intensiteit, onlosmakelijk deel uit maakt van mijn leven. Dagboeken, briefjes tijdens de les voor mijn mijn beste vriendin, e-mailwisselingen met mijn vriendje, maar later ook professioneel: beleidsstukken, plannen en memo's.

Met bloggen ben ik een jaar of zeven geleden begonnen. Aanvankelijk deed ik dat volledig anoniem en gebruikte ik het vooral om wat lollige gedachtenflarden de ether in te slingeren. Een soort Facebook, maar dan zonder naam of gezicht. Ik vond het geweldig om te merken dat steeds meer mensen mee gingen lezen en reageerden. Er ontstond zowaar een soort gemeenschapje rondom dit blog en ik haalde er, afgezien van de schok over een paar vervelende reacties, veel voldoening uit. Maar mijn alter-ego Pip nam het over van mij; ook als ik een tijdje wat minder lekker in mijn vel zat was er de verwachting dat ik grappige verhaaltjes en snedige opmerkingen zou publiceren. Ik merkte dat het jasje me steeds minder goed begon te passen. Natúúrlijk was ik Pip, maar er was ook een hele andere kant van mij die ik daar niet kwijt kon. Dus langzaam droogde mijn blog op.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en met de beslissing om mijn leven te ontdoen van overbodige ballast deed Bewuste Eenvoud zijn intrede. Aanvankelijk bedoeld om mezelf moed in te praten in dit nieuwe proces, maar tot mijn grote plezier zijn er in de loop der tijd ook steeds meer mensen "blijven hangen". Het is geweldig om te merken dat je reacties krijgt op je hersenspinsels en dat mensen met je mee denken als je een keer ergens mee zit. Maar ook al vind ik iedere reactie een kadootje, het is geen doel op zich. Ik heb dit weblog vooral ook als persoonlijk naslagwerk, als platform om mijn overpeinzingen neer te tikken en als stok achter de deur als de verleiding om in leeg consumeren te vervallen soms te groot wordt.

Schrijven is een manier om mijn gedachten te ordenen. Soms loop ik met iets onbestemds rond en kan ik er de vinger niet op leggen waarom ik daar zo onrustig, somber of prikkelbaar over ben. Een leeg scherm of een pen en blanco papier zijn voor mij hét instrument om die ingekapselde gevoelens los te weken. Sommige hersenspinsels halen het tot Bewuste Eenvoud, maar nog meer gedachtenflarden blijven in een Word-bestandje of op een los papiertje hangen.

Voor degenen die ook grote schoonmaak in hun hoofd willen houden maar niet weten hoe het aan te pakken: een paar tips.

Pak pen en papier of een blanco document en ga zitten op een plek waar je niet gestoord wordt. De truc is om gewoon te beginnen. Het maakt niet uit of het over een gevoel, een gedachte, een gebeurtenis of over helemaal niks gaat. Als de eerste zin staat volgt er vanzelf meer.
Je kunt altijd beginnen met "ik voel me..." en dan opschrijven wat je boven voelt komen.
Als je in het begin van het schrijven nog erg in je hoofd zit is dat geen probleem. Door af en toe even terug te lezen en te observeren wat je schrijft pel je steeds een laagje af waarmee je dieper tot de kern van je échte gevoel komt.
Let niet op zinsopbouw, grammatica of correcte spelling. Het is geen opstel, het is meer een vorm van meditatie.Vorm is irrelevant en daar moet je jezelf dus niet op afrekenen.
Begin zonder enige verwachting. Neem van tevoren een tijd in gedachten die je aan schrijven wilt besteden en zet desnoods een wekkertje. Maak die tijd ook vol met schrijven, ook al zijn het losse woorden of onsamenhangende zinnen. Uit verveling komen de beste hersenspinsels voort, dus neem je tijd, indien mogelijk, lekker ruim.
Focus niet op het resultaat. Negeer gedachten als: "dit slaat nergens op" of "als niemand dit maar te lezen krijgt". Die komen onherroepelijk, maar deze gedachten proberen je uit je gevoel, weer terug in je hoofd te trekken. Laat ze zonder oordeel voorbij drijven.

het woensdagse weekmenu

2011-08-24T15:35:00.000+02:00

Het is stil in huis deze week. Mijn oudste is weer begonnen met school en de jongste is op schoolkamp met groep 8. Zodra jongste weer terug is, vertrekt oudste met haar klas op kamp, dus ik heb twee weken achter elkaar maar één kind in huis. Mijn lief en ik hebben om beurten afspraken buitenshuis, dus het eten verloopt anders dan normaal. Om toch het boodschappenmanagement een beetje in de hand te houden bevat mijn lijstje deze week geen culinaire hoogstandjes, maar quick and dirty snelle happen die moeten voorkomen dat we leven op crackertjes, tosti's of ander gemaksvoer.

Ons weekmenu

Vegan "mac and cheese" met sla en tomaat
*
Boekweitnoedels met edamame, courgette, wortel, sojadressing en cashewnoten
*
Chili sin carne
*
Volkorenpizza (kant en klare bodem) met paprika, artisjok, kappertjes en knoflook
*
Kikkererwt-cocoscurry met wortel, tomaat en paprika
*

Wat is jouw favoriete "quick and dirty"-recept?

hardlopen

2011-08-22T10:02:00.002+02:00

Ik heb van oudsher een haat-liefdeverhouding met hardlopen. Telkens (lees: ieder voorjaar) begin ik vol goede moed met een zogenaamd "couch to 5K" programma en vaak haat ik hardgrondig iedere minuut die ik op een hoog tempo "moet" uitlopen. Ieder pijntje of ongemak lijkt bij elke stap groter te worden, mijn hoofd bonst en mijn tred voelt alsof ik betonschoenen draag. Pas achteraf, onder de douche, maakt een grote tevredenheid zich van mij meester: ik heb mezelf overwonnen. Na een aantal weken grimmige volhardendheid laat ik de goede voornemens langzaam los en tegen de tijd dat de blaadjes van de bomen vallen belanden mijn hardloopschoenen achterin de kast.

Dit seizoen verschilde aanvankelijk niet veel van de vorige jaren. De sportschoenen kwamen in het vroege voorjaar, stoffig en wel, tevoorschijn. Het couch to 5K-programma werd weer op de MP3-speler gezet en ik begon met een minuutje wandelen, twee minuutjes hardlopen. Als stok achter de deur had ik al aan het begin van het nieuwe jaar ingetekend voor een evenement. De trots na het uitlopen van mijn eerste 5 kilometer smaakte naar meer en in de maanden erna volgenden nog drie keer loopevenementen van 5 kilometer.

Mijn hardloopsessies krijgen heel langzaam een ander karakter. Tijdens het lopen lukt het me steeds vaker helemaal naar binnen te keren en te analyseren wat er daar gebeurt. En dat is niet altijd mooi; soms ontdek ik eigenschappen als gemakzucht of ijdelheid. Maar ook doorzettingsvermogen en zachtheid. En soms denk ik aan niks. Iets wat me tijdens meditatie moeilijk lukt ontstaat tijdens het hardlopen spontaan: een leeg hoofd en het gevoel alleen maar te zijn. Ik noem dat bij mezelf een Forrest Gump-momentje.

Dit seizoen is er iets veranderd. Ik ben gaan beseffen dat hardlopen niet zozeer een kwestie van fysieke conditie is, maar van mentale kracht. Ik herken het wanneer ik wil opgeven en onderzoek dan waar dat vandaan komt. Soms is dat eenvoudigweg vermoeidheid of fysiek ongemak. Maar soms houdt mijn brein me voor de gek en probeert het me zo snel mogelijk met allerlei smoesjes weer thuis op de bank te krijgen. Door als een soort buitenstaander naar dit soort gedachten te kijken merk ik dat het makkelijker wordt langer vol te houden.

Hardlopen is een manier om mezelf beter te leren kennen, met mijn mooie en minder mooie kanten. Ik ben geen ambitieuze hardloper, maar ik heb het idee dat ik met de ervaringen van deze zomer mijn sportschoenen in de herfst niet achter in de kast zal laten belanden.

zelf maken: mueslirepen

2011-08-18T19:09:00.000+02:00

Op veler verzoek heb ik mijn geactualiseerde recept van de zelfgemaakte mueslireep hier gepubliceerd.

het woensdagse weekmenu

2011-08-17T12:54:00.001+02:00

Mijn jongste is deze week weer naar school en ik doe verwoede pogingen om wat structuur terug in het huishouden te krijgen. Na wekenlang uitslapende kinderen, vakantieactiviteiten, een huis vol vriendjes en logees is het behoorlijk rommelig geworden in huize Bewuste Eenvoud. Niet alleen qua spullen, maar ook qua planning en regels. Maar ik heb me voorgenomen de teugels vanaf deze week terug in handen te nemen, te beginnen met mijn wekelijkse boodschappenlijst.

Het moet maar eens afgelopen zijn met twee keer per week alleen een kopje soep of een boterham omdat de koelkast nét na sluitingstijd leeg blijkt. De Martha Stewart in mij is weer uit haar coma ontwaakt en gewapend met schoonmaakspul, een vuilniszak en praktische lijstjes ga ik als een witte tornado door het huis.

Ons weekmenu

Bloemkool-broccolischotel met tomaat en kokosmelk
*
Gierstsalade met gebakken zomergroenten (paprika, bleekselderij, courgette, aubergine, kappertjes, olijven)
*
Groene groentencurry met paksoi, snijbiet, spinazie en raapstelen (drie keer raden wat ik héél veel in de tuin heb...)
*
Rode bietenschotel met sojaroom en gebakken aardappeltjes
*
Courgettesoep met reuzencroutons

zelf maken: komboecha

2011-08-13T12:41:00.009+02:00

Gisten en fermenteren vind ik fascinerende processen. Mijn GFT transformeert door het fermentatieproces in een supervruchtbare bokashi. Met de goede mix van meel, water en vruchtensap start je je eigen zuurdeeg. En mijn nieuwste hobby is het brouwen van komboecha.

Komboecha is een heilzame drank, gemaakt van thee en een soort "zwam" die ook wel scoby wordt genoemd. Aan komboecha worden allerlei gezondheidsbevorderende eigenschappen toegeschreven. Het zou weerstandsbevorderend zijn, het zou helpen bij artritis, menstruatieklachten, huidklachten en het wordt genoemd in diverse diëten voor kanker- en ME-patiënten. Als je het internet afstruint naar informatie over komboecha zou je bijna geloven in magische krachten, maar los daarvan leert de praktijk dat het gewoon een lekker sprankelend en verfrissend drankje is. Ik kocht het vroeger weleens in de natuurwinkel, maar dat is een vrij prijzige hobby, dus ben ik gaan zoeken hoe ik het zelf kon gaan maken.

Wat is het nou precies voor drankje? Het is een frisse drank met een sprankeltje die koud gedronken wordt en die een beetje het midden houdt tussen ijsthee en appelcider. Komboecha wordt gebrouwen van een scoby (ook wel komboechazwam genoemd), een soort gladde, taaie paddestoel die bestaat uit een symbiose van gistcellen en gezonde bacterieën. Als je eenmaal de hand hebt gelegd op een komboechazwam dan heb je in principe voor je hele leven genoeg om een eindeloze voorraad komboechathee mee te zetten. De scoby groeit onder de juiste omstandigheden voortdurend, dus je kunt hem eindeloos splitsen.

De scoby is een beetje tuttig als het om zijn omgeving gaat, maar niet zo erg dat hij lastig te verzorgen is. Hij is dol op zoete zwarte thee op een temperatuur van ergens tussen rond de 23 graden. Ik heb hem hier gewoon op kamertemperatuur staan (in de zomer rond de 21 graden) en dat gaat prima. Hij heeft voldoende zuurstof nodig en wil liever niet teveel verplaatst worden. Ook wil de scoby goede hygiënische omstandigheden, dus zowel de pot waarin hij bereid wordt als de lepels die je gebruikt moeten erg schoon zijn. Gebruik geen metalen keukengerei, maar hout of kunststof.

Wat heb je nodig?
Een grote glazen kom, pot of vaas waar 2 liter in past
Een theedoek of een stuk kaasdoek
Een pan om de thee in te bereiden
Een maatkan om de suiker in af te meten
2 liter water
3 á 4 theezakjes (groene, witte of zwarte thee; geen kruidenthee)
200 gram witte suiker
1 scoby
1/2 kopje komboecha van de vorige keer of 2 eetlepels gedistilleerde azijn als je dat nog niet hebt

Hoe maak je het klaar?
- Maak een pan thee van het water en de theezakjes. Laat het minimaal 15 minuten trekken.
- Verwijder de theezakjes en voeg al roerend de suiker toe zodat het helemaal oplost
- Giet het mengsel over in de bokaal, pot of fles waarin je het verder wilt bereiden. Deze moet een wat wijdere halsopening hebben. Ik gebruik hier een glazen voorraadpot voor waar eigenlijk spaghetti in hoort
- Voeg, zodra de thee nog maar handwarm is, de scoby en het restje komboecha van de vorige keer toe
- Dek de pot af met kaasdoek of een theedoek zodat er zuurstof bij kan. Zet het op een relatief donkere maar wel goed geventileerde plaats (in ieder geval uit het directe daglicht)

Laat de komboechathee zoveel mogelijk met rust; het fermenteren duurt ergens tussen de 5 en 14 dagen, afhankelijk van de temperatuur en de kwaliteit van de omstandigheden. Er vormt zich een slijmerig en onaantrekkelijk uitziend laagje op het brouwsel. Dat is de nieuwe scoby die aan het groeien is. Na verloop van tijd (als je een aantal malen een hele nieuwe voorraad hebt gemaakt) zal dit een kipfilet-achtige zwam worden, waar soms wat bruinige draden aan hangen. Dat geeft niks, dat is de gist en kan helemaal geen kwaad.

Zodra het laagje op de komboechathee een paar milimeter dik is kun je de scoby met een houten of kunststof lepel een beetje opzij doen en een slokje proeven. Er is namelijk geen goed of fout; de komboechathee is klaar als hij de smaak heeft die jij prettig vindt. Wil je hem wat zoeter en milder, drink hem dan zo jong mogelijk. Hou je meer van een wat azijnige "bite", laat hem dan wat langer door fermenteren.

Als de thee klaar is, haal dan met schone handen de scoby eruit en bewaar hem in een schone glazen pot (bijvoorbeeld een lege pindakaaspot) met een beetje komboechathee om in te zwemmen. Giet de rest van de thee door een zeef in een fles en bewaar het in de koelkast. Neem elke dag een glas en geniet er van. Sommigen mengen het graag met wat vruchtensap, maar ik drink mijn dagelijkse komboecha puur. En wil je meer? Begin het hele proces dan gewoon opnieuw!

Een paar waarschuwingen: komboechathee heeft een zuiverende werking, dus kan in het begin wat heftig zijn voor je maag. Begin dus met kleine beetjes om er aan te wennen, drink het niet meteen op je nuchtere maag (alhoewel dat volgens de kenners uiteindelijk wel bijdraagt aan de heilzame werking) en schrik niet als je in het begin wat last hebt van winderigheid of diarree. Ook in de koelkast groeien de gisten nog door, dus wees voorzichtig met het inschenken van je glas dat er geen "blob" nieuwe scoby mee komt. Ik doe het voor de zekerheid altijd door een zeefje. Er gaat een behoorlijke hoeveelheid witte suiker in. Dat klinkt ongezond, maar in de praktijk is dat gewoon de voeding van de scoby en blijft er weinig van over. Een glas komboecha bevat 30 tot 40 calorieën, dus voor de lijn hoef je het niet te laten!

p.s. Ik heb inmiddels wat reserve scoby's liggen, dus mocht je het zelf willen proberen en bereid zijn hem hier in Den Haag op te komen halen, stuur me dan even een mailtje!

voedselverspilling

2011-08-04T09:48:00.000+02:00

Mijn ouders zijn van net na de Tweede wereldoorlog. Ze hebben geen echte honger meegemaakt, maar wel relatieve armoede. Mijn grootouders waren tot het eind van hun leven sterren in het optimaal gebruiken van restjes. Geen aardappel verdween in de prullenbak, geen stukje vlees bleef over. Altijd kon er wel iets in de soep of bij de jus, een aardappeltje werd opgebakken, de pan werd uitgedept met een stukje brood. Het is grappig om te merken hoe mijn moeder die gewoonte naadloos overnam en ook ik nu moeite heb om restjes voedsel weg te gooien. Niet alleen omdat dat me met de paplepel is ingegoten, maar ook omdat de verkwisting verder gaat dan alleen het voedsel dat je weggooit.

Wij Nederlanders gooien per jaar ongeveer voor 125 Euro aan eten weg waar niets mis mee is. Iedere kilo die je weggooit betekent gemiddeld ook een liter brandstof voor het produceren, verpakken en vervoeren van het voedsel. En daarnaast ook nog de enorme hoeveelheden water die er nodig zijn geweest voor het verbouwen van de gewassen of het fokken van het vee. Voor het produceren van een kilo biefstuk is ongeveer 10 á 15.000 liter water nodig geweest, dus reken maar uit.

Ik ben zeker geen heilig boontje op dit punt, maar ik probeer wel bewust verspilling tegen te gaan. Ondanks mijn pogingen verdwijnt er vrijwel wekelijks wel iets uit de koelkast of van de fruitschaal dat eenvoudigweg niet op tijd verwerkt is in een maaltijd. Toch zijn er wat uitgangspunten die ik bij mijn boodschappenplanning hanteer die moeten voorkomen dat er teveel in de gft- of vuilnisbak verdwijnt met alle verspilling die daar mee samenhangt:

- Ik eet zoveel mogelijk Nederlandse seizoensgroenten, liefst uit eigen tuin
- Ik probeer realistisch te zijn bij het inkopen: geen artisjokken of grote blokken tofu als ik niet zeker weet dat ik daar mijn gezin of mezelf een plezier mee doe
- Ik koop zoveel mogelijk plantaardig voedsel (groenten en fruit) en beperk de aankoop van dierlijke eiwitten (zuivel, vlees, vis)
- Ik kook kleinere porties. De verleiding is altijd groot om genoeg te koken zodat iedereen nog een keer kan opscheppen. In de praktijk komt het er dan op neer dat je ofwel teveel eet (slecht voor de lijn), ofwel dat je het weggooit (zonde)
- Ik kies producten met zo min mogelijk vliegkilometers. Boontjes uit Frankrijk zijn naar mijn idee een betere optie dan boontjes uit Ethiopië
- Plan je maaltijden vooruit. Een weekmenu helpt je precies genoeg in te kopen en scheelt stress als je na een drukke dag werken nog moet bedenken wat je wilt koken en vervolgens naar de winkel moet
- Denk in je planning vooruit over de kliekjes. Wat extra pasta of broccoli vormen al snel een mooie basis voor een lunch voor de volgende dag.
- Soms houden we een kliekjesavond. Vaak is er van één maaltijd niet genoeg over om nog een hele avond met het gezin van te eten. Maar een aantal kliekjes bij elkaar maken een interessante maaltijd, dat we hier thuis blijmoedig "hutsieflutsie" noemen (en waar vooral de kinderen heel blij van worden)

- Vries alleen voedsel in dat je echt gaat eten en eet dat dan ook. Ik heb een lijst met de inhoud van mijn vriezer op de deur hangen, zodat ik niet vergeet wat er achterin weggestopt staat.
- Lees over het thema. Op Wasted food maakt Jonathan Bloom duidelijk op welke manieren we voedsel verspillen en wat je er tegen kunt doen. The Frugal Girl heeft de vaste gewoonte om iedere vrijdag meedogenloos vast te leggen welke dingen zij die week heeft weggegooid (en een groot aantal collega-bloggers volgt haar voorbeeld). Op Love food, hate waste staan allerlei handige tools om je te helpen verspilling terug te dringen.

Wat doe jij om voedselverspilling tegen te gaan?

spelen

2011-08-03T11:09:00.004+02:00

Vakantie is voor mij meestal een tijd om te evalueren wat er goed ging in de afgelopen periode en wat ik wil veranderen. Dit keer hoefde ik niet lang te bezinnen om het centrale thema boven te krijgen: mijn leven heeft in de afgelopen maanden teveel om werk gedraaid. Mijn energie ging op aan de uren op kantoor, het denken aan en dromen over het werk en het thuis napraten over werk. Terwijl ik voor mijn tentje zat te mijmeren kwam steeds duidelijker het beeld boven dat ik gewoon te weinig speel. Daarmee bedoel ik niets zwaars als "het aanspreken van mijn innerlijk kind" of iets dergelijks, maar gewoon helemaal opgaan in een activiteit die losstaat van het gewone leven en dat niet direct iets nuttigs toevoegt.

Door de drukte in mijn leven en in mijn hoofd sta ik eigenlijk structureel in standje "moeten". Daarmee hebben zelfs mijn hobby's een vorm gekregen die niet zoveel te maken heeft met lummelen en lekker de tijd vergeten, maar met bezigheden die iets toevoegen. Ik heb een stapel boeken en artikelen die ik "moet" lezen, ik heb een tuin die ik "moet" bijhouden, ik ben gek op koken, maar het "moet" wel verantwoord en lekker zijn.

Sluipenderwijs is het element spel uit mijn dagelijks leven verdwenen. Geen spannende nachtelijke wandelingen of kamperen op het dakterras, want morgen is het weer vroeg dag. Niet skeeleren 's avonds na het eten, want ik ben te moe of ik "moet" nog iets doen aan mijn andere hobby's. Ik ben gewoonweg vergeten hoeveel plezier ik beleef aan tekenen, schommelen, een zandkasteel bouwen, vliegeren, een dammetje bouwen of bootje varen.

Spelen is leven. Het is geen luxe en het is niet voorbehouden aan kinderen. Spelen is een manier om je verbeelding, je creativiteit en mentale gezondheid een boost te geven. Op internet vond ik een stukje van het Amerikaanse Institute of Play (jawel, dat bestaat!) waarin een indrukwekkende lijst met voordelen van spelen voor zowel kind als volwassene stond opgesomd:
- spelen verbindt ons met anderen
- spelen stimuleert flexibiliteit en je capaciteit om te leren
- spelen is tegengif tegen eenzaamheid, depressie en angst
- spelen traint ons in volhardendheid
- spelen helpt ons sociale vaardigheden te ontwikkelen
- spelen leert ons samen te werken
- spelen is een belangrijke component in het onderhouden van sterke, gezonde relaties

Tijdens mijn vakantie heb ik besloten mezelf toestemming te geven om te spelen en vandaag ga ik lekker met de kinderen steppen.

Wanneer heb jij voor het laatst gespeeld?

weer terug

2011-07-31T08:58:00.001+02:00

De auto is uitgepakt, de meeste was is gedaan en de eerste blogonderwerpen borrelen weer op. Maar eerst wat plaatjes uit de Provence (die kleuren! dat eten! die geuren!). Ik hoop dat iedereen zo'n heerlijke ontspannen zomer heeft als ik tot nu toe. Nu de temperarturen thuis wat tegenvallen is mijn motto: de zomer is zo zonnig als ik hem zelf weet te maken.

lavendelbalen bij de distilleerderij

even weg

2011-07-16T10:00:00.005+02:00

Wekenlang heb ik hier naar uitgekeken: lekker met het gezin kamperen in de vrije natuur. De komende weken ben ik dus even uit de lucht om bij te tanken en te genieten. Om me daarna hopelijk weer met veel frisse inspiratie te melden op Bewuste Eenvoud.

zelf maken: desembrood, het bakken

2011-07-13T12:16:00.002+02:00

En als je dan eindelijk een mooie actieve starter tot leven hebt gebracht, wil je natuurlijk een authentiek brood met harde korst bakken. Het duurde even voor ik door had hoe dat in de praktijk werkte. Maar een hoop uitzoekerij op internet bracht me de broodnodige (excusez de flauwe woordspeling) informatie.

Je moet even de tijd nemen om je deeg om te vormen tot een brood. Een goede richttijd is zo'n 12 uur voor je het wilt opdienen, bijvoorbeeld voor je naar bed gaat.

Mix met een mixer of in een broodbakmachine:

3 cups (375 gram) van het gewenste ~~mail~~ meel (ik gebruik een mix van biologisch volkorenmeel en wat volkoren tarwebloem om het wat luchter te maken)
1/2 cup (60 gram) van de starter. Dat lijkt weinig, maar is echt voldoende om het brood stevig te laten rijzen!
maximaal 1 1/2 cup water (325 ml), afhankelijk van de droogte van je deeg
1 theelepel (5 gram) zout

Kneed alle ingrediënten behalve het zout op de laagste snelheid. Giet zoveel water erbij als nodig is om een soepel deeg te maken, liefst iets aan de droge kant. Na 3 minuten mixen laat je het deeg even een minuutje of 5 met rust, zodat het water helemaal wordt opgenomen. Als het deeg op dat moment nog zo droog is dat er geen goede bal van kan worden gevormd, voeg dan nog wat water toe. Voeg het zout toe en kneed nog een paar minuten op de laagste stand. Het deeg moet een soepele, niet te natte, iets kleverige bal worden.

Wrijf de binnenkant van een schaal in met wat olie met een neutrale smaak (bijv. rijst- of zonnebloemolie). Leg daar de bal in en rol hem een paar keer rond, zodat hij om en om een olieachtig laagje heeft. Dek de bal dan af met huishoudplastic, hang er een donkere thee of handdoek overheen. Het deeg gaat nu rijzen. Afhankelijk van de activiteit van je starter kan dat 3 tot 12 uur duren. Ik laat het meestal een nachtje rustig staan en de volgende ochtend is de deegbal verdubbeld in omvang.

Keer de kom om boven een met bloem besprenkeld oppervlak. Wrijf ook je handpalmen in met bloem en maak zo een ronde bal van het deeg. Niet uitgebreid kneden; het brood wordt het lekkerst als het wat luchtiger blijft.

En nu komt de truc om een mooi knapperig brood te maken: gebruik aardewerk om het brood in te bakken. Ik gebruik hier zelf een römertopf voor (op de kop getikt voor 50 cent bij de kringloopwinkel!). De binnenkant vet ik in met wat zonnebloemolie.

Leg het deeg in de schaal en zet het deksel er op. Laat het opnieuw een tijdje rijzen. De tijd is nu een stuk korter dan de vorige keer; ik laat het meestal maximaal een uur staan (heeft ook met mijn ongeduld te maken, misschien is langer rijzen wel lekkerder).

Haal na de tweede rijstijd het deksel van de schaal en snijd in de bovenkant van het deeg met een scherp mes een ruitpatroon.

Sprenkel wat water aan de binnenkant van het deksel, zodat zich stoom vormt tijdens het bakken (dit is het geheim van een goed knapperige korst).

Plaats het deksel er opnieuw op en zet het geheel in het midden van de oven. Bak het brood (zonder de oven voor te verwarmen) 30 minuten op 220 graden. Haal daarna het deksel eraf en bekijk of het brood een gelijkmatige bruine kleur heeft. Is dat nog niet het geval, verleng de baktijd dan met 10 minuten. Zodra het brood gelijkmatig bruin is, zet het dan zonder deksel terug in het midden van de oven en bak nog een minuutje of 10 op 190 graden tot er een mooie, goudbruine korst te zien is.

Laat het bord vervolgens op een rooster een half uurtje afkoelen.

zelf maken: desembrood, de starter

2011-07-10T09:51:00.000+02:00

Een zuurdeegbrood bakken vanaf de basis is een behoorlijke uitdaging. Maar zo'n heerlijk brood met een ietwat bittere smaak en een krokante korst is het gedoe wat mij betreft helemaal waard. Ik ben al een tijdje bezig met het zoeken naar manieren om het perfecte zuurdeegbrood te bakken. Gaandeweg het experimenteren werd ik steeds ambitieuzer en vond ik dat het brood niet alleen goed moest smaken, maar er ook nog eens uit moest zien zoals de broden in Frankrijk en Duitsland. Maar dan 100% plantaardig en met biologisch volkorenmeel in plaats van meer geraffineerde meelsoorten. Kortom, ik had nogal wat noten op mijn zang.

Om meteen maar bij het eind te beginnen: vanochtend aten we dit brood.

En ik kan trots melden dat ik het brood vanaf de starter zelf heb "opgekweekt".

Er zijn verschillende starters te koop, maar de sport is voor mij om hem zelf helemaal vanaf het begin op te bouwen. De starter die ik nu gebruik is geboren in april, maar er zijn starters bekend die van generatie op generatie over gaan!

Wat heb je nodig?

2 eetlepels volkoren- of roggemeel (ik ben zelf gestart met rogge, maar dat is niet noodzakelijk)
2 eetlepels ongezoete sinaasappelsap of ananassap

Dag 1. Roer hier een papje van en laat het afgedekt op kamertemperatuur ongeveer 24 uur staan. Ik heb daar een weckpot voor, waar ik het glazen deksel los op laat staan (dus niet met rubber en klemmen).

Dag 2. Voeg 2 eetlepels volkoren- of roggemeel en 2 eetlepels sap toe. Wederom goed roeren. Laat weer 24 uur op kamertemperatuur staan. Je kunt al wat bubbeltjes gaan zien in het mengsel.

Dag 3. Herhaal dag 1 en 2.

Dag 4. Roer het om (ik gebruik een houten lepel i.p.v. metaal). Meet ongeveer 4 eetlepels (60 ml) af en behoud die voor de starter, doe de rest weg (ik houd het apart in een tupperware bak om pannekoeken mee te maken). Voeg 4 eetlepels meel en 4 eetlepels water toe. Overigens kun je vanaf dag 4 elke meelsoort gebruiken die je lekker vindt; het is niet meer noodzakelijk om rogge of volkoren te nemen. Ook tarwebloem is prima als je een wat lichtere structuur wilt.

het ziet er nu ongeveer zo uit

Dag 5 en verder: herhaal dag 4. Dus: behoud 4 eetlepels voor de starter en doe de rest weg. Vul het behouden mengsel aan met meel en water en roer.

De starter is goed als het een tijdje na het dagelijkse voeden begint te bubbelen en te rijzen. Er is een duidelijke gistgeur te onderscheiden.
NB: als het mengsel "doodslaat" en er een paar dagen geen enkele activiteit meer vertoont dan kun je er bij een paar voedingen een piepklein theelepeltje azijn bij doen om de Ph-waarde iets verder te verlagen. Daar wordt de gist weer wakker van.

Als de starter klaar is kun je hem gaan gebruiken om brood te bakken. Ik kom daar in een volgende post op terug. Voor de ontwikkeling van de smaak is het goed om nog een tijdje door te gaan met de dagelijkse voedingen zoals die vanaf dag 4 zijn gedaan. Maar geen zorgen: als je op vakantie gaat kun je de starter gerust een tijd in de koelkast zetten en met rust laten. Na thuiskomst maak je hem gewoon weer wakker met een nieuwe voeding.

onze boerderij

2011-07-06T09:22:00.000+02:00

Ondertussen in mijn huis-tuin-en-keuken-tuin....

Size doesn't matter!

Kleine vijver, (piep)kleine kikkers

Waarin een kleine tuin groot kan zijn

Verse knofloken, drogend in het zonnetje op tafel

mijn favoriete plekje tussen de tomaten

nog een paar weken geduld voor de Elstars

elke dag verse sla, wat een luxe...

Wat ooit begon als één enkel druiventakje...

geldlessen

2011-07-03T14:36:00.002+02:00

Geld. Het is geen sexy onderwerp en we praten er niet makkelijk over. Je hebt het of je hebt het niet, maar de meeste mensen hebben minder dan ze nodig zouden hebben om al hun materiële verlangens mee te vervullen. En dat is misschien maar goed ook, want er moet toch iets over blijven om over te dromen.

Geld is voor mij jarenlang niet echt een factor van belang geweest. Althans, dat dacht ik. Ik leefde naar mijn inkomen: verdiende ik wat meer dan gaf ik wat meer uit, had ik een tijdje wat minder dan deed ik het rustiger aan, of schoot een stukje het rood in. Dat trok ik dan wel weer recht met mijn vakantiegeld of mijn eindejaarsuitkering. Ik was weliswaar ambitieus maar niet ondernemend genoeg, dus rijk woren zat er voor mij toch niet in. Ik accepteerde min of meer dat ik tot mijn pensioen zou moeten blijven werken om mijn basisbehoeften en alle leuke extraatjes te kunnen bekostigen.

Zoals wellicht bekend hebben we in huize Bewuste Eenvoud in 2008 het roer omgegooid en zo is ook mijn relatie met geld veranderd. Het is nog steeds geen sexy onderwerp, maar het is wel een thema waar ik een stuk bewuster mee om ga dan in het verleden. Het leek me aardig om hier een aantal van mijn lessons learned eens op een rijtje te zetten.

Je hebt je financiële gezondheid zelf in de hand. Er is niet zoiets als het Lot als het gaat om geld. Je kunt op elk door jou gekozen moment de knop omzetten en voortaan anders met je financiën omgaan. Het vereist niet meer dan "willen". Dus van mijn idee dat ik toch nooit rijk zou worden heb ik radicaal afscheid genomen. Dat zit voor een deel in mijn definitie van rijk, maar ook in het besef dat iedere euro die ik niet uitgeef mij een stapje dichterbij financiële onafhankelijkheid brengt.
Alles wat je aandacht geeft groeit. Je kunt geld zien als een levend organisme. Je moet er goed voor zorgen om het continue gezond te houden en te laten vermeerderen. Geld ergens in een oude sok of onder een matras verstoppen zorgt alleen voor waardevermindering van je vermogen. Door slim te sparen, te beleggen, te verzekeren en risico's te spreiden, kortom, door je vermogen(tje) te managen houd je het gezond.
Rijk worden betekent niet dat iemand anders arm wordt of dat je oneerlijk moet zijn. Dat klinkt misschien wat cryptisch, maar dat waren twee heel diep weggestopte aannames die zich ergens in mijn systeem haden vastgezet. Ik had het hardnekkige idee dat het hebben van geld onethisch was. Ik heb integriteit en solidariteit hoog op mijn persoonlijke lijst van normen en waarden staan. Gevoelsmatig klopte het niet te werken aan mijn persoonlijke welvaart terwijl er zoveel mensen in armoede leven. Dat gevoel is nog niet helemaal weg, maar ik besef steeds beter dat het hebben van geld mij consumentenmacht geeft. Ik schaf alleen zaken aan die in overeenstemming zijn met mijn persoonlijke normen en waarden. Ik beleg alleen in bedrijven die integer en verantwoord zijn en waar ik in geloof. En het stelt me in staat doelen te steunen die ik een warm hart toedraag.
Je hebt niet veel geld nodig om geld te verdienen. Kleine hoeveelheden geld op de juiste manier managen kan oplopen tot hoge bedragen. En afhankelijk van je geldprofiel (ben je bijvoorbeeld een oppotter, een gokker of een degelijke spaarder) zijn er verschillende manieren om je geld te laten groeien. Ik ben vrij behoudend en zal niet snel grote bedragen in risicovolle aandelen beleggen. Maar de combinatie van sparen, wat "speelgeld" in aandelen en wat geld vastzetten op deposito's levert jaarlijks een aardig rendement op. En als je dat rendement ook weer verantwoord investeert kom je steeds een stapje dichterbij financiële onafhankelijkheid.
Financiële zekerheid is een keuze, niet een offer. Je maakt continu keuzes tussen directe behoeftebevrediging en het uit- of afstellen daarvan. Je bent zelf de regisseur van die keuze; jij bepaalt wat het meest belangrijk voor je is. Het is een misvatting te denken dat je veel op moet geven om rijk te worden. Het gaat om bewuster kiezen. En alles waarvan je besluit het vandaag niet te kopen is geen offer; het is iets waarvan je de afweging hebt gemaakt dat het gewoon minder belangrijk voor je is.

Even voor de duidelijkheid: ik ben niet rijk naar de gebruikelijke maatstaven, maar zo voel ik me wel. Ook ben ik nog lang niet klaar met leren als het gaat om geld. In tegendeel! Ik bevind me nog volop in de bewust-onbekwaam fase, dus alle tips, ideëen en aanvullingen zijn welkom!

veganish

2011-06-25T09:36:00.002+02:00

Sinds het lezen van boeken als The China Study, In defence of food en geweldige documentaires zoals deze van de VPRO, kies ik steeds vaker bewust voor plantaardige opties in mijn menu. Melk is al een tijdje uit mijn dieet verbannen sinds ik een duidelijk verband kon leggen tussen het drinken van melk en mijn allergieklachten (al twee jaar volledig hooikoortsvrij!), maar tegenwoordig ben ik ook vrij consequent in het gebruiken van alternatieven voor yoghurt, kaas, room en eieren. Niet zozeer uit overwegingen van dierenrechten (alhoewel ik dat zeker belangrijk vind), maar vooral omdat ik op die manier een bijdrage lever aan het milieu en aan mijn eigen gezondheid.

Toch aarzel ik om mezelf veganist te noemen. Ik omschrijf het liever als: ik ben hoofdzakelijk vegetariër, maar ik vermijd zuivel. Zo heb ik bijvoorbeeld niet zoveel moeite met het gebruik van honing of wol. Ik zal niet snel kaas voor mezelf kopen, maar als mij een blokje oude brokkelkaas wordt aangeboden zal ik die niet per definitie af slaan. Ook ben ik niet consequent in het lezen van etiketten of ergens echt geen dierlijke additieven in zitten. En als ik zelf kippen zou hebben, dan zou ik zeker de eieren eten.

Het probleem met etiketten als "vegetariër", "veganist" of "raw-foodie" is dat ze zo rigide zijn. Op het moment dat ik mezelf veganist noem en "betrapt" word op het eten van een stukje kwarktaart of het dragen van een leren riem, dan beïnvloed ik daarmee ongewild het beeld over echte veganisten. Noem ik mezelf echter vegetariër dan is de kans groot dat ik bij een etentje alternatieven voor vlees krijg voorgeschoteld die hoofdzakelijk bestaan uit kaas. Daarnaast wordt het etiket vaak geassocieerd met restricties en verboden: je "mag" zoveel niet. Het fijne van mijn persoonlijke variant is, dat ik alles kan eten. Mijn menu is opgebouwd uit de talloze mogelijkheden die er zijn om dierlijke producten te vervangen door plantaardige. Maar zou ik opeens enorme trek krijgen in een uitsmijter, dan is er niemand die me tegenhoudt.

De term flextariër is inmiddels aardig in zwang voor part-time vegetariërs en dat vind ik een prima ontwikkeling. Ik gun iedereen om optimaal te kunnen genieten van eten, maar door alleen al te minderen met vlees bewijs je het milieu een grote dienst. Er is echter nog geen goed Nederlands woord voor flexibele veganisten. Ik hoorde Oprah vorige week de term "veganish" gebruiken voor haar dieet. Een prima woord wat mij betreft, maar ik zoek nog naar een adequate Nederlandse variant die mij helpt uit te leggen dat ik zoveel mogelijk plantaardig eet, maar daar vooral pragmatisch mee omga. Iemand een suggestie?

vaderdag

2011-06-19T16:13:00.001+02:00

Omdat mijn lief liever iets zelfgemaakts kreeg van de kinderen dan iets gekochts....

complex leven

2011-06-13T17:52:00.007+02:00

Drie jaar geleden, rond deze tijd, wisselde ik bewust van baan. Ik was tot die tijd zo druk geweest met werken dat ik vergat te leven. Mijn weekend stond in het teken van het voorbereiden van de nieuwe werkweek. Mijn avonden spendeerde ik ofwel in een hotel (want mijn opdrachten waren ver van huis), ofwel uitgeput op de bank. Qualitytime moest ik in mijn agenda plannen anders kwam het er niet van. Vriendschappen "onderhield" ik via mail of sms. In het echt afspreken, daar had ik geen tijd voor of daar was ik te moe voor.

Ik had het enorme geluk een baan te vinden op fietsafstand van mijn huis. Weliswaar zou ik er in salaris op achteruit gaan, maar de enorme hoeveelheid vrije tijd die ik daarvoor terug kreeg was onbetaalbaar. Ik begon mijn pad van bewuste eenvoud: creëren in plaats van consumeren. Het zelf bakken van brood, het maken van zeep, ik startte een moestuintje, ik begon mijn yoga-opleiding. Maar ook mijn werk gaf me veel voldoening en ik voelde me voor het eerst sinds jaren in balans. Door eindelijk eens van het uitzicht te genieten in plaats van alleen maar te rennen kwam ik bij mezelf.

Na twee jaar begon ik de uitdaging in mijn werk te verliezen. Ik draaide op routine en kon er niet veel meer van leren. Er deed zich een kans voor en die greep ik, na wat aarzeling, aan. Een korte tijd na de start van mijn nieuwe functie werden er bezuinigingen aangekondigd. Niet een beetje minder uitgeven zo hier en daar, maar fundamentele bezuinigingen die grote gevolgen hebben voor de doelgroep waar ik met veel inzet en geloof voor werk. Het voelt alsof ik iets moet gaan afbreken dat met veel energie, liefde en overtuiging is opgebouwd. Dat is wrang. Daarnaast begint het in de organisatie duidelijk te worden dat er veel functies gaan verdwijnen. Niet voor onze doelgroep, maar voor de "bazen". En dat leidt tot ellebogen gedrag, manipuleren en knokken voor de belangrijkste posities. Waar we ooit met zijn allen de handen aan de ploeg hadden om er iets goeds van te maken, voert nu concurrentie de boventoon. En dat vreet aan me.

Als ik analyseer waarom ik de laatste maanden zoveel minder in balans ben dan in die heerlijke wittebroodsmaanden van de bewuste eenvoud dan kom ik tot een paar conclusies.
Ik heb (of beter: ik maak) te weinig tijd om dingen te doen waar ik in geloof en waar ik energie van krijg. Mijn leven is sluipenderwijs weer complex geworden, terwijl ik proefondervindelijk heb kunnen vaststellen dat ik gedij bij simpel leven. Daarnaast ben ik in een situatie beland dat ik moet kiezen of ik mee wil knokken in een gevecht dat niet het mijne is, of dat ik me laat ondersneeuwen. Beide druisen tegen mijn gevoel in, maar knokken is voor mij de minst integere optie. Ik moet dus mijn conclusies gaan trekken.

Op dit moment is het nog niet zo ver dat ik al conclusies kan trekken. Ik wil geen overhaaste beslissingen nemen zo lang ik mijn alternatieven niet helder heb. Maar één ding is er altijd en dat is het pad van de bewuste eenvoud; een soort anker in onzekere tijden. En dat pad vind ik terug door niet achteraan in de file te staan, maar lopend naar het werk te gaan. Door zelf mijn desembrood te kneden en te bakken van een zelfgemaakte starter. Door groenten uit mijn eigen tuin te halen. Door te kijken hoe onze mini-kikkertjes genieten van een restje komkommer. Door steeds weer nieuwe dingen te leren die ik zelf kan doen en die het leven in en om mijn huis zoveel leuker en onafhankelijker maken.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

grijs water

2011-06-11T09:33:00.001+02:00

Gelukkig heeft het inmiddels een paar nachten stevig doorgeregend hier in Den Haag, dus mijn tuin begint weer een beetje op te fleuren. Toch schijnt het zo'n veertien dagen achter elkaar, 24 uur per dag te moeten regenen om de droogte van de afgelopen weken te compenseren. Zorgwekkend, vind ik dat. Mijn groentenplantjes hebben de ergste droogte overleefd dankzij af en toe bijsproeien, maar toch voelt het niet goed om daar perfect drinkwater voor de gebruiken. Nederland als waterrijk land gaf mij eigenlijk niet eerder de sense of urgency om actief na te denken over zuinig omgaan met water. Wel hebben we hier in huis al een tijd geleden allerlei milieumaatregelen getroffen zoals een waterbesparende douchekop, we laten de kraan niet onnodig lopen als we handen wassen of tanden poetsen en we zijn gestopt met iedere dag douchen (zijn mijn huid en haar trouwens ontzettend van opgeknapt!).

Waarom moeten we eigenlijk zuinig omgaan met water, terwijl de voorraad water in dit land onuitputtelijk lijkt? In Nederland gebruiken we per persoon zo'n 120 liter water per dag. Dat is 12 volle emmers. Daarvan verdwijnt zo'n 30% in het toilet en 50% wordt gebruikt in douche, bad en wasmachine. Afvalwaterzuivering is een intensief en duur proces. Door waterwinning daalt het grondwaterpeil en het is daarmee belastend voor natuur- en landbouwgebieden. Veertig procent van ons drinkwater komt van oppervlaktewater. Dat heeft weliswaar geen negatieve invloed op het grondwaterpeil, maar het zuiveringsproces kost meer energie en chemicaliën. Waterwinning en waterzuivering brengen dus op zich weer milieubelasting met zich mee.

Ik heb me de afgelopen week dus eens verdiept in grijs water en ik heb me voorgenomen om daar bewuster mee om te gaan. Grijs water is bijvoorbeeld het water dat uit je douche of je centrifuge komt, maar ook het water waar je je eitje in hebt gekookt. Wit water is het drinkwater dat uit de kraan en de douche komt en waar je je toilet mee doorspoelt. Zwart water is het vervuilde water dat je richting riool spoelt. Grijs water is dus gebruikt, maar niet vervuild. Het is nog prima bruikbaar om bijvoorbeeld je planten water mee te geven of je toilet mee door te spoelen. Er zijn uiteraard wel dingen waar je op moet letten:

Het is belangrijk kritisch te zijn op wat je met het water gedaan hebt. Voorkomen moet worden dat je via het water besmetting verspreid. Heb je bijvoorbeeld het water gebruikt om de snijplank af te spoelen waar je zojuist vlees op hebt gesneden, dan moet je het niet gebruiken. Hetzelfde geldt uiteraard ook als het water in aanraking is geweest met medicijnen of met mogelijk ziekteverwekkende stoffen.
Zeep- en vetresten zijn niet goed voor je tuin (of voor je toiletpot). Beschouw water dat vervuild is met zeep of vet als zwart water.
Ook water waar zout doorheen zit is niet geschikt om over je planten te gieten.
Je kunt grijs water niet bewaren. Als je niet direct een aanwending hebt voor het water, spoel het dan gewoon weg.
Giet het water niet direct over je planten. Planten in potten kun je met pot en al onderdompelen, of je kunt het water op de aarde rondom je planten gieten.

Ik heb voor mezelf besloten dat ik voorlopig even begin met het opvangen van douchewater dat nu ongebruikt wegspoelt als het nog niet opgewarmd is. Twee emmertjes in de badkamer om mee door te spoelen en voor mijn tuin klinkt niet als een onmogelijke opgave.

zelf maken: solar cooker

2011-06-05T09:48:00.001+02:00

Al een paar keer had ik er iets over gelezen, maar het prachtige weer van de afgelopen paar dagen trok me uiteindelijk over de streep: zoonlief en ik wilden een solar cooker, ofwel een zonnekoker, maken. Dat klinkt als een hoogdravend project maar aangezien we alles in huis hadden was het hele klusje in hooguit twintig minuten gepiept.

Een solar cooker is een eenvoudig "fornuisje" waarmee je kookt op de energie van de zon. Er komt geen enkele andere energiebron aan te pas en de uitstoot is dan ook nihil. In dit klimaat heb je er een hele zonnige dag en behoorlijk wat geduld voor nodig, maar het blijft fascinerend en het is erg leuk om met kinderen te doen.

Wat heb je nodig?

Twee dozen
Tape
Aluminiumfolie
Huishoudplastic

Op de foto's kun je zien hoe de twee dozen als het ware in elkaar geschoven zijn (één staat op zijn kant, de ander gewoon plat) om zo rondom reflectie te genereren. De binnenkant van de dozen zijn bekleed met aluminiumfolie (liefst zo kreukvrij mogelijk). Plaats een pannetje in de doos en dek de bovenkant af met huishoudfolie. Vervolgens is het de kunst om de doos in de juiste hoek ten opzichte van de zon te plaatsen. Als je niet meer zonder zonnebril naar de doos kunt kijken is het goed. En dan begint het wachten.

We waren eigenlijk wat laat begonnen, waardoor we geen profijt meer hadden van de sterkste zonnekracht tussen 11 en 15 uur. Het water heeft voor zover ik kon oordelen niet het kookpunt bereikt, maar was heet genoeg om de rijst die er om 15.30 in ging om 19.00 uur gaar te hebben. Er zijn heel veel mooie en meer geavanceerde ontwerpen, maar ook een simpele doos en wat aluminiumfolie kunnen je al leren hoe krachtig de energie van de zon is.

genot

2011-06-01T07:15:00.003+02:00

Woensdagochtend, 6 uur, is mijn tijd helemaal van mij. Alleen met de opkomende zon en de optrekkende nevel, dieren wanen zich onbespied; de wereld is magisch 's ochtendsvroeg.

tip

2011-05-31T20:28:00.003+02:00

In de Genoeg van deze maand las ik over Nudge, een online platform voor duurzaamheid. Ik slaakte een zucht van verlichting. Vaak heb ik het idee dat ik in mijn omgeving een roepende in de woestijn ben als het gaat om mijn streven om duurzaam te leven. Een groenere manier van leven is voor veel mensen eenvoudigweg geen sexy onderwerp; je wordt al snel gezien als geitenwollen sok. Met als gevolg dat je als groen éénpittertje al snel inbindt als er geen interesse is voor je ideëen.

Nudge brengt consumenten met groene interesse bij elkaar. Het is een broedplaats waar je zowel ideëen kwijt kunt als tips van anderen kunt ophalen. Je kunt er je mening geven over duurzame producten, je aansluiten bij een groen evenement of je verenigen om gezamenlijk zonnepanelen aan te schaffen. Zo vormt Nudge een netwerk dat invloed kan uitoefenen op producenten en politiek. Een soort consumentenbond dus, maar dan met groen en eerlijk als uitgangspunt. Het idee is dat de bundeling van een heleboel kleine initiatiefjes een enorme lawine aan veranderingen teweeg kan brengen.

Ik heb me meteen aangesloten en voel me niet langer een eenzame hippie Consumentenland. En, niet onbelangrijk voor zuinige types, deelname is helemaal gratis!

drammerige geboden

2011-05-24T18:05:00.002+02:00

- Op een dag val ik door de mand. Dat kan ik zo lang mogelijk uitstellen door te zorgen dat ik mijn zaakjes goed op orde heb, zodat niemand mij ergens de schuld van kan geven. Als ik een fout maak dan worden hun sluimerende vermoedens bevestigd. Elk foutje waar ik op gewezen wordt is een verkapte motie van wantrouwen. Fouten maken moet dus koste wat het kost voorkomen worden, ook al gaat het ten koste van mezelf.

- Ik moet voor anderen denken. Als ik niet in de gaten houd of afspraken worden nagekomen, huiswerk op tijd wordt geleerd, gymtassen zijn ingepakt, stukken worden gecheckt op kwaliteit en taalfouten, dan gaan er dingen vreselijk fout. Terwijl ik werk manage ik het thuisfront en op mijn vrije dag ben ik bereikbaar voor mijn medewerkers. Dat geeft me het gevoel dat ik onmisbaar ben. En natuurlijk zijn er altijd Ernstige Calamiteiten op mijn vrije dag. Bijvoorbeeld dat iemand iets niet kan vinden. Dan komt de redder in mij boven en zal ik het wel eens even oplossen. Het is maar één klein dingetje, kost hooguit een halfuurtje! Vaak zijn het op mijn vrije dag rond de tien kleine dingetjes.

- Ruzie of verschil van mening dient waar mogelijk vermeden te worden. Als ik het in de verte zie naderen neem ik een omweg (indien nodig een grote). Treft het onheil me onverwacht dan polder ik tot ik een ons weeg. Ook al betekent het dat ík degene ben die de meeste water bij de wijn moet doen.

- Werk is serious business. Ik word betaald voor 32 uur per week, dus moet ik die tijd er ook minimaal aan besteden. Liefst wat meer. De organisatie heeft er niet om gevraagd dat ik zo nodig moet parttimen, dus zij mag er ook geen last van hebben. In een vierdaagse werkweek is nu eenmaal geen tijd voor lummelen bij de koffieautomaat.

- Mijn kinderen hebben recht op een gezellige, ontspannen, betrokken, aanwezige moeder. Het weekend en vakanties worden gebruikt om te compenseren voor al die tijd dat ik fysiek afwezig ben. Dan moeten er Leuke Dingen worden gedaan. Om niet het beeld te wekken dat ik alleen maar met mijn carrière bezig zou zijn, bied ik me aan als begeleidster bij uitstapjes met school, als chauffeur naar feestjes, als logeeradres voor vriendinnetjes.

- Mensen die de moeite hebben genomen om mij te bellen of te mailen, hebben recht op een antwoord. Liefst binnen een dag en met een vriendelijk en zinnig antwoord.

- Kadootjes voor vrienden, familie of viendjes van de kinderen moeten origineel, verrassend en passend bij de persoon zijn.

- Gezond en lekker eten is noodzaak; zonder gezonde maaltijden ben ik a) een slechte moeder/partner en b) worden we allemaal ziek. Het is mijn verantwoordelijkheid te zorgen dat de bevoorrading altijd zodanig is dat er elke avond een verse en gezonde maaltijd op tafel staat. Liefst met alles vers en biologisch uit eigen tuin. Een pizza-moment moet zo snel mogelijk gecompenseerd worden. Als we ergens uit eten uitgenodigd worden bied ik aan ook iets te koken, om zo de gastheer of gastvrouw te ontlasten en mijn dank te tonen. En dan moet het natuurlijk wel iets zijn waar ik goede sier mee maak; kant-en-klaar is een belediging!

Als ik eens heel zwart-wit opschrijf en achter elkaar zet welke regels ik mezelf opleg, dan kan ik niet anders dan mezelf eens stevig achter mijn oren krabben. Als mijn beste vriendin dit allemaal van mij zou verwachten dan zou onze vriendschap acuut ten einde komen. Vraag ik zo'n hoge standaard ook van mijn kinderen? Mijn partner? Ik hoor een stemmetje in mijn hoofd antwoorden: "Natuurlijk niet, maar dat is ook heel anders!" Maar wat is er precies anders aan? Iedereen mag zichzelf zijn, maar ik moet alle bordjes draaiend houden?

Niemand anders dan ik zelf verwacht het van mij. Sterker nog: ik denk dat een paar mensen in mijn nabije omgeving een zucht van verlichting slaken als ik de teugels wat laat vieren. En nu is de kunst om in dit proces mijn eigen beste vriendin te zijn en er liefdevol op te wijzen als ik mezelf weer eens met één van mijn drammerige geboden om de oren sla.

buiten leven

2011-05-18T15:31:00.003+02:00

Lang heb ik de stad willen ontvluchten. Waar de stad in mijn studententijd lonkte door haar levendigheid, haar vele voorzieningen en haar architectuur, begon ik tijdens mijn werkzame leven steeds meer te verlangen naar buiten. Naar horizon. Naar stilte en écht donkere nachten. Hetzelfde verlangen hadden mijn ouders toen mijn broer en ik de leeftijd hadden van mijn kinderen nu. Met hand en tand hebben we ons verzet tegen elke vage verhuisdroom. Hetzelfde doen mijn kinderen nu. De appel valt niet ver van de boom...

Nu is werken en wonen in één stad redelijk ideaal en speelt ons sociale leven zich voornamelijk hier in de stad af, dus voorlopig zijn alle verhuisplannen in de koelkast gezet. Maar om toch het beste van twee werelden te verenigen slepen we zoveel mogelijk buiten naar ons huis. Zo is ons optrekje langzaam maar zeker aan het omvormen tot een soort bescheiden stadsboerderij.

Voor degenen die - net als ik - verlangen naar "buiten", maar door wat voor omstandigheden dan ook voorlopig nog in de stad moeten blijven, een paar suggesties:

- Zet eetbare groenten in bakken en potten, zodat je regelmatig uit eigen tuin/van eigen balkon kunt eten. Een eetbare druif tegen een zonnige muur neemt weinig plek in en is een echte verwennerij. Ook tussen sierplanten kun je makkelijk wat eetbaars kwijt: tussen mijn hosta's en campanula's staan rode biet en raapstelen!

- Als je een kleine tuin hebt: maak gebruik van zogenaamde "coulissenwerking": door niet in één keer de hele (bescheiden!) tuin te kunnen overzien, lijkt de tuin optisch groter. In mijn tuin heb ik dit effect bereikt door een begroeide pergola en een flinke toef reuzengras die de schijn wekt alsof daarachter de tuin nog een heel eind door loopt.

- Kleine (zelfbestuivende) stamfruitboompjes doen het prima in speciekuipen. Goed mulchen tegen de verdamping en vaak water geven, dan is een aardige oogst gegarandeerd.

- Water in de tuin geeft een heerlijk Zen-achtig buitengevoel. Mijn tuin is te klein voor zelfs de meest bescheiden standaardvijver, dus is het in mijn geval een rechthoekige ingegraven speciekuip, waar straks als ze groter zijn de kikkervisjes in worden losgelaten. Wel regelmatig het water verversen, want in een kleine vijver warmt het sneller op.

- Hang nestkasjes op en voer regelmatig de vogels bij. Zet vlinderlokkende planten neer en zorg voor genoeg bloemen. Door al het gefladder en gezoem om je heen vergeet je dat je in de stad woont.

- Een klein hoekje van de tuin kan ingezaaid worden met snijbloemen. Pure luxe om wat bloemen uit eigen tuin in een vaas op de (tuin)tafel te kunnen zetten.

tuintafel met tomatenplanten, beginnende ananaskers en palmkool en...kikkervisjes!

groeien

2011-05-16T07:18:00.000+02:00

Ik weet het, het is een dooddoener, maar: wat worden ze snel groot.... Het lijkt op de foto alsof ze een stuk minder vrolijk zijn nu ze geen 3 en 6 maar 10 en 13 zijn, maar de waarheid is dat ik ze beide bruut uit een spannend boek sleurde omdat moeder ze zo nodig op de foto wilde zetten.

toen

Ongelofelijk dat dit al die tijd al in hun genetisch materiaal gezeten heeft. En dat ook de volwassenen, zelfs de bejaarden die ze ooit worden, al in potentie in deze jonge mensen aanwezig zijn. Nog steeds denk ik elke keer: dit is de leukste leeftijd, mooier dan dit wordt het niet. En dan weten ze me toch weer te verrassen.

noodplan

2011-05-11T18:30:00.001+02:00

Zo, en nu moet ik dus gaan Werken Aan Mezelf. Maar dat is verdomd lastig als je er tijdelijk zo diep in zit dat je niet weet waar je moet beginnen. Om het voor mezelf behapbaar te maken heb ik mijn "toestand" verdeeld in drie aandachtsgebieden (je bent immers programmamanager of je bent het niet): thuis, mijn omgeving en mijn innerlijke wereld. Mijn noodplan bestaat eruit dat ik op alle drie de vlakken in kaart breng waar ik energie van krijg of hoe ik kan voorkomen dat energie weglekt. Zo hoop ik in ieder geval wat te stabiliseren en meer in balans te komen voor ik op innerlijke reis durf te gaan.

Thuis:

Een huis als een nestje: kaarsen aan, kussentjes op de bank, een zomers plaid, een lekker muziekje.
Creatief bezig zijn. Dingen creëren, opgaan in Photoshop, haken of het schilderen en behangen van mijn dochters kamer. Alles wat je kunt doen zonder dat het denkwerk vereist en dat bovendien een zichtbaar resultaat heeft.
Schoon en fris ruikend beddengoed
Rommelen in de tuin; wieden, schoffelen, zaaien, snoeien.

Omgeving:

Mijn agenda iedere week een paar momenten blokkeren en dan "spijbelen" (een stukje fietsen, een boodschap doen, uit het raam kijken).
Alle sociale verplichtingen die ik doe omdat ik vind dat het moet in plaats van omdat ik het wil afzeggen.
Mijn werkmail alleen aan het begin en aan het eind van de dag raadplegen. Tussendoor afsluiten. Blackberry uitzetten buiten werktijd.
Succesjes vieren, ook als ze niet door anderen worden herkend of erkend.

Innerlijke wereld:

Goed voor mezelf zorgen (genoeg slaap, mezelf optutten, ook als ik moe of somber ben)
Bewegen (hardlopen! Ik heb als doel om mee te doen met de Ladies Run Rotterdam op 19 juni!)
Met een tijdschrift in het zonnetje zitten of in bad liggen met een glas wijn en een boek
Mijn dagboek (weer) gaan bijhouden zodat ik met een leeg hoofd kan gaan slapen
Mediteren (zodra ik dat weer aandurf)
Het "ABC'tje" van RET weer eens uit de mottenballen halen en mijn eigen gedachten toetsen volgens die methodiek

Waar grijpen jullie op terug in tijden van "nood"?

spanning

2011-05-08T18:06:00.001+02:00

Ik voel me al een tijdje niet helemaal in topvorm. Moe, moe, moe en toch elke ochtend om half vijf wakker worden met enorme pijn in mijn rug. Ik ben mezelf in de afgelopen tijd een beetje kwijtgeraakt. Sinds een paar weken bezoek ik een osteopaat en hij vertelde me wat ik eigenlijk al wist: niet de drukte op mijn werk is de oorzaak (alhoewel het niet helpt), maar de manier waarop ik met drukte om ga.

Een pijnlijke conclusie voor iemand die op haar blog graag mag schrijven over het bewust zoeken naar eenvoud en een simpel leven. Ik zal maar uit de kast komen: ik ben net een mens. En niet zomaar één, ik ben een typisch vrouwmens met een aantal erg onhandige trekjes. Zo vind ik dat iedereen fouten mag maken, behalve ik. Ik heb last van bewijsdrang en vraag niet snel om hulp. In tegenstelling tot mijn mannelijke collega's zal ik niet snel uitspreken als ik het gevoel heb dat mij op het werk onrecht wordt aangedaan. Ik heb grote moeite met "nee" zeggen. En on top of all wil ik de allerleukste moeder, partner, baas en collega zijn die nooit moe of chagrijnig is, altijd geduldig, sociaal en ad rem is en altijd in is voor spontane acties. Goh, waar zou die vermoeidheid toch vandaan komen?

Terwijl de osteopaat mijn buik los masseerde van alle spanning die daarin was opgeslagen, gingen alle sluizen open: wat is er gebeurd dat ik mezelf zo heb laten meevoeren? Waar ben ik gebleven? Hoe kan het dat ik de afgelopen maanden mijn bewuste leven zo heb losgelaten en me nu een wrak voel? Op papier kan ik het allemaal zo goed verwoorden, maar in de praktijk neem ik klaarblijkelijk nog weleens een verkeerde afslag.

De emoties die loskwamen tijdens die sessie bij de osteopaat was mijn wake-upcall. Ik moet met mezelf aan de slag anders steven ik op een burnout af. Ik moet onderzoeken waar het fout gaat en wat mij verleidt om toch steeds weer in hetzelfde oude gedrag te stappen. Tja, en jullie zijn de afgelopen maanden zo'n baken geweest met jullie feedback en reacties dat jullie nu de pineut zijn: ik wil dit medium ge(of mis?)bruiken om mijn inzichten genadeloos eerlijk op te schrijven. In de hoop dat anderen er ook iets aan hebben, maar ook om me scherp te houden op mijn valkuilen. Op hoop van zegen dan maar.

haken

2011-04-30T09:00:00.002+02:00

Een paar maanden geleden vond ik dat ik maar eens moest leren haken. Eerder had ik al het breien ontdekt als meditatieve bezigheid, maar mijn begerig oog viel steeds op mooie gehaakte dingen. Ik haalde een naald, wat katoen en bekeek talloze tutorials op Youtube.

Het duurde even voor ik het onder de knie had, maar na een paar avonden had ik iets gefabriceerd dat toch heus op een "grannysquare" leek. En die werd gevolgd door een volgende. En nog één. Haken bleek zo mogelijk nog bevredigender dan breien, omdat er slechts één naald voor nodig is en een steekje laten vallen een stuk minder reparatie vergt. En je kunt er geweldige dingen mee. Zoals grannysquares maken.

Enfin, inmiddels zijn we zo'n 80 grannysquares verder en heeft mijn beste vriendin een prachtige zoon op de wereld gezet. Dat vroeg om een bijzonder kado. Het is dan ook niet zonder trots dat ik wat foto's plaats van mijn noeste arbeid en wat er van terecht gekomen is.

Op naar een nieuw project!

jarig

2011-04-28T14:50:00.001+02:00

zelfkritiek

2011-04-22T12:14:00.002+02:00

In mij leeft een vervelende zeurpiet die de neiging heeft snel ontevreden te zijn. Niet ontevreden in materiële zin of met de buitenwereld, maar vooral met dingen die ik niet doe (terwijl ik ze volgens hem wel zou moeten doen) of die ik - naar zijn mening - niet goed genoeg doe. De zeurpiet weet me er haarfijn op te wijzen dat mijn goede voornemens vaak al na een paar weken verwateren. Of dat ik in tijden van drukte concessies doe aan kwaliteit. Dat ik een hele reep chocola gedachtenloos heb weggewerkt. Of dat ik, door mijn aandacht over verschillende dingen te verdelen, altijd ergens iets of iemand tekort doe. Hij noemt me soms zwak, saai, vervelend of slordig. Een vermoeiend type dus, die ik met liefde zou laten verhuizen of zou willen ontslaan. Het vervelendste is dat de zeurpiet soms best wel een punt heeft met zijn kritiek, maar me nooit een positief zetje in de rug geeft of uitdaagt om dingen beter te doen. De zeurpiet veroordeelt mij als persoon, hij verwart tekortkomingen in mijn gedrag met wie ik ben.

Sinds ik me daar van bewust ben heb ik een nieuwe huurder uitgenodigd. Deze huurder heet Zelfcompassie. Het is nog even wennen, zo'n nieuwe bewoner, maar hij begint mijn innerlijke zeurpiet aardig in evenwicht te houden. Als de zeurpiet weer de neiging heeft om door te schieten of me te veroordelen, dan komt de nieuwe huurder tevoorschijn. Hij benadrukt consequent dat ik niet mijn tekortkomingen ben. Hij is vriendelijk en steunt me als ik geconfronteerd wordt met één van mijn zwaktes. Hij praat het zeker niet goed, maar moedigt me op een liefdevolle manier aan om dingen anders te doen. Hij stelt de zeurpiet de indringende vraag: straf je je kinderen ook zo als ze even niet perfect zijn? Gebruik je dezelfde woorden naar degenen die je liefhebt als ze een keer hun werk niet af hebben, teveel hebben gesnoept of teveel geld hebben uitgegeven?

De nieuwe huurder veroordeelt niet, maar vraagt met oprechte interesse aan welke behoefte ik wilde voldoen toen ik gedachtenloos die reep chocola wegwerkte: had ik behoefte aan troost, aan aandacht, of was het stress? Hij denkt met me mee over andere, effectievere manieren, om aan die behoefte te voldoen. Hij is geduldig, geeft me geen schop onder mijn kont, maar stelt me de goede vragen. Langzaam maar zeker begint Zelfcompassie mijn vertrouweling te worden en zoek ik hem op als ik mijn zeurpiet aan hoor komen. Ik denk dat ik binnenkort zo ver ben dat ik de zeurpiet naar het piepkleine zolderkamertje verplaats en dat ik de nieuwe huurder naar zijn achtergebleven grote kamer laat verhuizen.

huh?

2011-04-13T08:35:00.001+02:00

kleding

2011-04-10T20:22:00.004+02:00

Ik maak er geen geheim van dat ik graag rommelmarkten af graas om kleding te kopen. Het is een sport om tussen het enorme aanbod de goede kledingstukken te vinden en tot een mooie prijs te komen. Vandaag was mijn lucky day; voor 25 euro kocht ik:

3 t-shirts van Diesel, O'Neill en Miss Sixty (voor zoon en dochter)
2 shirts met lange mouwen van Scapa en Bikkembergs (voor zoon)
2 driekwart broeken (voor zoon)
3 vesten: 1 merkloos, 1 Brunotti, 1 Adidas (voor dochter en zoon)
1 lange broek (voor zoon)
2 spijkerbroeken (1 voor mij, 1 voor dochter)

Nu lijkt het of ik gek ben van merken, maar ik meld het hier alleen bij om te laten zien dat het wel degelijk mogelijk is om voor een bescheiden bedrag kwalitatief goede kleding te "scoren". Ik zou nooit dure merkkleding nieuw kopen. En ook tweedehands is het voor mij absoluut geen vereiste, maar ik ben dan wel erg gebrand op goede kwaliteit.

Ik heb al eens eerder een tutorial over tweedehands kleding geschreven, maar hierbij nog vijf tips om de kans op slagen op rommelmarkten verder te vergroten.

1. Ik slaag meestal beter op rommelmarkten buiten de randstad. Ik heb gemerkt dat in Brabant en Limburg vaker kwalitatief goede (merk)kleding wordt aangeboden dan op andere plekken in het land.

2. Let op de mensen die achter de kraam staan. Een kledingstijl die je aanspreekt bij de kraamhouder geeft al iets weg over wat er op de kraam ligt.

3. Hoe rommeliger het aanbod in de kraam, hoe groter de kans op een leuke prijs. Vooral mensen die als dagje uit een kraampje huren met hun partner of beste vriendin zijn vaak minder geïnteresseerd in een hoge omzet, maar wel in een gezellig praatje en in het "los" zijn aan het eind van de middag.

4. Een gezellig praatje en onderhandelen met humor doet het proces sowieso goed. Er komt een bepaalde gunfactor kijken bij het kopen. Als je met een gestrekt been de onderhandeling in gaat zullen verkopers niet snel geneigd zijn om je hun waar voor een zacht prijsje mee te geven. Het is namelijk geen gevecht, het is eerder een spelletje.

5. Als je meerdere stukken tegelijk koopt, kun je vaak een betere deal maken. Voor de shirts die ik vandaag kocht werd aanvankelijk 2,50 per stuk gevraagd. Uiteindelijk kreeg ik het voor 10 mét een exra vest erbij.

een deel van de oogst; de rest zit in de wasmachine zodat het morgen "als nieuw" aan kan naar school

mijn week in foto's

2011-04-09T07:54:00.002+02:00

Het is hier wat rustig geweest, de afgelopen anderhalve week. Maar geloof me als ik zeg dat er een verband is tussen de rust hier op mijn blog en de drukte in mijn dagelijks leven. Veel leuke drukte, dat wel.

Zo was ik een lang weekend weg met een groep oud-collega's.

..en was het zulk mooi weer dat mijn tuin een onweerstaanbare aantrekkingskracht had...

Maar het hoogtepunt van deze week was ongetwijfeld dat mijn beste vriendin is bevallen van een wolk van een zoon. Zo ontroerend, een kakelvers kereltje met een trotse grote broer en zus en een glunderende moeder.

De lente is definitief begonnen.

kernenergie for Dummies

2011-03-30T19:17:00.003+02:00

Al het nieuws over Fukushima maakt me onrustig. Ik weet er gewoonweg niet voldoende van om te kunnen inschatten wat de gevolgen en de risico's zijn. Of om een gefundeerde mening te hebben over kernenergie in het algemeen. Het is erg makkelijk om mensen na te praten, maar het leek me toch goed om mijn eigen oordeel te vormen. Ik heb me dus vastgebeten in alle informatie die ik er over kon vinden. Ik struinde sites af van energiebedrijven, milieu-organisaties, diverse politieke partijen en wetenschappelijke instituten. En omdat ik de beroerdste niet ben zal ik het hier proberen samen te vatten als een soort kernenergie for Dummies.

We hebben allemaal geleerd dat kernenergie wordt opgewekt uit uranium. Maar wat gebeurt er nou precies?

Kort gezegd is het kernenergie de energie die vrijkomt bij het splitsen van atomen van uranium. Uranium is een grondstof die volop aanwezig is in de bodem van onder andere Canada, de VS, Zuid-Afrika en Australië.

In een kernreactor liggen tienduizenden splijtstofstaven van uranium in een bad met water. In die staven vinden de splitsingen plaats, waarbij heel veel warmte vrijkomt. Het water neemt die warmte op en verandert in stoom, die turbines aandrijft. En die turbines, die wekken weer energie op. Eén kilo uranium wekt genoeg energie op om 7000 huishoudens een jaar lang van stroom te voorzien. En er is nog genoeg uranium om met het huidig verbruik nog honderden jaren door te kunnen. Maarrrrrr....ook hier geldt: op is op.

So far so good. Maar wat zijn nu de voor- en nadelen van kernenergie?

Je zou het door alle berichtgeving er omheen bijna vergeten, maar kernenergie heeft wel degelijk voordelen:

De uitstoot van CO2 is minimaal
Uranium is een goedkope grondstof
Kernenergie is zuinig. Ter vergelijking: 1 kilo hout levert 1 kilowatt per uur op, 1 kilo steenkool levert 3 kw/u en 1 kilo uranium 40.000 kw/u
Voor uranium zijn we niet afhankelijk van "politiek instabiele landen".

En hoe zit dat met de nadelen?

Er is geen goede, definitieve opslag voor het afval uit kerncentrales. Op dit moment wordt het afval ofwel in beton gegoten ofwel na opwerking (een soort recycling) in containers opgeslagen en bewaard in een ruimte in Vissingen. Zogenaamd hoogactief radioactief afval blijft nog tienduizenden jaren straling afgeven. Radioactief afval uit bijvoorbeeld ziekenhuizen of laboratoria wordt bovengronds opgeslagen en verliest na 100 jaar zijn straling. En straling, om maar eens een open deur in te trappen, kan ernstige gezondheidsproblemen veroorzaken
Er is een reëel risico op misbruik voor terroristische of oorlogsdoeleinden.
Uraniumwinning in mijnen is vervuilend en gevaarlijk voor de betrokken arbeiders
Kerncentrales zijn groot en kunnen niet inspelen op schommelingen in de energiebehoefte
Kerncentrales zijn niet 100% veilig, zoals nu in Fukushima weer blijkt. Er zijn geen garanties dat er nooit iets zal gebeuren, ook al is bij de bouw van de zogenaamde 3e generatie rekening gehouden met aardbevingen en binnenvliegende vliegtuigen. Het ergste scenario daarbij is een zogenaamde melt-down, waarbij alle controlemechanismen uitvallen, de reactor langzaam wegsmelt en radioactieve straling in de atmosfeer komt met alle gevolgen van dien.

Dit is uiteraard maar het topje van de ijsberg, dus ik nodig je vooral uit om je eigen bronnen te raadplegen. Mijn conclusie is dat het verhaal een stuk genuanceerder ligt dan ik aanvankelijk dacht. Maar de weegschaal slaat toch duidelijk door naar "nee". Onder goed rentmeesterschap van deze aarde versta ik ook: haar op zo'n manier behandelen dat je haar netjes achterlaat voor generaties na ons. En dan wegen voor mij de opbrengsten van kernenergie niet op tegen de risico's en het afval dat nog duizenden jaren gevaarlijk blijft. Laten we alle energie (excusez het flauwe woordgebruik) richten op het stimuleren van nieuwe vormen van groene energie.

Ik ben benieuwd hoe jullie er over denken!

p.s. op 16 april is er een landelijke manifestatie in Amsterdam tegen kernenergie.

existentiële vragen

2011-03-23T14:51:00.001+01:00

Ik las vandaag een inspirerend stukje over financieel advies. Ik voel behoefte dat hier te melden, omdat dat nogal opzienbarend nieuws is. Het woord financieel en inspirerend zal ik niet snel in één zin gebruiken. Ik heb de neiging om af te haken als gesprekken gaan over geld, belastingen, rente, hypotheken, pensioenen, spaarplannen, noem maar op. Niet slim, omdat ik wel de ambitie heb om mijn financiën zo goed geregeld te hebben dat ik over een paar jaar financieel onafhankelijk ben. Waarmee ik overigens niet zeg dat ik niet meer wil werken (ik ben dol op mijn werk!), maar ik hoop dat geld voor mij niet meer een bepalende factor is bij de keuzes die ik maak. Daar heb ik geen verheven strategie voor; we doen momenteel niets anders dan zuinig leven en zo veel mogelijk sparen op een degelijke spaarrekening en in een veilig depositootje hier en daar. Op het oog een concreet doel, maar in de praktijk is het niet meer dan een stip aan de horizon die regelmatig verspringt, omdat mijn wensen verder nog weinig concreet zijn.

Het artikel begon met de stelling dat 95% van de bevolking niet het leven leid waar zij eigenlijk van dromen. Vanuit je eerste baantje rol je doorgaans zo door in je carrière en raak je vaak verstrikt in een web van geld, werk en zorg. Een andere weg in slaan lijkt steeds lastiger, want hoe moet dat nou met de hypotheek en de vakantie en de afbetaling van de auto?

Het verhaal koppelde financiële planning (ho, niet afhaken nu!) aan het vervullen van je diepste passies, verlangens en dromen. Door te starten met het onderzoeken wat je nu écht wilt van je leven heb je een prima vertrekpunt om te bepalen hoe je financiële verre en nabije toekomst eruit moeten zien. Bij het inventariseren van die wensen blijkt dat het meestal gaat om zeer haalbare zaken, zoals meer tijd voor je gezin of je hobby's, meer ruimte voor contemplatie, het oppakken van een studie of op regelmatige basis vrijwilligerswerk doen: "het verenigen van passie en pecunia".

Om daar achter te komen kun je jezelf drie behoorlijk existentiële vragen stellen.

Wat zou je veranderen als geld geen enkele rol speelt?
Een lastige voor mij, want ik ben eigenlijk vrij tevreden met hoe het nu gaat. Stoppen met werken komt eigenlijk niet eens in me op. Ik zou graag een opleiding willen volgen, maar geld is daarbij niet de grootste belemmering. De belemmering is tijd. Kortom: ik zou minder tijd aan werken willen besteden om te kunnen studeren. En ik zou in een kleiner huis willen wonen, maar met meer ruimte er omheen, zodat ik mijn groenten in mijn eigen achtertuin zou kunnen kweken. Maar wel hier in de buurt, want hier ben ik geworteld. En dan wil ik eindelijk kippen!

Welke verlangens wil je vervullen als je nog maar tien jaar in goede gezondheid te leven hebt?
In dat geval wordt werken opeens een stuk minder belangrijk en zou ik graag een wereldreis met het gezin willen maken. Amerika, Azië en Australië, verhalen, avonturen en beelden verzamelen met z'n vieren. Dan blijken die wortels bij de eerste vraag weer een stuk minder diep te zitten. Vrijwel alles is vervangbaar, behalve liefde en gedeelde herinneringen. Daar zou ik die tien jaar mee bezig willen zijn.

Als je nog maar 24 uur te leven hebt en achterom kijkt, welke dromen zullen dan onvervuld blijven? Wie ben je niet geworden die je wel had willen zijn?
Deze vraag raakt de kern, als je vanuit je hart kunt antwoorden wordt het plaatje opeens heel helder: ik had meer avonturen willen beleven met mijn gezin. Ik had de wereld een stukje mooier willen achterlaten dan ik hem aantrof en ik had meer willen schrijven. Maar daar ontbrak de tijd voor.

Als ik op deze manier mijn financiële wensen fileer komt er een ander plaatje uit dan mijn aanvankelijke wens. Ik heb vooral behoefte aan het ondernemen van avontuurlijke dingen met mijn gezin en aan vrij besteedbare tijd. Tijd waarin ik kan schrijven en tijd waarin ik me in kan zetten voor dingen waar ik in geloof. Het milieu, gezond eten, een leefbare wereld voor iedereen. Boeiend om met dat beeld mijn financiële keuzes nog eens tegen het licht te houden!

Als jij jezelf deze drie vragen stelt, ben je dan op de goede weg? Of komt er ook een ander plaatje uit?

thuis

2011-03-19T10:05:00.004+01:00

Dit weekend hebben we een Poolse couchsurfer te gast. Een jonge hovenier die door Europa trekt om iets van de wereld te zien en om te bepalen waar hij het best zijn eigen bedrijfje kan starten.

Mijn ambitie is om iedere couchsurfer het gevoel te geven dat hij een oude vriend is die zich thuis voelt in ons huis. Iedere keer is het weer een avontuur om een wildvreemde, waar je hooguit wat mails mee hebt gewisseld, te ontvangen en te ontdekken wie hij is en hoe hij in het leven staat. Tot nu toe zijn het altijd bijzondere en fijne ervaringen geweest waar we allemaal (en ik hoop de surfers in kwestie ook) erg veel voldoening uit halen.

Altijd als we logés hebben zie ik opeens haarscherp mijn huis door de ogen van een ander. De onvolkomenheden, maar vooral ook de warmte en de knusheid van ons nest. Zo snijdt het mes aan twee kanten: als Damian straks vertrekt hebben we niet alleen het gevoel dat we zelf op reis zijn geweest, maar hebben we ook hernieuwde waardering voor ons huis als de vertrouwde basis waar we graag naar terugkeren.

moestuin

2011-03-18T14:55:00.004+01:00

Vrijdagmiddag, gietende regen, een prachtig omgespit stukje tuin. Op het oog is alles nog grijs, maar onder de grond gebeurt al van alles.

De knoflooktenen die ik vorig jaar bij het oogsten over het hoofd heb gezien beginnen al mooie jongvolwassenen te worden. De pruimenboom heeft malse knoppen. Mijn overvolle compostvat heeft haar werk gedaan: dat wat voorheen tuinafval was is getransformeerd tot kruimige voeding. Ik mijmer over uien, raapjes, snijbiet en worteltjes terwijl ik de eerste bedden zaai.

Na een werkweek vol drukte, hectiek en gedoe is niets zo heerlijk als nat en vies worden. Zwarte handen, gespitte aarde en een leeg hoofd. Ik verklaar het moestuinseizoen voor geopend.

triomf

2011-03-16T08:29:00.002+01:00

project 333 en eerste lentedag

2011-03-12T18:07:00.002+01:00

Geïnspireerd door Project 333 ben ik vandaag eens grondig door mijn kledingkast gegaan. De stapels kleding balanceerden als een soort gammele toren van Pisa in de kast en bij het openschuiven van de deuren liep je het gevaar een kledinglawine over je heen te krijgen. Het jurkje dat ik aan had naar mijn ouders 25-jarige bruiloft van 3 maten geleden hing er nog in (afgelopen september waren ze 40 jaar getrouwd), een stapel hemdjes en shirts was door het vele wassen vervormd en heel breed en kort geworden en ik was verrast nog een paar truien te treffen die er verdacht jaren-80 uit zagen. Ik ben normaal vrij rigoreus met spullen elimineren, maar kleding is (klaarblijkelijk) een ander verhaal.

Wat is het idee van Project 333? Je stelt je garderobe zo samen dat je 33 items hebt waarmee je je gedurende 3 maanden kunt kleden. Dat is inclusief schoenen, accessoires en jassen, maar exclusief sportkleding, loungekleren voor in huis, juwelen die je nooit af doet, slaapspullen en ondergoed. Ik heb geprobeerd of ik mijn kledingkast zo kon organiseren dat ik op deze 33 items uit kon komen, en het is me na grondig ruimen op een haar na gelukt.

Wat ik nu nog in mijn kast heb:
3 nette (werk)broeken
2 spijkerbroeken (1 skinny en 1 wijd)
5 casual shirts (lange en korte mouw)
4 nette shirts
2 truien
1 vest-voor-netjes
1 casual vest
2 jurkjes
2 rokken
1 bolero
3 colberts
2 paar laarzen (bruin en zwart)
2 jassen (lang en kort)
1 paar pumps
2 sjaaltjes
1 ketting

De rest is in de zak voor de spullenhulp verdwenen, de echte seizoenskleding ligt nog op zolder (het leek me wat optimistisch om nu al de zomerwissel te doen) en een kleine voorraad twijfelgevallen zit in de zogenaamde "misschien-doos". En mijn garderobe beperkt zich nu toe een paar hangertjes en een luttele twee planken in mijn wandvullende kast. Heeeeeeerlijk.

schrik niet: dit is de voor-foto

de na-foto, inclusief de "misschien-doos"

Verder was het vandaag zulk heerlijk weer dat we eens even op het strand zijn gaan kijken of de strandtenten alweer staan. Er wordt al volop gewerkt en met een beetje geluk kan ik al volgende week mijn eerste kopje thee op het terras drinken! Maar de zee is natuurlijk ook zonder strandtenten de moeite waard...

in een waterig zonnetje zeilt het schip de haven in

zomaar een plaatje van een meisje met een muts die bij haar fietstas past. Kan ik erg vrolijk van worden.

rommelkont

2011-03-09T17:09:00.007+01:00

Ik ben de laatste om te ontkennen dat ik een luie huisvrouw ben. Ik werk vier dagen per week en volg een opleiding en in de tijd die ik overhoud doe ik graag leuke dingen. En voor alle duidelijkheid: daaronder versta ik niet soppen, ramen zemen, boodschappen doen of stofzuigen. We hebben als gezin een tamelijk hoge troeptolerantie; op de schaal van "puinhoop" tot "keurig netjes" hangt ons huis altijd rond "tikje rommelig". Altijd liggen er wel wat schoolspullen en tijdschriften op tafel, de stofzuiger en Swiffer worden zelden netjes uit beeld weggezet en in de hal is duidelijk te zien dat er schoolgaande kinderen in dit huis leven. Dat is niet erg.

Maar soms, als ik op visite ben in erg georganiseerde huizen, dan voel ik lichte afgunst. Ik zou willen dat het mij (of beter: ons, want it takes four to tango) wat natuurlijker af ging om troepjes uit het zicht op te bergen en schone was direct te strijken, op te vouwen en op te ruimen. In mijn dromen is dit huis een serene oase met rustige muziek en een enkel strategisch geplaatst kunstwerk of groenstuk dat de lichtheid en ruimte onderstreept. In werkelijkheid is het een huis waarin vier drukke personen en een kat leven, waar altijd muziek klinkt (niet van de serene soort, maar meer radio 538) en waar gymtassen, schoenen en knutselwerken nooit helemaal uit het zicht zijn. Het huis is zoals wij zijn. En de minimalistische Zen-tempel is er één voor georganiseerde mensen die bovendien genoeg tijd en discipline hebben om het huis zo te houden.

Dit bekend hebbende, ga ik een paar van mijn geheime troeven prijsgeven, waarmee ik de schijn dat hier nette en georganiseerde mensen wonen (met wisselend succes) weet op te houden.

- Kies voor kasten en dressoirs met dichte deurtjes. Hoe dol ik ook ben op (mat)glazen deurtjes; ik val meteen door de mand. Afsluitbare meubels zijn er om ongeorganiseerde mensen te helpen chaos aan het zicht te onttrekken.

- Wees meedogenloos als het gaat om weggeven of -gooien. Hoe gezellig de paasstukjes, gratis voetbalplaatjes, wuppies of andere hebbedingen soms ook zijn, ze voegen meestal niets toe aan je levensgeluk of woonruimte. Als het gaat om dingen met emotionele waarde (zoals knutselwerkjes van de kinderen): stel ze een tijdje tentoon op een vaste plek, maak er dan een digitale foto van en gooi alsnog weg. Ik streef er naar om per schooljaar per kind maar een stuk of twee, drie dingen te bewaren. Nu ik ben begonen met digi-scrapboeken gaat dat waarschijnlijk nog minder worden, omdat herinneringen op die manier worden vastgelegd.

- Leg spullen waarover je aarzelt of je het weg wilt (of kunt) gooien apart. Ik doe ze in een doos, voorzie ze van een datum en als ik ze een jaar later niet gemist heb dan gaat de hele voorraad naar de Kringloopwinkel of de zak van Max. Ook hier weer: meedogenloos.

- Geef tijdschriften door. Scan eventueel interessante artikelen en bewaar ze digitaal. Bewaar niet teveel losse knipsels, tenzij je een extreem goed systeem hebt om het netjes op te bergen en weer terug te vinden. In dat geval: laat me weten hoe je systeem werkt, want mij is het nog niet gelukt om iets te vinden dat werkt.

- Benut ook onwaarschijnlijke bergruimte. Heb je een ongebruikte ruimte onder de bank? Bewaar daar de kussens van de tuinstoelen. Leg in de la onder het bed van je kind de voorraad koffie die je in de aanbieding hebt gekocht. Bewaar in je lege koffers je zomerkleding, kerstballen, het opblaasbadje en de zwemvliezen of ander seizoensspul. En vergeet vooral niet waar je dingen bewaart; hou er eventueel een lijstje van bij.

- Bij een laminaatvloer (zoals wij hebben): ga regelmatig met een spuitfles met (laminaat)reiniger verdund met water en een doekje vlekken te lijf. Minder werk dan dweilen en het ziet er weer tiptop uit.

- Ga eerst voor optisch schoon: stof en sop oppervlakten die in het zicht zijn, zoals de vloer, tafel, tv, wastafel, en toilet. Ga daarna pas voor het psychologische deel: de plekjes onder de bank, achter de koelkast en op andere plekken die niet in het oog springen.

- Zorg dat je huis lekker ruikt, ook als je even niet zoveel zin of tijd hebt om te soppen. En dan bedoel ik geen chemische geuren uit het stopcontact, maar laat de boel regelmatig even doorluchten, steek eventueel een stokje wierook aan of zorg voor verse bloemen (mijn hele huis ruikt om dit moment naar hyacint!).

- En als het dan toch troeperig is: maak er een paar stillevens van en noem het kunst. Dat scheelt je een hoop frustratie.

Biecht eens op: ben jij netjes of ben je net als ik eigenlijk een notoire rommelkont? En heb je slimme tips hoe je de troep onder controle houdt?

mijn werkplekje aan de eettafel

bergen

2011-03-06T16:15:00.001+01:00

kwali-tijd

2011-03-02T14:13:00.002+01:00

Als één ding me verbaasd heeft aan het hebben van kinderen, dan is het het rare tijdsbesef dat daar mee gepaard gaat. Als ze er net zijn lijkt te tijd acuut langzamer te gaan. De doorwaakte nachten, de intensieve zorg, het levensritme dat opeens door een kind bepaald wordt, ieder grassprietje dat onderweg door je peutertje uitgebreid onderzocht wordt terwijl jij "even snel" een boodschap wilt doen.

Kijk je er op terug dan ben je verbijsterd: wat is er met de tijd gebeurd? Hoe kan het dat ze opeens zo groot zijn geworden en zoveel zelf kunnen? Het liefst zou je af en toe de tijd stil willen zetten om een bepaalde fase wat langer vast te houden. Maar vanaf het moment dat ze voor de eerste keer op je buik liggen, zijn ze subtiel begonnen zich los te maken en zelfstandig te worden.

Mijn 'baby' is inmiddels tien (en-een-half, zou hij er zelf in één adem achteraan zeggen). Ik heb twee keer met mijn ogen geknipperd en nu ben ik moeder van twee tieners. En iedere keer vind ik DIT de meest bijzondere leeftijd en zou ik de tijd even stil willen zetten. Maar dan blijkt de volgende fase weer minstens zo speciaal te zijn. Ik kan de tijd niet stil zetten, maar ik kan me wel bewust zijn van dit moment en daar optimaal van genieten.

Het is hier in Den Haag voorjaarsvakantie en dit weekend gaan mijn zoon en ik er met zijn tweeën op uit. Een heerlijk lang weekend samen naar buiten, in de frisse winterkou, met alle tijd en aandacht van de wereld.

koelkastfoto's

2011-02-27T13:59:00.010+01:00

Een aantal van jullie vroeg me al waarom het aan de andere kant zo stil was geworden. Eerlijk is eerlijk: ik vond dat ik niet echt iets spannends te melden had. Maar tijdens de vakantie heb ik weer wat inspiratie opgedaan, dus Mieb Eet is weer geactiveerd en ik heb een stukje geschreven over portiebeheer. Ik was daar na het publiceren nog even mee bezig, vandaar dat dit blogje min of meer in het verlengde ligt.

In films zie je weleens dat mensen foto's van zichzelf op de koelkast hangen als schrikbeeld. Als een soort verwijtend uithangbord: als je deze koelkast te vaak opent ga je er weer zo uitzien. Of misschien nog wel erger. Ik lees het ook weleens als dieettip: die onflatteuze foto van jezelf "op je dikst" in bikini of in een iets te strakke jurk zou het ultieme middel zijn om je consequent tot worteltjes en blaadjes sla te beperken.

Vanochtend tijdens het sporten bedacht ik me wat een raar advies dat eigenlijk is. Waarom zou je jezelf zo straffen iedere keer dat je de koelkast opent? Waarom zou je jezelf zo willen conditioneren dat je eten met "lelijk" en "dik" associeert? En zeker als de termen "lelijk" en "dik" over jezelf gaan, wat voor positiefs bereik je daar dan mee? Eten is meer dan een beetje brandstof om je lichaam aan de gang te houden. Het is heeft te maken met genieten, met traditie, met samen zijn. Sterker nog: eten kan juist het verschil maken om je energiek, fit en lekker in je vel te voelen. Dat gevoel krijg je niet bepaald als je iedere keer dat je iets te eten wilt pakken om je oren wordt geslagen met een "dikke foto".

Ik voel meer voor het omgekeerde: zoek een foto van jezelf waarop je straalt, ongeacht je gewicht. Een foto van een moment dat je je geweldig voelde, trots was op jezelf of zichtbaar genoot. Hang hem bewust niet op de koelkast, maar op een andere plek waar je hem regelmatig tegen komt. Zorg dat je die foto vaak bekijkt. Niet alleen als je een dip hebt, maar iedere dag. En neem jezelf voor om weer zo te stralen als op dat moment. Door van jezelf te houden en goed voor je lijf te zorgen. En probeer eten niet te associëren met dik en lelijk, maar met fit, energiek en stralend. Volgens mij is dat een stuk effectiever.

veranderpijn

2011-02-24T21:18:00.002+01:00

Sinds ik begonnen ben in mijn nieuwe functie ben ik in een stroomversnelling terecht gekomen. Ik ben op het werk niet langer meer onder gelijken, maar ik ben deel uit gaan maken van een select clubje Bazen, met bijbehorende werktijden, verantwoordelijkheden en het onvermijdelijke gedoe. Al een tijdje heb ik een onbestemd gevoel ergens onder in mijn buik, dat ik bewust wegdrukte. Want stel je voor wat dat gevoel me zou kunnen vertellen. Als ik mijn baan stiekem niet leuk blijk te vinden, dan zal ik moeten erkennen dat ik een verkeerde beslissing heb genomen. Wat een afgang.

Maar zoals dat gaat als je begint met mediteren: die roze olifant staat opeens tóch voor je neus. En dan kun je niet anders dan aandacht aan hem besteden, bekijken of je het gevoel kunt analyseren. Het gevoel in mijn buik laat zich het best omschrijven als groeipijn. De manier waarop mijn omgeving naar mij kijkt is in één klap veranderd, maar ik strompel daar zelf nog een beetje achteraan. Ik begeef me op een vakgebied waar ik nog niet helemaal zeker in ben. Door mijn nieuwe positie binnen de organisatie wordt mijn mening echter serieus genomen en heb ik ook nog eens een voorbeeldfunctie. Daarom probeer ik zorgvuldig te letten op wat ik zeg en wat ik doe. En dat terwijl ik nog zoveel te leren heb: over het vak, over het leiding geven aan een grote groep mensen, over mijn eigen reactie op de dingen die zich voordoen.

Als ik heel eerlijk ben tegen mezelf dan moet ik erkennen dat ik soms lichte heimwee heb naar de tijd dat ik één onder gelijken was. Toen mijn mening nog even zwaar telde als die van de anderen, naar de tijd dat ik minder 'strepen' en bijbehorende verantwoordelijkheden had. Daarnaast is er het onbestemde gevoel dat ik me aan het ontwikkelen ben, maar dat ik nog geen controle heb over de situatie. Ik bevind me in de - pijnlijke - veranderfase bewust onbekwaam. Tegelijkertijd ben ik trots op wat ik doe en voel ik me weer uitgedaagd.

Als ik terug kijk naar belangrijke veranderingen in mijn leven (moeder worden; verhuizen; een nieuwe baan) dan ging dat altijd gepaard met een zekere mate van veranderpijn. Dat roept bij mij de vraag op: moet veranderen altijd een beetje pijn doen? En wat zou daar dan de functie van zijn? Helpt een beetje inwendige crisis om te groeien? Klopt het Engelse gezegde: "no pain, no gain"? Ik ben benieuwd hoe jullie daar tegenaan kijken.

mij-tijd

2011-02-23T09:20:00.005+01:00

(2 x op de foto klikken om te vergroten)

back to the future

2011-02-20T09:25:00.000+01:00

Fotografe Irina Werning is geobsedeerd door oude familiekiekjes. In haar project Back to the Future plaatst ze de oude familiekiekjes in de huidige tijd. Zie hier het ontroerende en soms hilarische resultaat.

het nu en ik

2011-02-19T17:27:00.009+01:00

Inmiddels ben ik een week terug, is de jetlag verwerkt (voor iemand die al moeite heeft met zomer- en wintertijd kan dat even duren) en zijn de indrukken van de reis ingedaald. Het is moeilijk om zoveel beelden en verhalen tot een consistent geheel te smeden, dus na een paar pogingen heb ik dat maar opgegeven. Toch is er één aspect dat ik mee wil nemen in mijn dagelijkse leven nu, hier, op dit moment (er zijn natuurlijk veel meer aspecten, maar dingen als klimaat, landschap en baby-olifantjes zijn nu eenmaal minder praktisch om mee te nemen). Ik ga proberen of ik het in woorden kan vangen, zodat ik het over een paar weken - als de dagelijkse gekte de boel weer over neemt - hier terug kan lezen.

Zo druk als het was tot het moment van ons vertrek, zo goed bleken we in staat om, eenmaal de voeten op Thaise bodem, te leven in het moment. In volle aandacht leven, twee weken lang. Door dat grote contrast viel me op dat een groot deel van mijn dag normaal gesproken op gaat aan denken over wat ik van dingen vind, over wat er nog komen gaat en met piekeren over wat ik anders had kunnen doen. Toen en straks, zelden "Nu". Zelfs een moment van puur genieten krijgt een soort melancholieke ondertoon door de wetenschap dat het straks weer over zal zijn. Ik zag opeens heel scherp dat dát is wat in het Boeddhisme wordt bedoeld met "lijden". Lijden klinkt altijd zo zwaar, zo fatalistisch, zo wat-heeft-het-dan-allemaal-nog-voor-zin. Maar nu voelde ik hem. In Thailand bleek ik opeens in staat te zijn om dingen tot me te nemen zoals ze zijn. Ik dronk het moment op en was daar met mijn volle aandacht bij. Niet alleen bij momenten van schoonheid, maar ook bij confrontatie met leed of armoede. Mindfulness in de pure zin van het woord.

Hoe kan dat? Is dat alleen de vakantie-spirit? Is het omdat het Boeddhisme zo door het Thaise dagelijks leven vervlochten is dat iets daarvan op mij afstraalt? Een mooi thema om eens uit te diepen nu ik tijd, rust in het hoofd en een e-reader vol leesvoer had over Boeddhistische thema's.

Vanuit Boeddhistisch perspectief leven we nogal onoplettend. We houden vast aan vergankelijke zaken alsof ze voor altijd zijn: spullen, onze jeugd, relaties, noem maar op. Terwijl in werkelijkheid alles en iedereen continu in verandering is. Ons lijf veroudert, je pc takelt langzaam af terwijl je dit leest, de stof van je kleding slijt. Deze veranderingen zijn zo subtiel, dat ze je niet opvallen. Tot je op een dag kijkt en je opeens een rimpelige huid hebt, je pc het heeft begeven en je kledingstukken vodden zijn geworden. Een gevoel van verdriet en verlies overvalt je. Je hebt niet opgelet en opeens is het tussen je vingers door geglipt.

Als reactie op deze continue beweging zijn we als mens geneigd dingen te categorizeren, zodat het behapbaar blijft. Eigenlijk zijn er drie categorieën: goed, slecht of neutraal. Per vakje tonen we specifiek gedrag. Valt iets in het vakje "goed"? Dan proberen we het uit alle macht vast te houden, zodat het niet verdwijnt. Verdwijnt het toch (en dat doet het; alles is immers veranderlijk) dan zullen we alles in het werk stellen om het opnieuw te ervaren. Hoort iets in het vakje "slecht" dan proberen we daar zo snel mogelijk van af te komen. We wijzen het af of ontvluchten het. Het vakje "neutraal" zit in het midden en is oninteressant. Veel ervaringen worden zo snel mogelijk in het neutrale vakje gedumpt en vervolgens genegeerd, zodat we ons snel weer op het vakje "goed" kunnen richten. In dit - ietwat simplistische - scenario brengen we ons leven door met achter plezier aanrennen, wegvluchtend van nare ervaringen en ondertussen het merendeel van onze ervaringen negerend die in het vakje "neutraal" thuis horen. En ondertussen stroomt het leven continu door, zonder dat we daar aandacht aan besteden.

Boeddhisten trainen zichzelf in het observeren van de continue beweging die het leven is. Een belangrijk doel is te leren met vol bewustzijn met de stroom mee te leven, in plaats van er steeds tegenin te roeien. Je haakt aan op de ervaring van dit moment, je observeert zonder oordeel waarom je reageert zoals je reageert. Je begint voorzichtig uit die eeuwige cyclus van het obsessieve najagen van je behoeften te stappen.

In Thailand is het motto "Mai pen rai": maak je niet druk. En dat is terug te vinden in alle aspecten van het dagelijks leven. Situaties worden doorleefd en geaccepteerd zoals ze zijn, ook als ze in onze ogen ongewenst zijn. Moeilijke situaties worden met een glimlach tegemoet getreden, er wordt niet lang getreurd over materieel of persoonlijk verlies en de algehele vriendelijke blijmoedigheid is gewoon opvallend.

Een lang verhaal om aan te geven dat ik een snufje mai pen rai als souvenir heb meegenomen naar Nederland. Ik ben weer begonnen met mediteren. Het is nog iedere ochtend een worsteling en het vereist de nodige discipline, maar ik heb besloten het leven aan te gaan zoals het komt. En de sleutel daartoe is iedere ochtend op mijn kussen gaan zitten.

meer dan 1000 woorden

2011-02-11T13:27:00.003+01:00

Wat kun je vertellen over een reis die in alle facetten indrukwekkend was? Het was prachtig, gastvrij, spiritueel, maar op momenten ook rauw, smerig en wreed. Nog een beetje suf van de jetlag houd ik het nu even bij wat eerste indrukken. Want vaak zeggen die al een heleboel.

Alle foto's uit de serie vind je hier.

ver weg

2011-01-25T07:59:00.002+01:00

Mijn lief en ik, wij zijn deze maand vijftien jaar bij elkaar. Vanuit onze studentenhuizen bestormden we in die eerste tijd de wereld: New York, Indonesië, Mexico, Egypte. Het (karige) loon van onze eerste banen ging op aan reizen. Het klinkt alsof dit jaren duurde, maar in werkelijkheid was deze reisfase maar een kleine twee jaar. Toen raakte ik zwanger van onze dochter. Het zette ons vrije leventje flink op zijn kop, maar bracht ons vooral veel moois: we groeiden samen met haar op. De wereld werd kleiner: in plaats van verre vliegreizen maken, huurden we een huisje in het bos in Ommen. We trokken niet meer rond in verre oorden met de rugzak, maar fietsten door ons onbekende Nederlandse gebieden, met een luiertas. Het leerde ons hoeveel moois er in de buurt is. Nederland was niet langer gediskwalificeerd, alleen omdat het Nederland was.

Twee jaar later kwam er een prachtige zoon bij en met een peuter en een baby beperkte onze wereld zich tot dicht bij huis. Slaapjes en hapjes waren in die jaren leidend voor onze dagindeling. Maar ze groeiden snel op en wij veranderden van welwillende amateurs in echte ouders. Ons blikveld verruimde en de kampeervakanties deden hun intrede. Met z'n vieren op avontuur is nog steeds ieder jaar een hoogtepunt waar we erg naar uitkijken.

Maar dit jaar breekt er een nieuwe fase aan. Dankzij de gezamenlijke inzet van alle opa's en oma's gaan mijn lief en ik voor het eerst in dertien jaar samen op reis. Deze week vertrekken we voor een paar weken naar Thailand. Twee weken helemaal samen, niet als ouders, maar als stel. Ik kijk er al maanden ontzettend naar uit, ik weet dat we er met volle teugen van gaan genieten. Maar het verschil met dertien jaar geleden is dat we, hoe ver we ook weg gaan, gewoon ouders blijven. Dat zijn we tot in onze haarvaten, daar doet afstand niets aan af. En het allergrootste verschil met toen is toch wel dat we iets ongelofelijk waardevols hebben om naar terug te keren.

Tot over een paar weken!

klein geluk

2011-01-22T19:34:00.001+01:00

...is dit magische schouwspel als het gaat schemeren aan de kuststrook bij Kijkduin.

buffet

2011-01-19T13:43:00.010+01:00

Gedrag van mensen fascineert me. Dat bedacht ik me vorige week toen ik voor een feestelijk buffet stond en wat last had van keuzestress. Een paar anderen leken ook moeite met kiezen te hebben, te zien aan de enorme toren van alle denkbare soorten hapjes die wankelde op hun bord.

Een buffet lijkt soms wel een metafoor voor deze planeet die we met zijn allen delen. Een prachtig buffet met een ruim assortiment natuur, grondstoffen, ruimte, zuurstof, dieren. Stel nou dat je al een tijdje verlekkerd in de rij hebt gestaan en dan eindelijk vooraan staat met je bord. Wat schep je op? Kies je alleen voor de dingen die goed voor je zijn? Neem je veel, of neem je precies genoeg om je ergste trek te stillen? Pak je juist de hapjes die je normaal niet zou kiezen, en die eigenlijk ook niet echt gezond zijn, gewoon omdat ze nu zomaar beschikbaar zijn? Stapel je je bord vol zodat je zoveel mogelijk helemaal voor jezelf hebt, ook al weet je dat de helft daarvan straks in de vuilnisbak verdwijnt? Neem je de allerlaatste roomsoes, of gun je het aan mensen verderop in de rij, die straks uit beduidend minder aanbod kunnen kiezen?

Mensen zijn vanaf dag één "geprogrammeerd" om te denken in schaarste. Diep in ons systeem leeft kennelijk een soort oerbesef dat goederen schaars zijn en dat het niet mogelijk is om ooit genoeg te hebben. We zijn er niet in getraind om alleen die hoeveelheid op ons bordje te scheppen waarmee we onze ergste behoefte kunnen stillen en de rest aan anderen te laten. We lijken verslaafd aan meer: een grotere auto (die meer brandstof verbruikt), een supersized portie fastfood, een flatscreen tv (die de energiemeter flink laat draaien), nog meer schoenen/kleding/keukenspullen/prullaria. En dat terwijl we al ver voorbij het verzadigingspunt zijn; we hadden het alleen niet herkend omdat we te druk waren met opscheppen.

Het rare is, dat het genoeg-gevoel (of misschien is voldoening een betere term) vooral bestaat als je arm noch rijk bent, wanneer je basisbehoeften zijn vervuld en je in bescheiden comfort leeft. Zodra dit punt van voldoening is bereikt, kan er meer rijkdom of bezit worden vergaard, maar dat zal nooit meer zorgen voor dezelfde mate van bevrediging.

In het welvarende deel van de wereld staan we steevast vooraan bij het buffet en nemen alle gelegenheid om eerst op te scheppen waar we behoefte aan hebben, daarna wat er lekker uit ziet en vervolgens nog een paar bordjes voor 'je weet maar nooit'. Als we nou met zijn allen ons verzadigingspunt, ons genoeg-gevoel, zouden leren herkennen, dan zouden welvaart, voedsel en grondstoffen een stuk eerlijker verdeeld kunnen worden over de wereldbevolking. Want als het buffet een metafoor voor de wereld is, dan is het gedrag van mensen bij het buffet een metafoor voor beschaving. Of misschien juist voor het gebrek daar aan.

gereedschapskist van de consuminderaar

2011-01-11T18:48:00.006+01:00

In de dikke twee jaar die wij als gezin aan het consuminderen zijn (ligt het aan mij of raakt het woord consuminderen een beetje uitgekauwd?), hebben we een aardige kist vol gereedschap verzameld. Een kist vol met tips, trucs en hulpmiddelen om ons leven eenvoudig en goedkoop te houden. Als we weleens een tijdje verslappen dan hoeven we maar een greep in de kist doen en dan komt ons zuinige leven vanzelf weer op de rails.

Wat zit er allemaal in die "gereedschapskist"? Laat ik eens een top tien maken van dingen die je er zoal tegen komt.

1. Bergruimte voor voorraden

De consuminderaar slaat toe wanneer dingen in de aanbieding zijn. Maarrrr....met beleid. Afgeprijsde kerststol is bijvoorbeeld geen artikel dat je in bulk inkoopt, maar dingen als rijst, meel en lang houdbare (soja)melk kunnen erg aantrekkelijk zijn. Daarvoor is bergruimte essentieel. En bergruimte gaat verder dan kastruimte alleen. Het is vooral een kwestie van creatief denken: de ruimte onder het bed, de ruimte achterin de kledingkast, de schuur, als je met deze bril op een wandelingetje door je huis maakt zie je opeens plenty mogelijkheden.

2. Plastic bakjes

Wij gooien zelden eten weg en ook kliekjes van anderen (meestal onze moeders) worden in dank aanvaard. Daarvoor hebben we wel een enorme hoeveelheid plastic bakjes nodig, waar de leftovers in bewaard en ingevroren kunnen worden. Op zondag kook ik vaak voor een paar dagen vooruit en ook dan komen de bakjes goed van pas. Zaken als bonen, bepaalde granen en seitan zijn redelijk wat werk om te bereiden, maar als je grote hoeveelheden tegelijk klaarmaakt, kun je het in porties invriezen. Zo heb je altijd een makkelijk maaltje voor het grijpen.

3. Systeem om inkomsten en uitgaven te bewaken

Het bijhouden van de inkomsten en uitgaven heeft mijn financiële leven drastisch veranderd. Inzicht in wat er in komt en wat er uit gaat opent je ogen voor waar je goed bezig bent en waar het geld je portemonnee uit lekt. Zo waren tijdschriften in mijn geval ooit een stevige uitgavenpost, maar omdat het per aanschaf steeds kleine bedragen waren, viel dat niet zo op. Totdat je het maandbedrag een keer zwart op wit ziet staan. Sindsdien lees ik nog tijdschriften in de wachtkamer bij de fysiotherapeut of leen er een paar in de bibliotheek, maar aanschaffen heb ik na die schok wel afgeleerd.

4. Boodschappenlijstjes

Een doorgewinterde vrek gaat nooit boodschappen doen met een lege maag en gebruikt bovendien altijd een boodschappenlijstje. Het lijstje is mijn anker; het zorgt dat mijn basisvoorraden op orde blijven en dat ik gericht voor een paar avonden eten inkoop. Zonder het lijstje krijg ik ongewenste inspiratie; schaf ik ingrediënten een halve rijsttafel aan omdat de nasikruiden in de aanbieding zijn. Een boodschappenlijst behoed me voor al te spontane ingevingen. Alhoewel je die soms ook een beetje de ruimte moet geven, want dat geeft het leven jeu. Of jus.

5. Marktplaats en rommelmarkten

Bij iedere potentiële aanschaf vragen we ons af: kan het tweedehands? Zo ben ikop dit moment mijn slaapkamer aan het pimpen en heb ik in de afgelopen weken nachtkastjes en lampjes van Marktplaats gehaald. Alles zo goed als nieuw en reuze hip voor een luttele 25 euro in totaal. Verder gaan er maar weinig spullen naar het grof vuil; allereerst wordt geprobeerd om het via Marktplaats te slijten. Het is verbazingwekkend wat er allemaal nog via dat kanaal het huis heeft verlaten. Als het niets meer oplevert bied ik het zelfs regelmatig gratis aan. Heb ik weer iemand blij gemaakt en het spaart me een ritje naar de Kringloop of de afvalinzameling.

6. Een consuminder-netwerk

Ik heb vaak behoefte om gevoed, geïnspireerd of gestimuleerd te worden. In mijn omgeving ben ik de enige die op deze zuinige manier in het leven staat, dus dat voelt best weleens eenzaam en het stuit soms op onbegrip. Dan is het heerlijk om te weten dat er blogs bestaan, boeken over zuinig leven of tijdschriften als Genoeg waarmee ik even mijn batterij kan opladen.

7. Echt Gereedschap

De échte consuminderaar is nergens zonder écht gereedschap. Als iets stuk gaat, kun je het beter repareren dan vervangen. Soms kun je van twee tweedehands vondsten iets prachtigs nieuws creëren. Kadootjes kun je voordelig zelf maken. Breien, naaien en haken zijn erg bevredigende activiteiten waarmee je voordelig dingen kunt creëren die in de winkel niet te koop zijn. Ik heb in de afgelopen 15 jaar al een vermogen aan kapperskosten uitgespaard door mezelf aan te leren alle gezinsleden te knippen. Bij al deze dingen is goed gereedschap onmisbaar. De "hardware" lijkt soms een investering, maar die verdient zich, als het tenminste intensief wordt gebruikt, dubbel en dwars terug!

8. Informatie

Zonder toegang tot goede informatie is consuminderen erg lastig. Vragen als: waar vang je de meeste rente? Waar koop ik de goedkoopste groenten? Hoe zit het met aftrekposten, toeslagen, energieverbruik, risico's van beleggen, abonnementen, goedkope manieren om me te verplaatsen, noem maar op. Zonder gedegen onderzoek loop je een hoop geld mis. Internet is voor mij inmiddels een onmisbare informatiebron. Het kost soms wat tijd om uit te zoeken hoe je het goedkoopst uit bent, maar uiteindelijk levert het op.

9. Bibliotheekpas

Ongelofelijk dat het niet veel drukker is bij bibliotheken. Voor mij is het niets minder dan een schatkamer. Alle boeken die je kunt bedenken over alle denkbare onderwerpen zijn er te krijgen voor een schandalig laag bedrag per jaar. En voor de kinderen zelfs gratis. En ja, met de komst van het digitale boek krijgen bibliotheken het moeilijker, maar bij ons vormt de bieb ook een pleisterplaats voor cultuur: er zijn regelmatig lezingen, workshops en exposities die erg de moeite waard zijn. Ik heb er wel vertrouwen in dat de bieb een blijvertje is.

10. Een rem

De laatste is zeker geen onbelangrijke. Het is als consuminderaar niet altijd eenvoudig om maat te houden. Wanneer is iets nog zuinig en wanneer wordt het ronduit vrekkig? Wanneer schik je je teveel naar de prijs en doe je concessies aan kwaliteit? Een gezonde consuminderaar beschikt over een goed werkende rem. Soms is het even genoeg en mag je jezelf of een ander best verwennen. En dat hoeft niet altijd de hoofdprijs te kosten. Als je altijd op de zak van anderen in de kroeg staat, of uit zuinigheid nooit meer iets attents doet zoals een kaartje sturen of een bloemetje kado doen, dan gaat dat direct of indirect ten koste van je eigen levenskwaliteit. Het leven is er om van te genieten en sparen is geen doel op zich.

lentetje spelen

2011-01-09T16:01:00.004+01:00

Als een tuin een metafoor is voor je hoofd, dan was het in mijn geval hoog tijd om me zorgen te maken. Mijn postzegel is een jungle geworden. Omdat in het najaar alle aandacht en energie naar het winterklaar maken van de moestuin ging, heeft de winter me een beetje overvallen. Met een wit pak sneeuw erover leek het nog erg overzichtelijk, maar nu de sneeuw helemaal weg is ligt de tuin vol met snotterig blad, karkassen van wat ooit bloeiende delen van planten waren, een omgewaaide toef lampenpoetsersgras en de takken van een druif die de boel overgenomen heeft.

de "voor" situatie in de voortuin

Vandaag scheen het zonnetje, ik had geen andere plannen, dus hoog tijd om orde op zaken te stellen in de tuin (en daarmee in mijn hoofd).

Naarmate er meer blad weggeharkt was, kwam er meer lente tevoorschijn. Het begin van een paar tulpen die voorzichtig boven kwamen kijken, het prille groen van venkel; wonderbaarlijk hoe onder die serene laag sneeuw van de afgelopen weken stiekem toch van alles gebeurd is.

De winter en ik, we hebben elkaar nog maar kort geleden leren waarderen. Ik besef dat het dankzij de winter is dat ik zo van de lente houd. Op een dag als vandaag speel ik stiekem alvast lentetje en stel ik me voor hoe het straks ruikt, voelt en er uit ziet.

het stoeltje staat op het plekje in de tuin waar de zon het langst schijnt. Ik kan niet wachten tot ik me met een goed boek tussen het verse groen kan verstoppen...

Maar ook al zou je met dit weer de lente in de bol krijgen, er kan nog een hele winter komen. Dankzij mijn huis-tuin-en-keuken-jungle hebben de vogels mijn tuin in de afgelopen maanden tot favoriete hangplek bestempeld. Ik voel me dus een beetje schuldig dat ik veel blad en losse sprieten heb opgeruimd, maar als goedmakertje heb ik een vogelsnackbar voor ze geopend.

pindakaas met sesamzaadjes en restjes brood voor de lijsters en merels

de overdekte koolmezensnackbar, met uitzicht op mijn favoriete plekje

to e-read or not to e-read

2011-01-08T17:44:00.000+01:00

Het is behoorlijk rustig geweest op mijn blog in de afgelopen week. Het zit namelijk zo: ik heb sinds een tijdje een e-reader. Tot voor kort stonden er alleen wat managementboeken op die ik las als ik ergens met de trein naartoe moest, dus ik kon de verleiding om de hele avond te lezen verder goed weerstaan. Tussen kerst en Oud & Nieuw heeft mijn lief er een enorme hoeveelheid e-books op gezet. Was er een tijdje geleden slechts een beperkt aantal klassiekers beschikbaar, inmiddels is het digitale boekenaanbod overweldigend. Mooie recente titels, in het Engels maar ook steeds meer in het Nederlands. Niet alleen romans, maar ook thematische boeken over tuinieren, koken, consuminderen, fotograferen, spirituele thema's, noem maar op. En met een beetje zoeken vind je op het www zelfs een behoorlijk gratis aanbod.

Avond aan avond spendeer ik met mijn e-reader onder een dekentje op de bank of in mijn bed en ik vind het heerlijk. Over twee weken ga ik op vakantie (waarover later meer) en ik verheug me er nu al op dat ik in één klein apparaatje mijn hele bibliotheek bij me heb. De boekenverzameling heeft in het verleden menigmaal gezorgd voor net-geen-overgewicht als we met het vliegtuig reisden. Ook deze zomer nog was de meeste plaats in de kofferbak van de auto gereserveerd voor de reisbibliotheek; als we hadden moeten kiezen tussen de tent thuis laten of minder boeken mee dan was het nog een lastig dilemma geworden.

Vorige week was ik op visite bij een vriendin die sinds een paar maanden lid is van een leesclub. Haar indrukwekkende boekenkast puilde uit met prachtige oude en nieuwe boeken. Al snel ontstond de discussie over een "echt" boek, versus een digitale. Zij vond dat het gevoel van een nieuw boek en het beeld van een kast vol mooie titels niet vervangbaar is. En inderdaad: puristen zullen de voordelen van een e-reader niet op vinden wegen tegen het gevoel van letters op papier.

Maar voor mij persoonlijk is het een ideale oplossing:

Ik ben al een tijdje geleden begonnen om mijn enorme hoeveelheid boeken stukje bij beetje te verkopen via Bol.com en ik kan nu alle terughoudendheid laten varen. Op mijn zolder heb ik binnenkort een hele muur met kastruimte beschikbaar waar ik mee kan doen wat ik wil.
Mijn e-reader kan overal mee naartoe. Het neemt weinig ruimte in, het zit in een degelijk hoesje en zoals al gezegd: ook op reis kom je nooit zonder interessant leesvoer te zitten.
Er zijn veel gratis kwaliteits e-books beschikbaar. Even Googlen op "free" of "gratis" en "e-book" en er gaat een wereld voor je open. Een paar van mijn favoriete bloggers hebben e-books uitgegeven die gratis of voor een erg laag tarief te downloaden zijn. Het verbreedt mijn perspectief. Toevallig heb ik vandaag weer een paar interessante gratis boeken op het gebied van minimalisme en (vegetarisch) koken gevonden.

Nu lijkt het bijna een reclamespot voor een e-reader, maar laat ik vooral ook open zijn over de nadelen: ik heb een vrij goedkoop exemplaar gekocht, waarop eventuele kleurenfoto's in zwart-wit doorkomen. In het begin was het wat zoeken om de lettergrootte ideaal te krijgen (aan de andere kant: bij een papieren boek heb je het ook te doen met de aangeboden lettergrootte...). Het bladeren ontbreekt; in plaats van een bladzijde omslaan druk je bij mijn exemplaar op een knopje. Dat voelt toch anders.
Bij papieren boeken heb ik nog weleens de neiging om mooie teksten of quotes te onderstrepen. Dat kan niet bij een e-reader (althans; het is geen aanrader). En last but not least: de emotionele band die je weleens met een boek kunt voelen, ontbreekt met een e-reader.

Hoe gebruiksvriendelijk en praktisch mijn speeltje ook is, een aantal boeken wil ik gewoon op papier in mijn kast hebben staan. Boeken die veel impact op me hebben gehad of die reflecteren wie ik ben, daar wil ik geen afstand van nemen. Daar kan een elektronisch apparaat simpelweg niet tegenop.

Wat denken jullie, gaan e-readers het op termijn winnen van papier?

groot geluk

2011-01-01T20:56:00.003+01:00

Iedereen alle geluk, liefde, wijsheid en plezier toegewenst in 2011. Vier het leven!

liefs,

Mieb

het woensdagse weekmenu

2010-12-29T12:14:00.002+01:00

Boodschappen doen vlak voor de kerst is een ramp, maar ik word erg blij van boodschappen doen net na kerst. Onze lokale grutters doen er alles aan om zo snel mogelijk van decemberspullen af te komen, dus dit is mijn tijd om toe te slaan! De "decemberspecials" van Albert Heijn kosten op dit moment maar 1 euro, dus mijn karretje lag gisteren al snel vol met sugar snaps in honingsaus, champignonsoep-onder-een-korstje en allerlei ander lekkers. In de diepvries is alles nog tot november 2011 houdbaar en na deze kerstdagen heb ik daar weer ruimte genoeg.

Ik heb me meteen voorgenomen om mijn woensdagse weekmenu in ere te herstellen. De kerstvakantie is de periode waarin we de financiën en de huishoudelijke planning nog eens grondig tegen het licht houden en mijn conclusie was, dat er nog wel wat bewuster ingekocht kan worden. Niet zozeer om de kosten te drukken (alhoewel dat natuurlijk mooi meegenomen is), maar vooral om verspilling tegen te gaan. Het gebeurt regelmatig dat we dingen "vergeten" op te maken, waarna we het weg kunnen gooien omdat het bedorven is. Doodzonde natuurlijk. Omdat ik na de zomer een tijdje fulltime ben gaan werken is het een beetje versloft en ik wil graag de draad weer oppakken.

In 2010 bleek ons boodschappenbudget rond de 100 euro per week te liggen; inclusief schoonmaak- en verzorgingsartikelen. Op zich niet overdreven veel - zeker als je meetelt dat we veel groenten en granen biologisch kopen - maar ik denk dat er ook qua kosten nog wel een slag kan worden gemaakt. Kortom: het boodschappenregime in huize Bewuste Eenvoud wordt weer wat strakker ingericht!

Weekmenu:

Roergebakken spruitjes met knoflook, uitjes en noten en aardappelgratin
*

Gestoomde broccoli met sojasaus, gebakken uitjes en sesamzaadjes, zilvervliesrijst
en vega hamburgers
*

Linzenstoofpot met quinoa en (biologische) diepvriesgroenten
*

Volkorenspaghetti met tomaten-basilicumsaus, salade met avocado, komkommer en cashewnootjes
*

Uitgegeven aan de weekboodschappen:
Lidl:                    € 36,77
Albert Heijn:      € 22,59

Totaal:                € 59,36**

** Dit is niet maatgevend voor onze wekelijkse kosten; we zijn nog bezig om de kerstvoorraden op te maken en door de vele bezoekjes rondom kerst en oud en nieuw zijn we relatief veel van huis.

2010 in 750 woorden

2010-12-24T10:20:00.001+01:00

Geïnspireerd door 750words.com bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om op die manier terug te blikken op mijn jaar. Het idee van 750 woorden is dat je iedere dag drie pagina’s schrijft zonder teveel na te denken, te redigeren of sociaal wenselijke teksten neer te pennen. In mijn 750 woorden heb ik een tikkie vals gespeeld door af en toe stiekem te schrappen. Ik blijk nogal lang van stof. Verder heb ik geprobeerd om helemaal uit de losse pols te schrijven en dan blijken vanzelf de hoofdthema’s boven te komen. Het voelt als een meditatie en het werkt nog therapeutisch ook. Ik daag jullie uit het stokje over te nemen. Als je de uitdaging aangaat, laat dan even een reactie achter, want ik kom graag meelezen!

2010 in 750 woorden

2010 begon met een huis vol mensen. Logees uit Frankrijk en Abu Dhabi, mijn broer en schoonzus uit Chicago en veel spontane aanloop van vrienden in de nieuwjaarsnacht waren een fantastische manier om het jaar te starten. Het was het begin van onze “carrière” als Couchsurfers; het blijkt geweldig om mensen uit allerlei landen een paar dagen in je gezin mee te laten draaien. Zonder Den Haag te verlaten hebben we het gevoel prachtige reizen te hebben gemaakt.

Begin 2010 kreeg ik de kans om als organisator, facilitator en dagvoorzitter een aantal conferenties te leiden. Zo werd mijn eigen bedrijfje geboren. Het is iets wat helemaal van mij is en waar ik heerlijk mijn ei in kwijt kan. Rijk zal ik er niet van worden, maar het geeft me iedere keer weer een kick om het tot een goed einde te brengen.

Maar mijn jaar heeft ook in het teken gestaan van beperking. Na een second opinion bleek dat er een fout was gemaakt bij mijn operatie in Frankrijk de zomer daarvoor. Het verklaarde waarom mijn schouder nog steeds niet functioneerde en waarom ik zoveel pijn had. Maar het betekende ook: opnieuw opereren en van voor af aan beginnen met revalideren. Het is ook nog mijn schrijfarm, dus dat was een behoorlijke klap. Mijn schouder en arm zullen nooit meer zo worden als het ooit was, maar ik heb veel van deze periode geleerd. Dat je de tijd de tijd moet gunnen om de tijd te zijn. Dat je onvoorwaardelijk van je lijf moet houden en er goed voor moet zorgen, ondanks (of vanwege!) zijn onvolkomenheden. Dat om hulp vragen geen schande is. Inmiddels kan ik zonder enige wrok zeggen dat mijn ongeluk een zegen in vermomming is geweest.

Mijn kinderen worden groot. Ik geniet enorm van hoe ad rem ze zijn, hoe ze steeds meer gevoel voor recht en onrecht ontwikkelen. Hoe ze dingen niet meer zomaar aannemen, maar de discussie aangaan en soms met stevige, maar terechte, feedback komen. Ik constateer trots dat het prettige, betrokken mensen worden. Maar ik realiseer me ook dat een belangrijke fase van de opvoeding is aangebroken. Mijn dochter zit sinds de zomer op de middelbare school. Een verandering van formaat; haar wereld is veel groter en onveiliger geworden. Ik blijk harder nodig dan ooit, maar op een heel andere manier. Ik word geacht op afroep beschikbaar te zijn en verder vooral niet te opvallend aanwezig te zijn. Het is nog even wennen aan die nieuwe verhouding.

Financieel is 2010 een prima jaar geweest. We zijn losser geworden in het consuminderen. Vorig jaar was ik soms te recht in de leer en ontzegde ik mezelf pleziertjes of nam genoegen met minder kwaliteit om maar zo zuinig mogelijk te leven. Inmiddels begin ik hierin een balans te vinden. Ondanks het feit dat we daardoor weer meer geld zijn gaan uitgeven, zijn we er in geslaagd om de helft van ons inkomen te sparen. Dat is natuurlijk geen doel op zich, maar toch ben ik er trots op.

Mijn energiebalans verdient meer aandacht. Ik merk dat ik slecht in staat ben mijn energie zo te verdelen dat ik na een dag werken genoeg over heb voor andere activiteiten. Dat betekent dat mijn gezin het vaker dan me lief is met de kruimels moet doen. Daar ga ik in 2011 beter op letten. Ik hou van mijn werk, maar het mag niet de hoofdrol spelen en dat is het de afgelopen weken stiekem wel gaan doen.

Door mijn yogaopleiding is mijn spirituele ontwikkeling in een stroomversnelling gekomen. Ik merk dat ik in staat ben over mijn eigen schouder te kijken en mijn gedachtenkronkels liefdevol te observeren. Ook heb ik geleerd dat feedback iets anders is dan kritiek en dat ik het op een constructieve manier kan gebruiken om te leren. Tijdens een stilteweekend heb ik ontdekt dat je stilte niet hoeft op te zoeken, maar dat je die altijd bij je hebt. Stilte heeft niet zozeer met geluid te maken; het blijkt een gevoel te zijn.

En dan mijn blog. Wat een heerlijke uitlaatklep om dingen van me af te schrijven en ook nog respons te krijgen van mensen die meelezen, meedenken en meevoelen. Toen ik begon had ik nooit kunnen denken dat ik ooit per dag een paar honderd lezers zou hebben. Het verrijkt mijn leven; iedere reactie voelt als een cadeautje en zet me aan het nadenken, het ontroert me of maakt me aan het lachen. Dank jullie wel voor (weer!) een mooi blogjaar en ik wens jullie en jullie geliefden prachtige dagen toe.

blogprobleempje

2010-12-17T18:50:00.001+01:00

Wegens een gesneuvelde laptop is het even stil aan mijn kant. Zodra ik een andere oplossing heb meld ik me weer. Bloggen via mijn gsm blijkt namelijk toch een drempel...

gadgets

2010-12-11T13:40:00.000+01:00

Een fout die je zou kunnen maken bij het vereenvoudigen van je leven is denken dat gadgets je leven gemakkelijker maken. Tot op zekere hoogte klopt dat (als je bijvoorbeeld een wasmachine of strijkbout als gadget aanmerkt), maar vaak is die gedachte behoorlijk verraderlijk. Voor je het weet staat je huis vol spullen die geld kosten, ruimte innemen, stof vangen en maar goed zijn voor één ding. Vooral bij Tellsell zijn ze er goed in om je te laten geloven dat je leven drastisch verandert door de aanschaf van een verfspuiter, een mop met ingebouwde centrifuge of een deken met mouwen.

Ben je in het bezit van één van de onderstaande artikelen, dan loont het de moeite om eens kritisch na te denken over het verschil tussen "nice to have" en "need to have"...

De watermeloenkoeler op wielen

De geluidsdemper voor je toetsenbord

Een donut-drager met lollygat (die ook nog op slot kan)

De bananensnijder

Het vaderzadel

En wat is volgens jullie het meest nutteloze gadget dat er te koop is?

pleidooi tegen perfectie

2010-12-05T09:41:00.001+01:00

Ik zal het maar toegeven: ik raak tamelijk snel geïmponeerd door mensen die perfectie uitstralen.

Mensen die goed gekleed met welopgevoede kinderen in een keurig gewassen auto door de wereld bewegen. Wiens huis op elk moment van de dag spic and span is, met een verse bos bloemen op tafel en servetten die passen bij het tafelkleed. Die er ondanks een verantwoordelijke baan of intensief vrijwilligers werk in slagen iedere avond op dezelfde tijd een gezonde en smakelijke maaltijd te serveren voor het gezin. Die de kinderen vervolgens in een keurig tempo én met mes en vork opeten, waarna ze bedanken voor het heerlijke diner. Mensen die geen verjaardag vergeten en altijd een persoonlijke attentie cadeau doen.

En dan ben ik daar. Ondanks mijn streven naar perfectie is mijn huis op vrijwel elk tijdstip van de dag rommelig. Als mijn haar goed zit berust dat op louter toeval. De bos bloemen die ik drie weken geleden kreeg in verband met mijn nieuwe baan moet ik zo écht eens weg gaan gooien. Minstens één dag per week eten we een diepvriespizza of tosti's in verband met gebrekkig boodschappenmanagement. Iedere ochtend zoek ik in het halfduister twee dezelfde sokken bij elkaar in de berg schone was die ik nog niet heb opgeruimd. Met wisselend succes, blijkt vaak zodra het daglicht doorbreekt.

Toch ben ik steeds vaker blijmoedig imperfect. Van perfectie wordt je namelijk nogal obsessief en vermoeid. Het streven naar perfectie ontneemt je spontaniteit. En wat het belangrijkste is: perfectie gaat vooral om het uiterlijke plaatje en heeft geen enkel verband met wat je doet of wie je bent. Perfectie kan je er van weerhouden om je échte drijfveren te onderzoeken, want daar kom je helemaal niet aan toe als eerst je uiterlijk en je omgeving aan optimale kwaliteitsnormen moeten voldoen. Je hebt het punt perfectie namelijk nooit bereikt, de horizon verspringt steeds zodra je hem nadert.

Natuurlijk mag je best streven naar een bepaalde kwaliteit, een net huis of een goede haardag. Maar vergeet dan niet er vol overgave van te genieten. Perfectie loslaten heeft me geleerd van kerst te genieten; iets waar ik vroeger een grondige hekel aan had. Juist door de schoonheid in imperfectie te zoeken vind je acceptatie: ik ben geen perfecte moeder, maar ik moeder wel vol overgave. Ik zie er niet perfect uit, maar ik schep er plezier in om goed voor mijn lijf te zorgen. Mijn huis is rommelig, maar het is voor ons een warm bad, waarin we Leven met de hoofdletter L.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat het leven een stuk prettiger wordt als je niet meer zoekt naar perfectie, maar naar inspiratie. Om er maar eens een quote van Leonard Cohen tegenaan te gooien:

There's a crack in everything,
That's how the light gets in

klein geluk 18

2010-12-04T16:42:00.003+01:00

...de eerste sneeuw van dit seizoen. Een wandeling helemaal in mijn eentje op een plek waar nog geen voetstappen zijn. Behalve die van de vogels. Meer heb je soms niet nodig om 100% gelukkig te zijn.

thankful not wasteful

2010-11-30T19:04:00.005+01:00

Deze week was het Thanksgiving in de VS en op Amerikaanse blogs kom je overal de heerlijkste recepten tegen voor traditionele gerechten. Ook viel mijn oog bij een aantal blogs op de actie "be thankful, not wasteful". De centrale boodschap van deze actie is om zo min mogelijk voedsel te verspillen tijdens Thanksgiving. Nu doen wij in Nederland niet aan Thanksgiving, maar er breekt wel degelijk een tijd aan die draait om overvloed en consumeren; zowel van voedsel als van spullen.

In een gezin met kinderen is bijna niet te vermijden dat Sinterklaas of kerst voor een belangrijk deel in het teken van snoep en cadeautjes staan. Dat geeft ook niet, maar het is wel de kunst om er bewust mee om te gaan. We hebben hier thuis Sinterklaasfeesten gehad waarbij de kinderen aan het eind van de avond misselijk waren van de kruidnoten en geen zin meer hadden om de laatste cadeaus uit te pakken. Dat is toch wel een signaal dat minder ook volstaat.

Hoe vind je een goede balans tussen het vieren van de mooie dingen in het leven en het voorkomen van verspilling? Ik merk dat het bij ons thuis ieder jaar weer een beetje zoeken is, omdat de kinderen groter worden en daarmee hun beleving bij de feestdagen mee-evolueert.

Toen ze kleuters waren was daar de magie van de rituelen rondom Sinterklaas en het kerstverhaal. Later werd hun belangstelling een tijdje vooral materieel. Dat was trouwens ook de periode waarin ontevredenheid hoogtij vierde; er was altijd wel een vriendje dat meer/duurdere/exclusievere cadeautjes had gekregen. En dat is lastig uit te leggen in de nadagen van het geloof in de Goedheiligman. Sinds de kinderen deel uitmaken van het volwassenencomplot wordt Sinterklaas alleen maar leuker: ze verkneukelen zich over surprises en rake gedichten en de geheimzinnigheid draagt zeker bij aan de feestvreugde.
Bij het kerstfeest wordt meer en meer de gezelligheid, de All You Need is Love-kerstspecial en het samenzijn gewaardeerd.

Hoe proberen we bij ons thuis te bewaken dat Sinterklaas en kerst draaien om gezelligheid en niet om verspilling?

Al maanden van tevoren speuren we rommelmarkten en Marktplaats af om strategisch inkopen te doen

We kiezen voor een paar tamelijk bescheiden cadeautjes in plaats van één groot ding. Het gevaar bij één groot ding is namelijk dat kwantiteit gevoelsmatig op het laatste moment ook een factor van belang gaat lijken ("dan kan ze maar één cadeautje uitpakken, das ook sneu...") en voor je het weet koop je naast die nieuwe fiets ook nog fietstassen, een helm en een hippe bel.

Als er geen materiële wensen zijn dan geven we elkaar een activiteit cadeau. Een etentje, een sauna-date of een concert worden minstens zo gewaardeerd.

Er is niks mis mee om nuttige dingen cadeau te doen. Als de kinderen uit hun pyjama, sportkleren of pantoffels zijn gegroeid vinden we Sinterklaas een prima gelegenheid om ze te vervangen. Ook een nieuwe schooldrinkbeker of etui zijn cadeaus die helemaal in de smaak vallen, ondanks dat ze eigenlijk alleen maar praktisch zijn. De kunst is om "door het jaar heen" niet meteen toe te geven aan elke wens.

Maak zelf iets culinairs, handgemaakte zeepjes of haak een paar pannenlappen. Door mijn nieuwe baan is het er bij mij helaas bij ingeschoten, maar ik heb het wel gemist. Volgend jaar op tijd beginnen!

Het goede doel wordt niet vergeten. Na een paar jaar een geit of een paar fruitbomen via Oxfam Novib aan de opa's en oma's cadeau te hebben gedaan geef ik mijn ouders dit jaar (niet verder lezen, pap en mam!) een adoptiekip. Zo kunnen ze in het komende jaar biologische eieren van hun eigen kip halen.

Een mooie traditie vind ik om mijn kinderen hun jaar in foto's cadeau te doen. Het is altijd even werk, maar rond de feestdagen heb ik voor ieder een paar mooie fotobladen voor hun (losbladige) fotomap.

Sinds een paar jaar hebben we een traditie die voorkomt dat er met kerst voedsel verspild wordt. Op derde kerstdag vieren we, na twee dagen met opa's, oma's, ooms en tantes, met zijn viertjes Kliekjesdag. De kern van het verhaal is, dat we de hele dag in pyjama doorbrengen, films kijken en de kliekjes van de kerstdagen in willekeurige volgorde opeten. We doen op die dag niet tuttig als het ontbijt bestaat uit gebakken aardappeltjes of chocoladefondue.

Onze invulling van "be thankful not wasteful" is niet helemaal hetzelfde als de Amerikaanse variant. Maar we proberen ieder jaar de gezelligheid centraal te stellen. Zo blijven het eten en de cadeaus een prettige bijzaak en houden we de verspilling minimaal.

karuna

2010-11-24T14:31:00.008+01:00

Vorige week ben ik gestart in mijn nieuwe functie. Vol idealisme, energie en ideeën ben ik er in gesprongen en ik heb er tot nu toe nog geen spijt van gehad (zou trouwens ook niet best zijn, na acht werkdagen).

Maar in mijn eerste week ben ik ook al geconfronteerd met de keerzijde van mijn baan: het moeten aankondigen van het ontslag van een groep mensen. Vanwege grote bezuinigingen wordt een subsidie, waar deze mensen al jaren uit betaald worden, van hogerhand beëindigd. Er is straks dus geen geld meer om hun salaris te betalen. Mensen werken meestal niet voor niets in een gesubsidieerde baan; ze hebben weinig opleiding gehad en ze hebben vaak door allerlei psychische of fysieke beperkingen weinig kans op een reguliere baan. Het is, kortom, een kwetsbare groep. Ik heb er dan ook echt een paar nachten slecht van geslapen en het laat me nog steeds lastig los.

Nu realiseer ik me, dat ik in dit werk vaker beslissingen zal moeten gaan nemen die zakelijk gezien niet anders kunnen, maar die diepe consequenties kunnen hebben voor de levens van mensen. De kunst is om de balans te vinden tussen zakelijkheid enerzijds en menselijkheid anderzijds. Het is niet handig om elke keer dat ik met zo'n situatie te maken krijg (gelukkig blijven deze zeldzaam!) zelf leeg te lopen en helemaal in de piepzak te zitten. Aan de andere kant: ik kan wel een toneelstukje spelen dat het me niets doet en een gevoelloos verhaal afdraaien, maar dat is niet wie ik ben of wie ik wil zijn. Kortom: hoe bewaak je dat evenwicht?

Verschillende religies kennen het woord compassie of mededogen; niet te verwarren met medelijden. Het grote verschil tussen medelijden en mededogen is waar je jezelf plaatst in de situatie. Medelijden is een situatie van de geest die zich identificeert met wat hij ziet: je bent zo aangedaan door een bepaalde situatie dat je als het ware één wordt met wat je waarneemt. Je gaat letterlijk mee-lijden met je zieke kind, een mishandeld dier, een groep kwetsbare mensen die werkloos zal raken. Je laat je meeslepen door het leed en voelt je daardoor machteloos. Het zuigt energie weg, het maakt je zwaar en verdrietig.

Daarnaast is er compassie, in het boeddhisme heel mooi "karuna" genoemd. In het boeddhisme wordt compassie of mededogen gezien als "een mentale staat van de ontwikkelde geest". Met andere woorden: het ontstaat niet zomaar, maar je kunt jezelf er in trainen. In een staat van compassie schommel je niet emotioneel mee op de dingen die je waarneemt en waar je je mee identificeert. Compassie is eigenlijk het in elke situatie doordrongen zijn van de wens dat iedereen gelukkig en vrij van lijden kan zijn. Dat is je drijfveer te handelen, om op een liefdevolle manier te helpen of de goede woorden te vinden.

Niemand is er bij gebaat als ik uit het veld geslagen ben door medelijden. Het helpt wel als ik vanuit compassie tot actie kom, zodat ik voor iedereen aandacht heb en ondersteuning kan bieden in het zoeken naar een nieuwe baan. Er zit helaas nergens een knop die je zomaar om kunt zetten van medelijden naar compassie. Maar het bewustzijn dat de ene staat machteloos en zwaar maakt en dat de andere oproept tot liefdevolle actie is volgens mij fase 1 van mijn karunatraining.

financiële evolutie

2010-11-20T10:24:00.003+01:00

Toen wij gingen samenwonen hadden we ieder ons eigen salaris en ieder onze eigen rekening. Om het huishouden op een eerlijke manier te financieren stortten we iedere maand een bedrag op de gezamenlijke huishoudrekening. Ik kan heel stoer zeggen dat dat naar rato van het inkomen ging, maar de werkelijkheid is dat we - ondanks totaal verschillende carrières - toevallig al jaren ongeveer hetzelfde verdienen.

Toen de kinderen kwamen besloten we allebei vier dagen te gaan werken. Er kwamen behoorlijk wat kosten bij aan kinderopvang, verzorging en energieverbruik, dus het was een goed moment om de financiële infrastructuur wat om te gooien. In plaats van de salarissen op de eigen rekening en een gezamenlijke huishoudpot, gingen de salarissen nu op één rekening en kregen we beiden "zakgeld".

Ik vermoed dat ik degene ben geweest die daar het meest aan moest wennen. Ik was gewend dat ik de enige was die mijn financiële gedrag kon inzien en nu voelde het erg "met de billen bloot". Elke onverantwoorde uitgave of miskoop was genadeloos door mijn lief terug te zien. Bovendien was het lastig om verrassingen voor elkaar te regelen; een etentje leek opeens een stuk minder romantisch als je de volgende dag beide kon zien wat het gekost had. Ook had ik moeite met het grijze gebied: als ik iets voor de kinderen kocht wat niet nodig maar wel érg leuk was, moest het dan van de huisrekening of van mijn eigen rekening? Met ons totaal verschillende uitgavenpatroon betekende het dat ik aan het eind van de maand steevast rood stond en niets spaarde, terwijl mijn lief iedere maand een substantieel deel van zijn maandbedrag naar zijn spaarrekening doorsluisde.

We kochten een huis, de kinderen werden groter, we gingen meer verdienen en al met al werd onze financiële huishouding - deels noodgedwongen - steeds volwassener. Vergeleken met onze "peers" gaven we niet overdreven veel geld uit - we hebben nooit veel gegeven om elektronica, luxe auto's of merkkleding. Maar ongemerkt was ons uitgavenpatroon toch één op één meegegroeid met ons salaris. En we hadden geen idee waar het geld bleef.

In de zomer van 2008 besloten we het roer om te gooien. Een belangrijke factor daarin was ons gedeelde enthousiasme over het boek Je geld of je leven van Hanneke van Veen en Rob van Eeden dat we mee hadden genomen op vakantie. Gek genoeg hadden we het boek een paar jaar eerder al eens geleend in de bibliotheek, maar toen waren onze geesten er kennelijk nog niet rijp voor. Nu raakte hun verhaal ons precies waar het pijn deed: de levensenergie die nodig was om de kost te verdienen was voor ons gevoel buitenproportioneel. Want je steekt niet alleen je gewerkte uren in je baan, maar ook je reistijd, aangepaste kleding, lapmiddelen om je huis op orde te houden, bezorgpizza's die je bestelt als je geen energie meer hebt om te koken, en noem maar op.

Ik heb toen gezocht naar een andere baan die een stuk minder betaalde, maar wel dichtbij huis was. Mijn lief heeft in dezelfde periode het aanbod dat hij had gekregen voor een nieuwe, nog drukkere baan, afgewezen. En de aankoop van een huis-in-het-bos waar we mee bezig waren hebben we afgeblazen. Wat zou er gebeuren als we gewoon eens écht gingen wonen in het huis waar we al jaren in sliepen? Wat nou als we het geld dat binnenkwam bewuster en zorgvuldiger uit zouden geven, zodat er gewoon minder van nodig was?

We werken nog steeds beide vier dagen, maar we houden van ons lagere inkomen fundamenteel meer over. We houden via Winbank (een echte aanrader!) zorgvuldig bij wat er in komt en wat er uit gaat, zodat we weten waar ons geld blijft. We gebruiken niet meer dan nodig, maar waken er sinds een paar maanden voor dat we onszelf geen plezier ontzeggen. In het begin was het vinden van een balans lastig: ik voelde me schuldig als ik teveel geld uitgaf aan eten, sociale evenementen of kadootjes. Daardoor ontnam ik mezelf plezier en werd geld uitgeven bijna een besmet iets.

Inmiddels heb ik er een iets betere modus in gevonden, alhoewel het nog steeds aandacht vergt. Veel boodschappen worden bij de Lidl gehaald, maar aan lekker brood en biologische producten geef ik graag meer uit. Waar vroeger elke sociale uitnodiging tot borrelen, eten en bioscoop zonder nadenken werd aangenomen wordt nu de afweging gemaakt: ga ik alleen omdat ik word uitgenodigd, of omdat ik mijn tijd graag op deze manier wil doorbrengen? En niet geven aan goede doelen is voor mij persoonlijk verkeerde zuinigheid.

Het is nog niet echt te zeggen hoe de volgende fases in onze financiële huishouding gaan verlopen. Ik wil over een paar jaar een keer een grote reis maken met onze kinderen. Ik zou over een tijd misschien kleiner en rustiger willen wonen, met meer ruimte om het huis (en kippen! Ik wil zó graag kippen!). Misschien willen we over een jaar of tien wel veel minder gaan werken, alhoewel ik nu nog heel veel voldoening aan mijn werk beleef. Boven alles besef ik dat we als gezin in een luxe situatie verkeren; we kunnen toe met veel minder dan wat we krijgen. En onze motivatie om zo te leven is niet omdat we bewust sparen voor een oude dag. Maar omdat we (eindelijk!) geleerd hebben om niet meer te gebruiken dan we nodig hebben en daar volop van te genieten.

dwangmatig ontrommelen

2010-11-16T20:44:00.011+01:00

Een tijdje terug las ik ergens een artikel dat me aan het denken heeft gezet. Het ging, kort gezegd, over redenen om te ontrommelen (ik weet niet meer wie deze term als eerste gebruikte, maar ik vind het een mooi Nederlands equivalent voor het woord decluttering).

In het stukje werd op indringende wijze een aantal achtergronden genoemd voor de opruim-religie die zich in een razend tempo onder bewuste consumenten lijkt te verspreiden. Zo werd er gesteld dat het verlangen naar weggooien en opruimen vaak een reactie is op de chaotische wereld van tegenwoordig. Weinig spullen in een geordend huis geeft een gevoel van controle. Ook werd ontrommelen vergeleken met een aflaat: door je te ontdoen van spullen los je het schuldgevoel af dat rücksichtslos consumeren - bewust of onbewust - in je heeft losgemaakt. Daarnaast kan er volgens de auteur achter het opruimen een idee zitten dat uiteindelijk alles goed komt, als je woonomgeving eenmaal netjes en op orde is.

De schrijfster van het artikel wees er op dat het - in haar ogen dwangmatig - streven naar een lege woonruimte, gevoel en sensualiteit aan een huis ontneemt. Ze daagde de lezer uit om te erkennen dat de diepere laag achter opruimen niets anders is dan angst.

In eerste instantie riep het stuk weerstand in me op. Ik vond het nogal flauw om de fundamentele keuze om met minder spullen toe te kunnen (en te willen!) af te doen als een aflaat. Ik was eigenlijk een beetje beledigd. En wat nou angst? Kom op zeg, wat heeft het wegdoen van spullen nu met angst te maken? Is het niet juist dapper om je van alle ballast te ontdoen? Maar nu ik er wat langer over nadenk merk ik dat het misschien toch iets genuanceerder ligt.

De aandrang tot spullen hamsteren en de aandrang tot spullen wegdoen zijn in feite twee kanten van dezelfde medaille. Een hamsteraar wordt onrustig bij het idee dat hij misgrijpt als hij mogelijk ooit iets nodig heeft. Als buitenstaander identificeer ik dat gevoel - dat ik bij mezelf helemaal niet herken - meteen als angst. Maar graaf ik wat dieper in mijn eigen beweegredenen, dan moet ik erkennen dat ik stiekem een raar soort bindingsangst heb. Ik voel me beperkt in mijn bewegingsruimte (letterlijk en figuurlijk) als ik teveel materiële zaken om me heen heb. En daarom ontdoe ik me het liefst van zoveel mogelijk spullen.

Wat we gemeen hebben, de hamsteraar en de ontrommelaar, is dat we onze dieper liggende angst niet zomaar aanvaarden, maar het vertalen naar bepaald gedrag. En beide vormen van gedrag hebben, als je het helemaal af pelt, met controle te maken. De hamsteraar vindt rust in het onafhankelijke idee dat hij ooit alles tot zijn beschikking zal hebben wat hij maar nodig kan hebben. De ontrommelaar vindt rust in het idee dat hij, als hij zich ooit ontdaan heeft van alle ballast, vrijheid en overzicht zal hebben.

Tot welke conclusie leidt deze overpeinzing? Voor mij leidt het tot de erkenning dat ontrommelen om het ontrommelen, hoezeer ik dat ook zou willen ontkennen, gedrag is dat voortkomt uit (irreële) angst en verlangen naar controle.
De volgende keer dat ik mezelf ietwat verwilderd met lege vuilniszakken door het huis zie dwalen op zoek naar dingen om weg te doen, hoop ik bewust een pas op de plaats te maken. Maar ontrommelen als resultaat van een bewust proces van loslaten, als een doorvoelde actie om het leven te scheppen dat ik graag voor mij en mijn gezin wil, is een ander verhaal.

De uitdaging is alleen om op tijd het verschil te herkennen.

ahimsa

2010-11-10T14:02:00.010+01:00

Ik heb hier weleens laten vallen dat ik een opleiding tot yogadocent volg. Niet omdat ik een carrièreswitch overweeg, maar omdat ik meer intensief met yoga bezig wilde zijn dan af en toe een uurtje. Het blijkt een gelukkige beslissing te zijn; de opleiding heeft me meer gebracht dan alleen diepere kennis van de achtergronden van yoga. Het heeft me na mijn ongeluk van vorig jaar geholpen om te gaan met mijn beperkingen. Het heeft me geleerd hoe ik weer in mijn lijf kan landen als ik te lang in mijn hoofd heb gewoond. En het geeft me stof tot nadenken als het gaat om de achterliggende filosofie.

Eén van de begrippen vanuit de yogaleer die ongemerkt veel invloed is gaan uitoefenen op mijn leven is ahimsa. Er is niet echt een goede vertaling voor deze Sanskriet-term. Vaak wordt het omschreven als geweldloosheid, maar dat dekt de lading niet helemaal en geeft het een wat passieve connotatie. In een Amerikaans artikel noemden ze het "love in action" wat ik persoonlijk een veel mooiere omschrijving vind.

Gandhi is waarschijnlijk de bekendste belichaming van ahimsa. In al zijn denken, voelen en handelen stond totale onthouding van geweld of negatieve gedachten over anderen centraal. Hij had de overtuiging dat als je deze doctrine consequent doorvoert in alle aspecten van je leven, je geen vijanden kunt hebben; de ander heeft uiteindelijk simpelweg geen andere keuze dan jouw liefde te beantwoorden.

Voor er verkeerde ideeën ontstaan door dit voorbeeld: ik heb niet de illusie dat ik ooit ahimsa op dat niveau kan beoefenen. Maar een nuchtere, Hollandse uitleg van het principe kan de wereld naar mijn idee wel een stukje mooier maken. Ik heb eens nagedacht hoe ik ahimsa vertaal naar mijn leven en ik kom tot het volgende lijstje.

Voorkom het (bewust) veroorzaken van leed waar mogelijk
Benader mensen open en onbevooroordeeld; probeer als je stuit op negativiteit zelf vriendelijk te blijven
Verbruik niet meer dan je nodig hebt (of het nu gaat over voedsel, energie of toiletpapier)
Voorkom dat anderen moeten lijden voor jouw consumptiegedrag (koop waar mogelijk biologisch en fair trade, vermijd producten die het resultaat zijn van dierenleed)
Deel in andermans vreugde
Leer je kinderen begrip te hebben voor anderen en niet te oordelen
Wees behulpzaam, doe regelmatig spontaan iets belangeloos voor een ander
Schenk aan goede doelen
Behandel anderen in alle situaties zoals jij behandeld zou willen worden
Probeer anderen niet te veranderen maar kijk hoe jij zelf beter met de situatie om kan gaan
Bedenk voor je iets wegdoet of je er een ander blij mee kunt maken
Kies bij twijfel altijd voor de meest integere oplossing
Deel, en schep daar genoegen in
Wees dankbaar voor wat je hebt in plaats van gefrustreerd over wat je niet hebt
Maak oprechte en gemeende complimenten, wanneer de kans zich maar voordoet
Luister met aandacht
En last but not least: breng jezelf geen schade toe

In alle eerlijkheid: het is work in progress, maar je bewust zijn van je persoonlijke ahimsa-pad is volgens mij best een mooie eerste stap.